کله چې امير المؤمنين حفظه الله د شعر دا برخه واوريده:
د غزې د یتیم اوښکې ستا د سیوري انتظار کړي
لوی څښتن خو دې فاتح هم د غزې هم د اقصی کړه!
نو سترګې یې له اوښکو را ډکې شوې او د مجلس ټولو ګډونوالو هم وژړل.
دې منظر له خپلو مؤمنانو وروڼو سره د امير المؤمنين حفظه الله د أخوت، مينی
نه سرکونه بند دي، نه د الوتکو مانورې شته، نه تشریفات او ډیپلوماسي شته، نه چاته تکلیف ورکول شوی، نه څوک زورول شوی، خو کابل ته یو داسې څوک تشریف فرما دی، چې له نور او شفقت څخه یې ټول هیوادوال د خوښۍ ژوند کوي.