هر وقت مراسم اسکاره یا مثلا المپیک و جام جهانی و غیره تو دنیا برگزار میشه حسم بیشتر از همیشه اینجوریه که عباس معروفی میگفت:
تمام مردم جهان زندگی میکردند و ما، فقط داشتیم زنده میماندیم.
سالهای سال کمبود آب تقصیر مردم بود. آلودگی هوا تقصیر مردم بود، کمبود گاز و برق هم تقصیر مردم بود.
هر چی گرون شد، تقصیر مردم بود که میخریدن و ...
الانم اگه جنگ بشه، تقصیر مردمه.
سناریوی همیشه تقصیر مردمه، خیلی الگوش ساده و تکراریه.