νεκροί του πολυτεχνείου, νεκροί της μαρφιν, νεκροί στα Τέμπη, νεκροί στο μάτι, μάνα φυσσα, μάνα αξαρλιάν, σφάζονται στην πολιτική αρένα, τραβούν κομμένα μέλη, απανθρακωμένα κουφάρια, άστο αυτό είναι δικο μου, τα δικά μου πτώματα ειναι περισσότερα, ο πόνος μου μεγαλύτερος
στη wall street κρεμιούνται από τις γραβάτες του όπως εδω πηδούσαν από τα παράθυρα του king george οταν βγήκε δήμαρχος ο δούκας
μετρημένα τα ψωμιά των καπιταλιστών
λυπητερό μπουζουκάκι και μελό για την 'επαρχία που μαραζώνει' και την 'τρίτη ηλικία που αφήνεται στην τύχη της' ως αντιπολίτευση στο αυτοδύναμο 'όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει'
κάνουν τους δύσκολους οι πασοκόψυχοι αλλά μια χαρά θα ψηφίσουν τσίπρα μόλις συνειδητοποιήσουν πως με ζωη, βελο, και λοιπές αντιπολιτευτικές δυνάμεις ο Κούλης δεν πέφτει ούτε το 2050
στους εξουσιαστές αρκεί να υπηρετήσεις τη θητεία σου, να πληρώνεις τους φόρους σου, και να μην παραβαίνεις τους νόμους, ενώ οι υπήκοοι θέλουν να αγαπάς και τη σημαία
διαχωρίζω σταθερά κάθε καλλιτέχνη από το έργο του μην αγοράζοντας τα cd και μην ακούγοντας τη μουσική του σε πλατφόρμες streaming
α��ούω σε κατεβασμένα mp3, και απολαμβάνω χωρίς εκείνος να εισπράττει μια, δηλ. τον εκμεταλλέυομαι