شاید تلخترین اتفاق در یک رابطه این نباشد که دیگر همدیگر را دوست نداریم؛ این باشد که هنوز همدیگر را دوست داریم، اما داریم با تصویر آدمهایی زندگی میکنیم که دیگر وجود ندارند.
«#بیا_برای_هم_یک_اسم_انتخاب_کنیم» نمایشی درباره دشواریِ دوباره دیدن یکدیگر است.
در رابطه با سوال «آیا اختلاف سیاسی میتواند دوستیها را بهم بزند؟» با احترام عرض میکنم که در نظرم درخواست بمباران میهن و یا موجهسازی/ اخلاقی خواندن جنگ علیه ایران «اختلاف سیاسی» نیست. نقطهایست که بازگشت به پیش از آن ممکن نخواهد بود. من هیچ ظرفیتی برای معاشرت و یا همنشینی و یا حتی همین ارتباط محدود مجاری با کسی رو ندارم که برای موشکباران ایران هورا میکشه. هیچ. هیچ.
آدمها بیدلیل از جهان فاصله نمیگیرند. پشت هر لاکِ دفاعی، معمولاً روایتی از یک اعتمادِ زخمیشده هست؛ کسی که یکبار در را به روی دیگری باز کرده و بعد، ناچار شده در را به روی جهان ببندد.
“Rational beings exist for one another.”
— Marcus Aurelius, Meditations
مارکوس اورلیوس یادآوری ظریفی دارد:
عقل فقط تواناییِ درست اندیشیدن نیست؛ فهمِ این هم هست که ما جدا از دیگران معنایی نداریم.
از ایدهپردازی و نگارش سناریو تا بازیگری، فیلمبرداری و تدوین، همه مراحل با تلاش خود بچهها انجام شده؛ تجربهای که نشان میدهد یادگیری فقط در کلاس اتفاق نمیافتد، بلکه در خلق کردن، گفتوگو و اندیشیدن معنا پیدا میکند.
@Mirzadeee کمرش میمیرد.
دانشآموزان علل مرگ شتر را فهرست میکنند، علل ضروری و زمینهساز را تشخیص میدهند،
بعد به رویدادهای واقعی تاریخ (مثل انقلاب فرانسه، جنگ جهانی اول یا وقایع اجتماعی) تعمیم میدهید. این مدل بسیار توصیهشده و در منابع مثل OER Project (World History Project) موجود است.
@Mirzadeee داستان «شتر الفونس» (Alphonse the Camel / The Straw that Broke the Camel’s Back)
این داستان کوتاه و طنزآمیز (بدون وابستگی به محتوای واقعی تاریخی) عالی برای معرفی است. شتر با مشکلات کمر به دنیا آمده، صاحب بدجنسی دارد، بار زیاد میکشد، کتک میخورد و در نهایت با پرتاب یک کاه روی
مدرسه تابستانی «لنز» فضایی برای گفتوگو، تفکر، نویسندگی، فیلم و تجربه دیدن جهان از زاویههای تازه است.
اگر نوجوانی در اطرافتان هست که از فکر کردن و پرسیدن لذت میبرد، خوشحال میشوم معرفیاش کنید.