滝夜叉姫 | Yohime

“โชติช่วงตราบจนสิ้นสุดขอบฟ้า วิญญูชนม์ของผู้วายปราณจักถูกแผดเผา ณ ที่แห่งนั้น ที่ซึ่งอัสดงได้โอบกอดเอาไว้, ใต้หล้าอาณัติข้า ดวงตะวันรัศมีเรือง”

[滝夜叉姫 | Yohime @ablazehorizon]

ตะวันทรงกลดดวงนี้ จะโชติช่วงตราบนานเท่านาน ยาวไกลไปสู่เส้นขอบฟ้าตราบจนโลกานี้สิ้นสลาย

ด้วยถ้อยพันธะที่เคยให้ไว้
ว่าจะปกป้องที่แห่งนี้
ถวายกายให้ที่แห่งนี้จวบจนวายชีวัน

[滝夜叉姫 | Yohime @ablazehorizon]

โยฮิเมะช่วยผู้อื่นกวาดลานฝึก

[滝夜叉姫 | Yohime @ablazehorizon]

@tennogyokeisha "ข้าโยฮิเมะ"

เอ่ยนามตนคืน ก่อนจะแปลกใจที่มีผู้อื่นชื่นชมนางด้วย

"จริงหรือ แต่ผู้อื่นมักบอกว่าข้ายังคงฝึกฝนไม่พออยู่เสมอ"

"ความรู้สึกตอนถูกชื่นชม, ทำให้ข้าดีใจมากเลย"

[滝夜叉姫 | Yohime @ablazehorizon]

@demonmadness_ นางพยักหน้า แท้จริงก็เห็นด้วย หากผู้อื่นตื่นกลางดึกคงทำให้ตกใจกัน

"ถ้าอย่างนั้นไปด้วยกันกับข้านะ"

แล้วนางก็เดินนำไปก่อน ให้อีกฝ่ายตามมา

[滝夜叉姫 | Yohime @ablazehorizon]

@demonmadness_ "เป็นห้องรับรองแขกน่ะ"

โยฮิเมะเป็นเด็กหญิงที่นับว่ามีจิตใจที่ดี หากใครลำบากก็ย่อมช่วยเหลือ

ดังนั้นในยามนี้เรื่องของเด็กชายตรงหน้าจึงสำคัญกว่าการระแวดระวัง, แม้คราวแรกอาจมีกังวลเนื่องจากเป็นคนแปลกหน้าก็ตาม

"ท่านพักที่นี่ก็ได้นะ ข้าจะเอาฟูกมาให้"

[滝夜叉姫 | Yohime @ablazehorizon]

ฝึกฝนวิชาดาบแม้ยามวิกาลแล้ว

เพื่อปกป้องท่านฮิมิโกะ เพื่อแข็งแกร่งอย่างท่านพ่อ, โยฮิเมะจักพยายามอย่างถึงที่สุด

[滝夜叉姫 | Yohime @ablazehorizon]

@demonmadness_ มองซ้ายแลขวา เรือนแห่งนี้คงมีห้องรับรองสำหรับแขกอยู่บ้าง, โยฮิเมะค่อย ๆ สาวเท้าก้าวอย่างระมัดระวังไม่ให้ส่งเสียงยามวิกาล

"ทางนี้"

กวักมือเรียก ก่อนจะเลื่อนประตูเปิดไปยังห้องรับรอง

[滝夜叉姫 | Yohime @ablazehorizon]

@demonmadness_ นางลังเลอยู่สักพัก ไม่เคยพบเจอคนแปลกหน้าจึงระแวดระวัง แต่มองว่ากำลังตกที่นั่งลำบาก จึงให้เข้ามา

"ในโรงนาคงมิได้ ท่านเป็นแขกทั้งที"

"เข้ามาก่อนสิ"

[滝夜叉姫 | Yohime @ablazehorizon]

@demonmadness_ เปิดประตูให้

?

"มีเหตุอันใดหรือ?"

[滝夜叉姫 | Yohime @ablazehorizon]

ข้าเฝ้าคิด เฝ้าคำนึง หวนคืนไปยามยังเยาว์แลไร้เดียงสา ยามที่ยังคงใช้นามอย่าง 'โยฮิเมะ' นั้น, ยามที่ยังสูงไม่เท่าไร ไม่เก่งกาจ อ่อนประสบการณ์เสียยิ่งกว่านักรบคนไหนในแดนตะวัน

.... แต่ยามนี้ก็นึกถึงบรรยากาศเหล่านั้น บรรยากาศที่ท่านฮิมิโกะยังคงเคียงข้างดินแดนแห่งนี้

[滝夜叉姫 | Yohime @ablazehorizon]

นางพับเรือกระดาษ ก่อนจักนำมันล่องสู่สมุทร, เพียงเฝ้ามองมันเคลื่อนไปบนผืนธารา ก่อนจักเปียกชื้น แล้วจมหายลงไป

ย้ำเตือนว่ากาลเวลาก็เป็นเช่นนี้ ทั้งเป็นกาลกำเนิด กาลดำเนิน แลกาลดับสูญ
ได้พบพานแลพรากจาก อย่างที่มันเป็นมาตลอด

[滝夜叉姫 | Yohime @ablazehorizon]

จงใจเลี่ยงตอบ เพราะเนิ่นนานมาแล้วความต้องการของนางก็มีเพียงความต้องการที่จะอุทิศทุกอย่างให้แดนตะวัน

"ย่อมได้ ชมจันทร์เองก็เป็นกิจกรรมที่ดี" ทั้งน่าจักผ่อนคลาย ซ้ำยังได้สงบจิตสงบใจจากความคิดทั้งปวง

[滝夜叉姫 | Yohime @ablazehorizon]

อทิตยาหลบโฉมจันทรา เหนือหัวแดนตะวันยังคงกระทำหน้าที่อย่างแข็งขัน แม้ล่วงเลยถึงยามนี้, แลเมื่อถึงยามนี้แล้ว ก็เห็นควรว่าคงได้เวลาพักผ่อน

"ราตรีสวัสดิ์" ดินแดนของข้า, ประชาชนของข้า

[Kиёхимэ @BakkotsuKiyo]

หืม ? มากหน้าหลายตากันเพียงนี้เชียว

[滝夜叉姫 | Yohime @ablazehorizon]

จริงอยู่ที่เหนือหัวผู้นี้นั้นชินชากับการวนเวียนในหนึ่งกาล แต่ทว่าเพื่อประชาชนแล้ว ก็เป็นการทำเพื่อนางเช่นกัน

"เช่นนี้ข้าก็พลอยสบายใจไปด้วย ในฐานะผู้นำ ความสงบสุขและความปลอดภัยของราษฎรนั้นถือเป็นที่สุด"

…นั่นคือสำหรับนาง, และราชินีคนก่อนเช่นกัน

[滝夜叉姫 | Yohime @ablazehorizon]

นางนิ่งเงียบเพื่อครุ่นคิด นั่นสิ… เหตุผลนั้นมีหลายหลาก ทว่าสำคัญที่สุดคงเป็นอย่างเดียว

"เพื่อประชาชนของข้า, เพื่อความปลอดภัยของพวกเขา"

[滝夜叉姫 | Yohime @ablazehorizon]

ขยันขันแข็ง? เปล่า, หาได้ไม่ ก็เพียงแต่เป็นกิจวัตรอันดำเนินไปตามกาล ยามนี้ก็เฉกเดียวกัน

ยามที่ทาคิยาฉะจะเดินตรวจตรารอบนครยามสนธยา

[滝夜叉姫 | Yohime @ablazehorizon]

สุริยรัศมีเฉิดฉิน เที่ยงตรงจึงเป็นยามที่เหนือหัวแดนตะวันจักตรวจตราความเป็นไป

ดินแดนที่คราหนึ่งถูกมอบกระจกไปสิ้นแล้วนั้น มิจำต้องหลบใต้เงาอีกต่อไป

[须佐之男 @tennogyokeisha]

แปลประวัติตัวละคร ซูซาโนโอะ (2)

แดนมนุษย์เมื่อพันปีก่อนเคยมากด้วยศิริแห่งเทพยิ่งกว่าตอนนี้ แต่ก็ให้กำเนิดความชั่วร้ายอันน่าพรั่นพรึงยิ่งด้วยเช่นกัน
เปลวเพลิงของเจ็ดเทพชั่วร้ายแผดเผาโลกทั้งใบ มวลมนุษย์ผู้สิ้นหวังโอบกอดกันและกันพลางร้องโหยไห้

+

[滝夜叉姫 | Yohime @ablazehorizon]

@leadmyway_ ตรงจำต้องไล่จัยเปลวไฟนางกระมัง

[滝夜叉姫 | Yohime @ablazehorizon]

ราวกับว่ากำลังว่างอยู่ จ้าวปรภพอันซึ่งเปรื่องด้วยโลกันตร์พูนวิญญา ไล่สะกิดทุกผู้ทุกคน

ทาคิยาฉะเพียงสงบนิ่ง กระทำราชกิจต่ออย่างแข็งขัน