sen şimdi kendi gölgenin avuçlarında can çekişiyorsun. tutunduğun parmaklar tanıdık, aynanın karşısında en çok işaret parmağını inanıyorsun. bu senin zihninde bana ait bi yanılgı işaretleniyor sol gözümde. bir ses daha söküp boğazından aşkı, anlam kaybından soğumayı bekliyorsun.
öldü” diyor şair. öldü; ne bir sonbahar, ne bir sabah, ne de bir yağmur.. bir zihnin imgelere tutunup yitmemek için kallavi bir titremenin darasını aldığı ruhundan nefes vurdukça bir yaprağın daha uçuştuğuna teslim etmişti gözlerini.. bir daha da ölecek hiçbir şeyi kalmamıştı..