دلتون رو به تر��مپ خوش نکنید. هنوز هم داره گوه اضافه میخوره و بلوف میزنه و هیچ چیزی نمیخواد جز توافق و تو توافقش هم مثل تفاهمش کاملا سر ما مردم ایران بریده میشه.
منافع ایران آزاد برای آمریکا خیلی ��یاده ولی نسیهس و پول قطر نقده و کاسبها نقد رو به نسیه ترجیح میدن.
بله صدهزار نفر از ما قتلعام شدند ولی چون رستاخیز ما میهنپرستانهست و چپ یا اسلامی نیست و پهلوی رو صدا میکنیم، کاملا بایکوتیم و برای دنیا سقط شدن یه تروریست فلسطینی ارزش خبری بیشتری داره،
برای ترامپ هم این دریای خون فقط یه کارت جدید برای توافقه و نباید فکر کنیم چون این هزینه رو دادیم دنیا میاد آزادی رو دودستی تقدیممون میکنه.
آزادی ما فقط با غلبه زمینی بر نیروهای رژیم تو تهران اتفاق میفته و این جنگ زمینی وظیفه ماست نه سربازان عزیز اسراییلی و ما اون رو به خودمون و جاویدنامان و کودکان آینده و گربهها و سگها و پرندگان و تمام درختان این خاک گرامی بدهکاریم.
ذهنتون رو آماده کنید که خودمون دوباره باید وارد میدان بشیم و هرجور میتونیم به رژیم ضربه بزنیم. اگه میتونید به وسیلهی دفاعی دسترسی پیدا کنید اینکار رو بکنید و آماده باشید. سرکوبگرانی که میشناسید رو نشان کنید. نیازی به تعیین زمان و مکان نیست. زمانش که برسه همه مثل دی ماه حسش میکنیم.
شاه هم تا ما صداش نزنیم دوباره محاله فراخوان بده.
تو دی ماه اول ۱۰روز ما خودجوش شاه رو صدا زدیم بعد شاه در پاسخ به ما فراخوان ۱۸ و ۱۹ دی رو داد.
اگه دوباره اسراییل ورود کرد و چند لایه از سران رژیم رو برداشت، دیگه نباید خام حرفهای ترامپ بشیم که دوباره بگه بیرون خطرناکه تو خونه بمونید خبرتون میکنم.
اگه ما تو خیابون نباشیم شاه هم کاملا نادیده گرفته میشه و تو پاکستان یا قطر و سوییس برای ما به جای ما تصمیم گرفته میشه.
#جاویدشاه
I welcome the UK Government’s move to designate the IRGC as a state threat to national security, involved in threats to life and intimidation. This is an important and welcome move by @keir_starmer and reflects the growing threat from the regime in Iran to UK citizens and interests. I hope the UK and other Western governments will go one step further and back the Iranian people’s fight for freedom. There can be no peace as long as this regime survives.
از درگذشت ناگهانی سناتور لینزی گراهام، دوست ثابتقدم مردم ایران و مدافع سربلند آزادی، بسیار متاثر شدم.
در لحظاتی که به شفافیت و قاطعیت اخلاقی نیاز بود، سناتور گراهام در سمت درست ایستاد. در روزهایی که دوستان و همراهان مردم ایران اندک بودند، او در مبارزه با استبداد، در کنار آنان ایستاد.
او از جایگاه و نفوذ خود بهره گرفت تا صدای مبارزان راه عدالت در مراکز قدرت شنیده شود.
ایرانیان حمایتهای سناتور گراهام را در جریان انقلاب شیروخورشید هرگز فراموش نمیکنند، و یاد او را همواره با سپاس و احترامی عمیق گرامی خواهند داشت.
مراتب تسلیت و همدردی خود را به خانواده، دوستان و همکاران سناتور گراهام، و همچنین به مردم ایالت کارولینای جنوبی و سراسر ایالات متحده آمریکا ابراز میداریم.
روحش ��ر آرامش باد. امید که دیگران راه او را در مبارزه برای آزادی ادامه دهند.
I am deeply saddened by the sudden passing of Senator Lindsey Graham, a steadfast friend of the Iranian people and a proud defender of freedom.
At moments when moral clarity was required, Senator Graham stood on the right side. When friends were seldom found, he stood alongside the people of Iran in their struggle against tyranny.
He used his voice to ensure that the voices of those fighting for justice were heard in the halls of power. His support for Iran’s Lion and Sun Revolution earned him the title “Uncle Lindsey” among Iranians. He will be remembered with profound gratitude and deep respect.
We extend our deepest condolences to Senator Graham’s family, loved ones, colleagues, and the people of South Carolina and the United States.
May he rest in peace and may others carry on the fight for freedom.
کشتار دیماه هنوز ادامه دارد.
۱۲ نفر از بچههای مردم (یازده نفرشان بین ۱۸ تا ۲۴سال سن دارند و یکیشان هم ۲۷ساله است) در اصفهان به جرم شرکت در اعتراضات دیماه حکم اعدام گرفتهاند و حکمشان تایید شده و در نوبت اجراست.
صدایشان باشیم
علیرغم میلم مصاحبهت رو دیدم.
پس میگی شکنجه نشدی تو زندان دیگه، درسته؟ پس اونهمه توییتهای اکانتت که "توماج درحال شکنجه در زندان است" و "توماج در اعتراض به شکنجهها اعتصاب غذا کرده" و اینها چی بود؟ تمامش دروغ بود؟ یا الان داری دروغ میگی؟ یا اصلا کل داستانت از ابتدا دروغه؟
اون "��ضایتبخش بودن رفتار قاضیهای آدمخوار ج.ا و بغضی شدنت از دیدن عدالتشون" هم که دیگه بماند.
یک چیزی رو دقت کن بچه!
با این شامورتیبازیها شاید بتونید ۴تا دختربچه و پسربچهی کمتجربه رو موقتا فریب بدید تا باورت کنن. بقیه رو اما نمیتونید، و همون زودباورها هم دیر یا زود حقیقت رو در موردت میفهمن و تف تو صورتت میندازند. دیگه از حسین رونقی که یک جمعیتی اینجا "ستارخان، ستارخان" به خیکش میبستند و همونها امروز تف تو صورتش میندازند که گندهتر نیستی. چهرهسازی و قهرمانسازی از رونقی پروژهی امنیتیها بود و تو هم دقیقا همینطور. با این تفاوت که پروژهی تو خیلی ابلها��هتر از اونهم هست.
البته حرف خاصی با خودت ندارم. یک عروسک هستی در دستان امنیتیها، که خب خاک بر سر پلشتت.
فقط یک جمله از قول من به هادیهات بگو:
ریدید با این پروژههاتون، زبالهها!
شش ماه پیش، در چنین شبی، تهران در تاریکی فرو رفت. سراسر ایران در تاریکی فرو رفت. اما حتی آن تاریکی نیز نتوانست میلیونها ایرانی را در خانههایشان نگه دارد.
۱۸ و ۱۹ دیماه تنها دو شب برای اعتراض نبود. شبهایی بودند که سکوت ایران شکست. میلیونها نفر به خیابانها آمدند، میدانها را پر کردند و بر بام خانههایشان ایستادند، اما رژیم با گلوله به آنان پاسخ داد. در آن چهلوهشت ساعت، دهها هزار تن از هممیهنانم جان خود را از دست دادند. از آن روز تا این لحظه نیز دهها هزار نفر دیگر بازداشت، شکنجه یا به مرگ محکوم شدهاند.
آنان مصمم و با شهامت به خیابان آمدند. من هر روز به آنان میاندیشم. در آن دو شب، هممیهنانی را از دست دادم که هرگز فرصت دیدارشان را نخواهم یافت. برای من عدد ۴۰ هزار هرگز یک آما�� نیست. هر بار که آن را میشنوم پسری را میبینم که دیگر هرگز به آغوش مادرش بازنگشت. دختری را میبینم که همیشه جای او بر سر سفره خانوادهاش خالی خواهد ماند. هر یک از آنان را چون فرزند، برادر یا خواهر خود میدانم و سنگینی بار نام تکتک آنان را بر دوش خود احساس میکنم. اما هر هفته که با خانوادههای جانباختگان دیدار میکنم، اراده ملتم برای ادامه این راه استوارتر میشود. فرزندان آنان بیهوده جان ندادند. آنان برای آزادی جان دادند، و با سربلندی جان دادند.
تاریخ فداکاری این زنان و مردان را از یاد نخواهد برد، و من نیز نخواهم گذاشت نام و راه آنان فراموش شود. همانگونه که مقاومتگران اروپای اشغالشده در برابر استبداد ایستادند و همانگونه که انقلابیون آمریکا برای آزادی جنگیدند، فرزندان ایران نیز ایستادگی کردند. اما شجاعت آنان، ویژگی دیگری داشت. آنان نه ارتشی داشتند، نه پشتیبانی هوایی، و نه هیچ پشتوانهای جز باور به آرمانی که برای آن برخاسته بودند. با اینهمه، ایستادند. ملتی یکپارچه تصمیم گرفت در کنار یکدیگر در برابر گلولهها بایستد، نه آنکه حتی یک روز دیگر در ترس زندگی کند. مردان و زنان ۱۸ و ۱۹ دیماه در تاریخ ایران بهعنوان نسلی جاودانه خواهند ماند که مرگِ آزاد و سرافراز را بر زندگیِ در زنجیر و زانوزده ترجیح داد.
من تنها این را به جامعه جهانی میگویم: اجازه ندهید آنچه در اتاقهای مذاکره در ژنو یا اسلامآباد رقم میخورد، حقیقت آنچه را در خیابانهای تهران، مشهد و کرمانشاه رخ داد، به فراموشی بسپارد. آنان برای آزادی جان دادند و با آزادی ایران، تنگه هرمز گشوده خواهد شد، تهدید هستهای پایان خواهد یافت و ما به صلح واقعی دست خواهیم یافت.
به هممیهنانم گفتهام آنچه شما در ۱۸ و ۱۹ دیماه آغاز کردید، مسیری بازگشتناپذیر است. ما با هم جایگاه شایسته کشورمان در جهان را بازپس خواهیم گرفت، عزت ملی خود را احیا خواهیم کرد و یاد قهرمانانمان را با ساختن ایرانی آزاد زنده نگه خواهیم داشت. اکنون زمان آن است که درنگ کنیم، دوباره نیرو بگیریم، و بار دیگر خود را وقف پیروزی کنیم.
ما یاد جانباختگان را با به پایان رساندن راهی که آغاز کردند گرامی میداریم. ایران آزاد دیگر یک امید نیست. یک قطعیت است.
و جهان باید بداند که هممیهنان دلیر من تنها برای آزادی خود نمیجنگند، آنان برای صلح و ثبات جهان نیز مبارزه میکنند.
Six months ago, tonight, Tehran went dark. All of Iran went dark. And into that darkness, millions of Iranians walked out of their homes anyway.
January 8th and 9th were not just two nights of protest. They were the night Iran's silence broke. Millions came into the streets, into the squares, onto their rooftops — but the regime answered them with bullets. Tens of thousands of my compatriots were killed in those forty-eight hours. Tens of thousands more have been arrested, tortured, and sentenced to die since.
They came out, determined and brave. I think of them every day. On those two nights I lost countrymen I will never get to meet. I do not hear a statistic when I hear the number 40,000. I see a son who did not come home to his mother. A daughter who will not sit at her family's table again. I think of each of them the way I would think of my own child, my own brother, my own sister. I carry the weight of every one of those names. But the families of the fallen I meet with, week after week, hearten our nation's will to carry on. Their children did not die in vain. They died for freedom, and they died with pride.
History will remember what these men and women did; I will make sure of it. Like the resistance who stood against tyranny in occupied Europe, and like the revolutionaries who fought for liberty in America. But theirs was a particular bravery. They had no army, no air cover, nothing but the belief in what they stood for. They stood anyway. A united nation choosing to face the guns together rather than live one more day in fear. The men and women of the 8th and 9th of January will be remembered in Iran's history as the greatest generation that preferred to die free and standing than to live cowered on their knees.
To the international community, I ask this: do not let a negotiating table in Geneva or Islamabad erase what happened in the streets of Tehran, Mashhad, and Kermanshah. They died for freedom. And when they are free, the Strait of Hormuz will open. The nuclear threat will end. And we will have true peace.
I have told my compatriots: what you did on January 8th and 9th cannot be undone. Together, we will reclaim our country’s rightful place in the world, our national dignity, and honor the lives of our heroes. Now is the time to reassess, regroup, and rededicate ourselves to victory.
We honor the fallen by finishing what they started. A free Iran is no longer a matter of hope. It is a matter of fact.
And know that my brave compatriots are not just fighting for their own liberation but for the peace and stability of the world.
تهِ غیرتمندی عرزشی اینه که تو تهران با لنگه دمپایی بیفته عقب عباس عراقچی و "بیشرف بیشرف" به نافش ببنده.
لامصبا قرار بود عاقاشون لب تر کنه، "سحر قدس شریف" باشند.
عاقاشون رو آمریکا کصپر کرد. اینا ۴ماه بعدش به عباس عراقچی گفتن "بیشرف"🤣