Between 1894 and 1924, the Ottoman Empire and its successor state, modern Turkey, carried out one of the most systematic religious and ethnic purges in modern history.
Armenians, Assyrians, and Greeks Christians were targeted.
Under Sultan Abdul Hamid II, the empire initiated its first large-scale assault on Christians, primarily Armenians and Assyrians.
In the eastern provinces, especially in Diyarbekir, Ottoman soldiers and Kurdish irregulars carried out coordinated massacres. Entire villages were leveled.
Men were butchered. Women and children were burned alive in churches. Somewhere between 100,000 and 300,000 Christians were slaughtered, an opening act to what would become a long nightmare.
The Young Turk regime, intoxicated with nationalist ideology, escalated the extermination effort during World War I.
Under the cover of war, the Armenian Genocide was launched. 1.5 million Armenians were deported, starved, raped, and murdered.
As Ottoman forces crushed resistance and restructured the empire, they turned against the Assyrian and Greek Christian populations.
In Pontus, Ionia, and Thrace, Greek communities were subjected to massacre, forced deportation, and labor camps.
The burning of Smyrna in 1922, under Mustafa Kemal Atatürk’s command, marked the final expulsion of Greeks from Asia Minor, ending 3,000 years of Hellenic presence.
In Hakkari, Tur Abdin, and northern Mesopotamia, Assyrian Christians were annihilated village by village.
Entire dioceses vanished. Ancient monasteries were looted, clergy executed, and Christian communities that had survived since the apostolic era were erased.
As documented in The Thirty-Year Genocide by Benny Morris and Dror Ze’evi, these three campaigns, Hamidian, Young Turk, and Kemalist, were ideologically linked, methodically executed, and religiously motivated.
Thousands of churches were desecrated or repurposed. Christian inscriptions were scraped off stone. Place names were Turkified.
The destruction of the Christian East wasn’t ancient history, it was the first modern genocide, and it set the blueprint for others to follow. Nazi officials studied the Armenian Genocide as a precedent.
Η διαταγή του Σουλτάνου ήταν ξεκάθαρη και προέβλεπε τη θανάτωση βρεφών έως τριών ετών, των αγοριών άνω των δώδεκα ετών, των γυναικών άνω των σαράντα ετών και την αιχμαλωσία κοριτσιών και γυναικών από τριών έως σαράντα ετών, και αγοριών από τριών έως δώδεκα ετών. Όσοι επιζούσαν, θα πουλιούνταν ως σκλάβοι. Θα γλίτωναν μόνο όσοι θα ασπάζονταν τον μωαμεθανισμό.
Συγχρόνως, ο Οθωμανός διοικητής του νησιού Βαχήτ Πασάς είχε τάξει στους στρατιώτες του ότι όσο περισσότερες γλώσσες, κεφάλια ή αυτιά τού πήγαιναν, τόσο περισσότερα κέρδη θα είχαν. Μάλιστα, οι εισβολείς, ανήμερα Κυριακή του Πάσχα του 1822, μπήκαν στο μοναστήρι του Αγίου Μηνά από ένα μικρό άνοιγμα που υπήρχε στον περίβολο και κατέσφαξαν περίπου 3.000 Χιώτες που είχαν κρυφτεί εκεί και το μοναστήρι το πυρπόλησαν. Η αναμενόμενη βοήθεια από τα γύρω νησιά και την Πελοπόννησο δεν ήρθε παρά μόνο όταν ήταν ήδη πολύ αργά.
Αναμφίβολα, η Σφαγή της Χίου ήταν μια αποτρόπαια ανθρωπιστική τραγωδία η οποία είχε ως στόχο να λειτουργήσει ως αντίποινα στον ξεσηκωμό των Χιωτών που αποφάσισαν να ταχθούν υπέρ της Ελληνικής Επανάστασης. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα η Χίος διέθετε μια μεγάλη και ακμάζουσα ελληνική κοινότητα που ευημερούσε χάρη στην καλλιέργεια και το εμπόριο της μαστίχας και στη ναυτική δραστηριότητα. Κατά τα προεπαναστατικά χρόνια είχε εξασφαλίσει μια σειρά ελευθεριών από τους Οθωμανούς, που λειτούργησαν καταλυτικά στην οικονομική ανάπτυξη των κατοίκων της.
Τελικά, οι μαζικές εκκαθαρίσεις διήρκεσαν περίπου τέσσερις μήνες. Ο απολογισμός της θηριωδίας ήταν τρομακτικός. Η πόλη και τα χωριά καταστράφηκαν. Ολόκληρος σχεδόν ο πληθυσμός αφανίστηκε, το νησί μετατράπηκε σε ένα απέραντο σφαγείο και η θάλασσα σε υγρό νεκροταφείο. Μια ανείπωτη τραγωδία είχε συντελεστεί. Υπολογίζεται ότι από τους 117.000 χριστιανούς κατοίκους του νησιού, 42.000 σφαγιάστηκαν, 50.000 πιάστηκαν αιχμάλωτοι και 23.000 διέφυγαν προς τις επαναστατημένες περιοχές της Ελλάδας και τη Δυτική Ευρώπη, τη στιγμή που οι Τούρκοι έχασαν περίπου 600 άνδρες.
Οι επιλογές για τις οποίες δεχθήκαμε κριτική με το αφελές ιδεολόγημα «βούτυρο ή κανόνια», δικαιώθηκαν στη πράξη. Διότι αν δεν μπορέσουμε να υπερασπιστούμε την ελευθερία μας και την εδαφική ακεραιότητα, δεν υπάρχει τελικά τίποτα, δεν υπάρχει ευημερία, δεν υπάρχει σταθερότητα.
Πάντως το ξανθό γένος που θα πάρει την Πόλη κ θα μας τη…δώσει (έχω δει αφελεις κ αφελείς αλλά ΔΕΝ περίμενα το 2022 να υπάρχουν τόσοι συμπατριώτες μας που το πιστεύουν ακόμα) ήδη χρησιμοποιεί τάγματα Τσετσένων φανατικών μουσουλμάνων εναντίον της Ουκρανίας.
Καλά παιδιά.
2/2
«Τα νησιά του Αιγαίου απειλούν την Τουρκία».
«Οι ρωσόφωνοι στο Ντονμπάς καταπιέζονται από την Ουκρανία».
«Οι μουσουλμάνοι της Θράκης, καταπιέζονται από την Ελλάδα».
«Κάνουμε ανθρωπιστική επέμβαση για να προστατέψουμε τους αδερφούς μας».
Σαφές;
Ειδικά στην Ελλάδα καλό είναι να κατανοήσουν (οκ,δύσκολο είναι…)όλοι:
-Αν έστω συζητάς τα δήθεν «επιχειρήματα» της Ρωσίας για το εν εξελίξει έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, στρώνεις το χαλί, ακόμη και ακούσια, στην Τουρκία.
-Η Ουκρανία απειλεί τη Ρωσία ...
@paulmasonnews That's the opposite of what you used to advocate for Greece in 2015, when …lobbying for Alexis Tsipras and his collision course with the EU.
It should therefore come as no surprise to us, ladies and gentlemen, that with such double standards, you are a hypocrite.
Κρατούνται 2 δικοί μας άνθρωποι στην #Τουρκία, σε ένα καθεστώς που δεν ισχύουν οι κανόνες του κράτους Δικαίου, για 14η ημέρα. Είναι εξοργιστική η χαλαρότητα με την οποία αντιμετωπίζει το θέμα η κυβέρνηση! #topotami@KontraChannel