قدرت یعنی همین قاب؛ یعنی داغِ فرزند را به آغوش کشیدن و در برابرِ ضحاک، قامتی به بلندایِ کوه داشتن. خانوادهی «امیرحسین شیخبو» با هر لبخندِ تلخ و هر ایستادنِ استوار بر مزارِ عزیزشان، بساطِ ترس را بر میچینند. آنها که گمان میکردند با «جانستانی»، سکوت میخرند، حالا با کوهی از اراده روبرو هستند که سوگ را به سلاحِ مقاومت بدل کرده است.
حالا که تروریست ها اینقدر در ایران آدم کشتند، وقتشه دولت ایستگاه های سیار فروش جلیقه ضد گلوله و کلاه خود بذاره و توطئه صهیونیسم رو خنثی کنه.
آزادی اسلحه که نداریم، آزادی جلیقه ضد گلوله میتونیم داشته باشیم؟
چندین روز پیش، ویدیوی سارا ابراهیمی و کشیده شدنش روی زمین رو دیدیم، گفتیم کاش زنده باشه. ویدیوی محمد جباری و ایستادگیش پشت در رو دیدیم، گفتیم کاش زنده باشه. ویدیوی حمید مهدوی و کول گرفتن همنبردش رو دیدیم، گفتیم کاش زنده باشه. اونچه میدیدیم آخرین لحظههاشون بود. قهرمانان ما.