NONE

[คมศักดิ์ แอดดัมส์ @KomsakAddams]

จะมีสักวันไหมหนอ ที่ฉันจะได้เห็นบทสัมภาษณ์ของนักธุรกิจพันล้าน ที่ยอมนั่งไขว่ห้างหน้ากล้องแล้วแล้วสบตากับคนดู พร้อมพูดอย่างซื่อสัตย์ว่า

“อ้อ ที่ฉันประสบความสำเร็จได้ทุกวันนี้ เพราะพรีวิลเลจค่ะ ฉันแค่ต่อยอดอภิสิทธิ์ชนที่บรรพบุรุษประทานไว้ให้บนพานทองตั้งแต่เกิด”

แหม…แค่จินตนาการถึงบทพูดเหล่านี้ ฉันก็สัมผัสได้ถึงสุนทรีย์อันหาที่เปรียบมิได้ มันคงจะเป็นสัจธรรมที่เสนาะหูที่สุด ตั้งแต่ฉันลืมตาดูโลกแล้วต้องทนฟังเสียงมนุษย์ในยุคทุนนิยมสามานย์นี้เลยกระมัง

การยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่า ตนเองมีความได้เปรียบโดยกำเนิด ไม่ว่าจะเป็นเพศ เชื้อชาติ ฐานะทางบ้าน คอนเนคชันที่ถูกปูทางไว้ให้ หรือกระทั่งการมี “ฟูกรองรับ” ยามต้องล้ม ที่ทำให้กล้าล้มเหลวได้เป็นสิบครั้งโดยไม่ต้องกลัวว่าพรุ่งนี้จะไม่มีข้าวแดก

สิ่งเหล่านี้ต่างหาก ที่เป็นความจริงอันไพเราะกว่าการฟังวาทกรรมสำเร็จรูปประเภท “ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น”

นี่แค่พิมพ์ก็ขนลุกจนอ้วกจะแตกแล้วล่ะค่ะ ตอแหลและกลวงเปล่าเสียจริงที่ยัดเยียดให้คนหาเช้ากินค่ำ ต้องรู้สึกผิดว่าตนเองยังขยันไม่พอ

[คมศักดิ์ แอดดัมส์ @KomsakAddams]

การ “ด่าเป็น” กับการ “ด่าเก่ง” นั้น มีเส้นบางๆที่เรียกว่าสติปัญญาคั่นอยู่ ไม่มีทารกใดที่หลุดออกจากช่องคลอดมาแล้ว สามารถก่นด่าสูติแพทย์ได้ทันทีว่า “เบามือหน่อยสิอีสัด” หรอกนะคะ

ฉันขอยืนยันว่า เราทุกคนล้วนสะอาดดุจผ้าขาว และเริ่มต้นชีวิตจากศูนย์เท่ากัน ก่อนที่สภาพสังคมบัดซบ และวีรกรรมระยำตำบอนของเพื่อนมนุษย์รอบข้าง จะค่อยๆ บีบคั้นให้เรามีวิวัฒนาการ จนสามารถพ่นคำผรุสวาทออกมาใช้ในการเอาชีวิตรอด

เพราะหากฉันต้องปั้นหน้ายิ้มแผ่เมตตา เพื่อรับมือกับตรรกะส้นตีนและความเห็นแก่ตัวของคนรอบข้างอยู่ทุกวัน เส้นเลือดในสมองของฉัน คงปะทุแตกเหมือนพลุงานเคานต์ดาวน์ปีใหม่ที่เซ็นทรัลเวิลด์ไปนานแล้ว

การสบถด่าอย่างมีศิลปะ จึงเป็นกลไกระบายความร้อนชั้นยอด ที่ช่วยประคับประคองสติไม่ให้ฉันง้างมือหวดลงบนหน้าใครเข้าเสียก่อน

เพราะในโลกที่อัดแน่นไปด้วยคนเฮงซวย การด่าให้สะใจโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันรู้ตัว หรือฟ้องหมิ่นประมาทไม่ได้ นั่นแหละค่ะ ความหมายของชีวิตฉัน

[คมศักดิ์ แอดดัมส์ @KomsakAddams]

หมอดูบอกว่า คุณมีเกณฑ์จะได้รับทรัพย์แบบที่ไม่คาดฝัน

[คมศักดิ์ แอดดัมส์ @KomsakAddams]

เป็นติ่งศิลปินคือความสุข แต่โอ้ชีวิต มีอะไรตั้งเยอะแยะ มีเกิดแก่เจ็บตายคล้ายๆกัน สิ่งนี้จึงเป็นเพียงส่วนหนึ่งสำหรับเราเท่านั้นค่ะ พอแพสชันเริ่มลดลง ก็แค่ไปโฟกัสกับเรื่องอื่น

ส่วนตัวมองว่าการที่เราชอบอะไรมากๆในช่วงเวลานึง แล้วค่อยๆลดลงเมื่อเวลาผ่านไป เป็นเรื่องที่โคตรจะธรรมชาติ อนิจจัง อนัตตา

เหมือนเพลงโปรดที่เคยฟังวนซ้ำๆ วันนึงก็หยุดฟังไปเองโดยที่ก็ไม่ได้เกลียดเพลงนั้นเลย และเดี๋ยวก็อาจกลับมาฟังใหม่

เลยไม่เห็นถึงความจำเป็นต้องมาประกาศตัดขาดให้ใครต่อใครรู้ หรือพยายามหาแนวร่วม แค่เข้าใจตัวเองว่าวันนี้ไม่อินแล้ว แต่วันหน้าเขามีผลงานดีๆ หรือมีจังหวะที่ใช่ ก็พร้อมกลับมาซัพพอร์ตใหม่ได้อีก

รักนะคะ แต่ขอไปใช้ชีวิตก่อน

[คมศักดิ์ แอดดัมส์ @KomsakAddams]

พื้นที่ทุนนิยมอย่างห้างสรรพสินค้า ควรเป็นโอเอซิสให้มนุษย์เงินเดือนอย่างฉัน ได้ไปเดินตอแหลปล่อยใจหลังเลิกงาน และผลาญทรัพย์สินไปเรื่อยๆ

แต่กลับถูกทำลายด้วยระบบนิเวศของเหล่าบรรดาเซลล์ขายคอร์ส ที่คอยดักหน้าดักหลังราวกับสัมภเวสีหิวบุญ

ฉันไม่ได้มีปัญหาทางจิตเวช จำพวกหวาดกลัวสังคม หรือปอดแหกจนไม่กล้าสบตามนุษย์ แต่ปัญหาคือฉัน “รำคาญ” สิทธิขั้นพื้นฐานในการเดินทอดน่องที่ต้องมาสะดุดลง เพียงเพราะสิ่งมีชีวิต ที่ถูกเทรนมาให้คุกคามพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่น

กลยุทธ์การล่าเหยื่อที่ฉาบหน้าด้วยความไร้มารยาท การยัดเยียดแผ่นพับ หรือพุ่งตัวมาขวางหน้าเพื่อบีบบังคับให้ฉันเข้าสู่พันธะทางสังคมที่ต้องโต้ตอบอย่างเสียไม่ได้

ฉวยโอกาสจากบรรทัดฐานความเกรงใจของมนุษย์มาเป็นเครื่องมือทำมาแดก ทำไมกันนะ… ฉันต้องสูญเสียพลังงานในสมองเพื่อมาประมวลผลหา “คำปฏิเสธรักษาน้ำใจ” ให้กับคนที่ละเมิดขอบเขตของฉันตั้งแต่ก้าวแรก

ฉันไม่ได้อคติกับอาชีพงานขายค่ะ แค่ขยะแขยงตรรกะที่เชื่อว่าการคุกคามคือความพยายาม นี่ก็ได้แต่ภาวนานะคะ… ว่าสักวันเหล่าทีมกลยุทธ์จะพัฒนาวิธีการ เพื่อเข้าใจเสียทีว่าการมีพฤติกรรมแบบนี้ ไม่ได้ดูเป็นมืออาชีพ มิหนำซ้ำ ยังทำให้แบรนด์ของคุณเข้าใกล้นิยามว่า… ขอทาน

[คมศักดิ์ แอดดัมส์ @KomsakAddams]

ถ้าจะชนะกันด้วยวิธีสกปรก ก็สู้แพ้แบบตัวแม่เริ่ดๆดีกว่าค่ะ

[คมศักดิ์ แอดดัมส์ @KomsakAddams]

เป๊ปซี่ขวดแก้วแช่เย็นๆใส่ถุงใสที่มีน้ำแข็งทุบ มัดยางวงทำหูหิ้วเกี่ยวนิ้ว ซดนัวๆเด้อจ้าพี่

[คมศักดิ์ แอดดัมส์ @KomsakAddams]

เวลาญาติหรือเพื่อน มาขอยืมเงินก้อนใหญ่ พอเราแสดงท่าทีอึกอักไม่อยากให้ เขาก็งัดไพ่ไม้ตายมาพูดว่า “เห็นแก่ตอนนั้นที่ฉันเคยช่วยเธอไว้ไม่ได้เลยเหรอ สรุปว่าเธอจะทิ้งกันใช่ไหม?”

[คมศักดิ์ แอดดัมส์ @KomsakAddams]

สังคมเรานี่เสพติดบทบาท “ผู้ให้-ผู้รับ” จนเข้ากระดูกดำเลยนะคะ ต่อให้สมองจะรู้ว่าเงินโครงการรัฐคือเงินภาษี แต่จิตใต้สำนึกก็ยังเผลอยกให้รัฐเป็นผู้มีพระคุณอยู่ดี

ที่เห็นได้เลยคือภาษาข่าวค่ะ พอชาวบ้านไปรับสิทธิที่ตัวเองพึงได้ สื่อกลับขยันประดิษฐ์คำอย่าง “กระดี้กระด้า” หรือ “ตีปีกรับทรัพย์” มาใช้

ด้วยคำมันทำงานกับบริบทในเชิงเสียดสี (แม้เนื้อแท้มันจะแปลว่าดีใจก็ตาม) สิ่งนี้ทำให้ฉันอดคิดไม่ได้ว่า ประชาชนกำลังได้รับลาภลอย ทั้งที่จริงๆแล้ว นั่นคือสิทธิพึงมี ไม่ใช่เศษทาน

แม้สื่อจะย้ำว่า “เงินกู้คือเงินประชาชน” แต่เหตุใดพอนำเสนอข่าว ความเห็นอกเห็นใจชาวบ้านกลับไม่มีเหลือ

เข้าใจแหละค่ะว่าใช้คำตลาดๆ มันสนุกปากดี ลืมๆเรื่องศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ไปบ้างเพื่ออรรถรสเถอะนะคะ… ฉันคงคิดมากไปเองนั่นแหละ

แต่แหม... ทีเวลาเศรษฐีหรือกลุ่มทุนได้ลดหย่อนภาษี หรือฟาดสัมปทานหมื่นล้าน สื่อกลับพร้อมใจกันใช้คำอย่าง “ภาคเอกชนขานรับมาตรการ” หรือ “นักลงทุนเชื่อมั่น” ฯลฯ

ความเหลื่อมล้ำนี่ซึมลึกยันคลังคำเลยนะคะ เพราะจนป่านนี้ ฉันยังไม่เคยเห็นใครใช้ “เจ้าสัวตีปีก” หรือ “นายทุนกระดี้กระด้า” เลยแม้แต่แอ๊ะเดียว

[คมศักดิ์ แอดดัมส์ @KomsakAddams]

มนุษย์อย่างฉัน ถูกขับเคลื่อนด้วยความโลภเป็นกมลสันดานค่ะ ภายใต้ระบบทุนนิยมที่กดขี่ขูดรีดนี้ ยามฉันซื้อสลากกินแบ่งรัฐบาล ฉันไม่ได้ซื้อเพื่อหาเศษเงินจ่ายค่าไฟนะคะ ฉันซื้อเพราะต้องการ “รางวัลที่หนึ่ง”

ใช่ค่ะ คุณอ่านไม่ผิดหรอก… ฉันอยากรวยทางลัด รวยในพริบตา รวยชนิดที่ว่า พลิกโครงสร้างชนชั้นที่จองจำฉันไว้จากอีกาสู่หงส์

แต่ก็นั่นแหละ ทฤษฎีความน่าจะเป็นและเลขเด็ดจากฝันไม่เคยปรานีใคร และคณิตศาสตร์ที่ฉันร่ำเรียนมา ก็ไม่มีที่ว่างให้ความเวทนาเสียด้วยสิ

ฉันก็แค่หมากกระจอกในโครงสร้างอำนาจ ที่ออกแบบมาเพื่อสูบเลือดชนชั้นล่างด้วยกระดาษเปื้อนหมึกราคาร้อยกว่าบาท ทั้งๆที่ป้ายเขียนว่าแปดสิบ

เหนื่อยชะมัดเลยอีห่า แต่ถามว่าทำอะไรได้ พรุ่งนี้เช้าฉันก็แค่ต้องกลับไปทำงานแลกเงินเหมือนเดิมไงคะ ฟูมฟายก็ไม่ได้ช่วยให้ฐานันดรฉันเปลี่ยน งวดหน้าเอาใหม่ ไอ้สัดเอ้ย

[คมศักดิ์ แอดดัมส์ @KomsakAddams]

การตัดสัมพันธ์กับใครสักคน สำหรับฉัน มันก็เป็นเพียงการคัดกรองตามหลักวิวัฒนาการ

มนุษย์ทนคบใครมานานหลายปี ไม่ได้เป็นเครื่องการันตีว่า เคมี ทัศนคติ หรือสันดานของเรา จะต้องจูนกันติดไปจนวันตายเสียหน่อย

ตัวตนของเรา ถูกปรับโครงสร้างใหม่ทุกวินาทีผ่านประสบการณ์และวุฒิภาวะ เมื่อเราต่างเติบโต สิ่งที่เคยมองเหมือนกัน วันนี้อาจไม่เหมือนเดิม เราก็แยกย้ายกันไปตายห่าตามยถากรรมของใครของมันแค่นั้นเอง

การเลิกคบเพื่อนเก่า เป็นเรื่องที่โครตจะปกติ ผิวฉันยังผลัดเซลล์ทุกๆ 28 วันเลยค่ะ ดังนั้นอะไรที่มันเสื่อมสภาพ ลองฝึกทิ้งมันดูบ้างนะคะ แต่ขอเตือนไว้หน่อยว่า... ทำแล้วระวังจะติดใจ

สำหรับปรากฎการณ์เช่นนี้ ฉันคิดว่า มิตรภาพที่หมดอายุขัย ก็เหมือนนมบูดค่ะ ยิ่งฉันดันทุรังกระเดือกมันเข้าไป ก็มีแต่จะขี้แตกเสียเปล่าๆ

[คมศักดิ์ แอดดัมส์ @KomsakAddams]

วิวัฒนาการขั้นกว่าของการเอาตัวรอดในยุคนี้ คือการร่วมหอลงโรงกับความต่ำช้าของโซเชียลมีเดียให้ได้ โดยที่เส้นแบ่งความรู้สึกของฉันยังไม่พังไปเสียก่อน

การดีท็อกซ์โซเชียลสำหรับฉัน มันจึงเป็นแค่ผ้าอนามัยแผ่นบางๆ ที่เอาไว้ซับเลือดจากความไร้เดียงสาอันเปราะบางชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้นแหละค่ะ

การอนุญาตให้ตัวเองเห็นความฉิบหายรายวัน ไม่ว่ามันจะมาในรูปแบบของตัวหนังสือ หรือภาพถ่ายที่ใครต่อใครสำรอกออกมา โดยที่สมองส่วนสติปัญญายังทำงานปกติ ฉันคิดว่านั่นเป็นทักษะที่มนุษย์ยุคนี้พึงมีกันนะคะ

ฉันจึงมัก “รับรู้แต่ไม่รับเรื่อง” เสพดราม่าเสร็จแล้วก็ปัดทิ้งให้ไว การเผชิญหน้ากับสภาพแวดล้อมจัญไร โดยที่อัตราการเต้นของหัวใจยังคงที่ต่างหากล่ะคะ คือความสงบที่แท้จริง ไม่ใช่เอะอะก็ลบแอปหนี

การมีชีวิตรอดบนโลกออนไลน์ มันก็แค่นี้แหละค่ะ

[คมศักดิ์ แอดดัมส์ @KomsakAddams]

ไปทำอะไรมาอ้วนขึ้น

[คมศักดิ์ แอดดัมส์ @KomsakAddams]

ฉันชอบนะ ลัทธิที่พร่ำสอนให้คนลืมตาตื่นมาพร้อมรอยยิ้ม แล้วจินตนาการไปเองว่า ชีวิตในแต่ละวันคือความสุขของกะทิ

ในขณะที่ฉัน มักไม่ค่อยเสียเวลาหลอกตัวเองว่ามีความสุขเสียเท่าไหร่ หากวันไหนฉันตื่นมาแล้วรู้สึกอยากจะบีบคอใครสักคน ฉันก็จะยอมรับความรู้สึกนั้นอย่างตรงไปตรงมา

แต่เดี๋ยวก่อนค่ะ อย่าเพิ่งด่วนตัดสินว่าฉันมีสันดานจัญไร พร้อมที่จะถ่มน้ำลายใส่ทุกคนที่เดินผ่าน เพราะมนุษย์ในสายงานอย่างฉัน ไม่ได้ถูกวิวัฒนาการให้ตรงไปตรงมากับความรู้สึกของตัวเองขนาดนั้นหรอกนะคะ

ตรงกันข้าม... ต่อให้ในหัวฉันกำลังจำลองฉากตัวเองยืนคร่อมใครสักคน แล้วถลกผ้าถุงเยี่ยวใส่ปากมัน แต่เปลือกนอกของฉันก็ยังสามารถยิ้มกว้าง เอียงคอรับฟังอย่างตั้งใจ แล้วเอ่ยถ้อยคำด้วยช่องเสียงน้ำหวานออกไปว่า “ยินดีค่ะ ไม่มีปัญหา” ได้อย่างหน้าตาเฉย

แหม… เราต่างก็ดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดด้วยกันทั้งนั้นนี่คะ ต่างกันแค่ ลัทธิของฉันไม่ได้สอนให้สะกดจิตตัวเองให้โลกสวย แต่สอนให้เราซ่อนความเฮงซวยเอาไว้ข้างใน... แล้วส่งยิ้มตอแหลๆ ออกไปรับมือกับสิ่งที่เจออย่างมืออาชีพก็เท่านั้นเอง

[คมศักดิ์ แอดดัมส์ @KomsakAddams]

ฝันร้ายชีวิตคนทำงานวัยกลางคน โดนเลย์ออฟตอน 40+ แล้วต้องมาเปิดบริษัททำคอนเทนต์แข่งกับเด็ก Gen Z วิกฤติวัยกลางคนของแทร่

ซิตคอมใต้โต๊ะทำงาน ทุกวันอังคารค่ะ
📺 21:30 | ดูทีวี ช่องวัน 31
📲 22:00 | ดูย้อนหลัง แอป oneD ที่เดียว

#ซิตคอมใต้โต๊ะทำงาน #UndertheWorkingDesk #oneDoriginal #oneD #ช่องวัน31

[คมศักดิ์ แอดดัมส์ @KomsakAddams]

ฉันนั่งมองสลิปโอนเงินค่าอาหารมื้อเที่ยงใจกลางกรุงเทพฯ ด้วยสายตาว่างเปล่าพอๆ กับยอดเงินคงเหลือในบัญชี

แต่ชนชั้นกลางค่อนไปทางล่างอย่างฉัน กลับเลือกที่จะตอแหล ดิ้นรนอยากแดกพาสต้าเส้นสดกับสลัดออร์แกนิกจานละไม่ต่ำกว่าสี่ร้อยห้าสิบ เพื่อบำบัดปมด้อยทางสถานะ

ฉันเรียนรู้รสนิยมระดับสกายเลานจ์ (แม้รายได้จะระดับรากหญ้า) เพียงเพราะสันดานกระแดะที่ไม่เคยหยุดนิ่ง ฉันไม่รู้ตัวเลยว่าถูกระบบนิเวศจอมปลอมแห่งนี้กลืนกินไปมากน้อยเท่าไรแล้ว

แต่โทษสังคมอย่างเดียว ก็เห็นทีจะไม่แฟร์ เพราะคนไขกุญแจยอมตกเป็นทาสของเมืองดัจริตเพื่อดันให้ชีวิตต้องป๊อบนี้ ก็คือกิเลสจัญไรของตัวฉันเองทั้งนั้น

ว่าแล้วก็อยากได้มัทฉะเกรดพิธีการที่ไม่มีอยู่จริงอีกสักแก้ว ก่อนเดินตอแหลเข้าออฟฟิศหลังพักเที่ยงนี้จังค่ะ

[คมศักดิ์ แอดดัมส์ @KomsakAddams]

ทำงานเก่งอย่างเดียว อาจไม่พอค่ะ

[คมศักดิ์ แอดดัมส์ @KomsakAddams]

ตำราชีวิตดีๆ ที่ขายฝันกันเกลื่อน มักจะชอบกรอกหูให้เรา “ลาออกไปตามหาแพสชัน” หรือไม่ก็ “เลือกความสุขของตัวเองก่อนเสมอ” ฟังดูโลกสวยและโรแมนติกมากค่ะ ซึ่งมันจะเมคเซนส์สุดๆ ถ้าฉันมีมรดกสักพันล้านอยู่ในบัญชี

แหม ถ้าเป็นแบบนั้นนะ... ฉันคงทำตัวไร้ค่า ทำท่าตอแหล ในคฤหาสน์ที่เปิดแอร์ 18 องศาทิ้งไว้ให้โลกมันร้อนเล่นๆไปนานแล้วล่ะค่ะ ใครจะโง่มานั่งทำงานจนเป็นออฟฟิศซินโดรม

โลกแห่งความจริง ทางเลือกในชีวิตเราไม่ได้มีมากหรอกนะคะ ถ้าลาออก ก็เตรียมแดกมาม่า แต่ถ้าเลือกอยู่ต่อ ก็เตรียมเป็นบ้าเพราะประสาทแดกกับเจ้านายและเพื่อนร่วมงานได้เลย

ต่อให้ฉันบ่นจนปากฉีกถึงรูหู หรือสาปแช่งความจัญไรของชีวิตจนน้ำลายเหนียว มันก็ไม่ได้ทำให้อะไรในชีวิตดีขึ้นมาหรอกค่ะ เพราะบิลค่าใช้จ่ายมันไม่ได้สลายหายไปตามแรงด่าเสียหน่อย

ถือซะว่าได้ระบายความอัดอั้นต่อทางแพร่งอันสุดแสนจะอัปรีย์นี้ พอให้มีแรงเดินไปชงกาแฟดำขมๆ ดื่มก็แล้วกัน ตั้งใจทำงานกันต่อไปนะคะทุกคน สู้ๆ ค่ะ

[คมศักดิ์ แอดดัมส์ @KomsakAddams]

กลุ่มอาการลูกสาวคนโต (The Eldest Daughter Syndrome)

มักดำรงตำแหน่งเป็น ผู้จัดการประจำบ้าน เธอมักถูกปลูกฝังมาให้มีความรับผิดชอบสูง ดูแลน้อง และช่วยแบ่งเบาภาระเวรกรรมของพ่อแม่มาตั้งแต่ยังไม่หย่านม

เมื่อเกิดวิกฤตการณ์ขึ้นในบ้าน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องคนทะเลาะกันราวกับสัตว์ป่า ปัญหาเงินขาดมือ หรือการตัดสินใจสำคัญ เธอจึงมักจะเป็นสิ่งมีชีวิตเดียวที่ต้องเข้ามาจัดการปัดกวาดความฉิบหายให้ทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง

ในระดับของกลไกป้องกันตัว เธอมักมีความเด็ดขาด กล้าชนและกล้าตบคนที่สุด เวลาที่คนในบ้านเริ่มใช้อารมณ์เข้าหากัน หรือไม่มีใครหน้าไหนกล้าพูดความจริง

ลูกสาวคนโตมักจะเป็นผู้ที่ถูกสถานการณ์บีบคอให้ต้องอัญเชิญเหตุผลมาใช้ กล้าฟันธง และกล้าที่จะกระโดดถีบสองขาคู่เพื่อเบรกทุกคน (ซึ่งบ่อยครั้งก็รวมถึงพ่อแม่ผู้บังเกิดเกล้าด้วย) เพื่อให้ปัญหาจบลงเสียที

พาวเวอร์อันศักดิ์สิทธิ์ของลูกสาวคนโตคือ เธอเป็นเผด็จการที่ทุกคนเกรงใจ เพราะในอดีตเธอคือผู้ที่คอยซัพพอร์ตและตามล้างตามเช็ดปัญหาให้คนในบ้านมาตลอดชีวิต

ดังนั้น เวลาที่เธอเริ่มเอาจริง หรือประทับองค์ร่างทองขึ้นเสียง คนในบ้านจึงมักจะรักตัวกลัวตาย ยอมสลายการชุมนุมและหยุดพฤติกรรมวุ่นวายต่างๆ ไปโดยปริยาย

[คมศักดิ์ แอดดัมส์ @KomsakAddams]

เราอาจจะโชคร้าย ที่ต้องเจอคน Toxic หรือต้องรับมือกับอารมณ์คนเฮงซวยแบบนี้ แต่มันก็แค่ช่วงเวลานึงนะคะ

พอแยกย้าย เราก็กลับไปมีความสุข ไปกินของอร่อย ไปใช้ชีวิต ไปตอแหลในแบบของเราต่อได้

แต่คนๆนั้นยังถูกจองจำ ติดอยู่กับไฟนรกในใจ อยู่กับความคิดลบๆ ความอิจฉา หรือความเกรี้ยวกราดของตัวเองตลอดกาล เหมือนโดนคำสาป โทษสถานหนักจำคุกอัซคาบันตลอดชีวิต