Olivia
Online
آرشیف | Archive
@AF_Archive13
تاریخ | مستند روایت | دقت
مونږ د تاریخ له اسنادو سره د تېر شل کلن تور دور ناخوالې او حقیقتونه څېړو!
Afghanistan
Joined December 2025
0 Following
2.6K Followers
167 Posts
Pinned Tweet
د واده نکریزې یې د قبر خاورې کړې!!!
د ۱۳۹۸ لمریز کال د سنبلې ۲۳مه شپه وه؛ د ۲۰۱۹ کال د سپټمبر ۲۲مه!!
په هلمند کې د ګرمۍ وروستۍ ورځې په تېرېدو وې او د ودونو موسم تازه پیلېده، د موسی کلا ولسوالۍ په یوه لرې پراته کلي کې د یوه کور له انګړه د واده د خوښۍ غږونه پورته کېدل، ماشومان په کوڅو کې په خندا او منډو بوخت وو، ښځو د ناوې پر لاسونو د نکریزو د اېښودلو لپاره سندرې ویلې او د کور نارینه د مېلمنو د هرکلي لپاره په تودو خبرو او موسکاوو ولاړ وو.
هغه شپه د یوې نوې کورنۍ، د یوې پېغلې او ځوان د خوښیو د پیل شپه وه، د یوې نجلۍ د خوبونو شپه، چې سبا به د خپل بخت کور ته تلله.
خو هېڅوګ نه پوهېدل چې سبا به هغه کور ته د واده د ناوې پر ځای د جنازې ورننوځي.
د شپې تیاره لا پر کلي پرته وه چې ناڅاپه د الوتکو دروند او وېروونکی غږ د هلمند پر خاموشه اسمان خپور شو، د واده سندرې چوپې شوې، د ماشومانو خندا ورکه شوه او د کورونو په منځ کې د وېرې سیوری خپور شو.
د امریکايي ځواکونو او د هغوی د افغان غلامو ځواکونو د عملیاتو د پیل ورځ وه.
څو شېبې وروسته د بمونو درزونو د شپې چوپتیا ماته کړه، پر کورونو د چاودنو او ډزو باران پیل شو، د خټو دېوالونه د هغو ماشومانو پر سرونو راپرېوتل چې لا یې د جګړې له مانا سره اشنايي نه درلوده، د کورونو چتونه ونړېدل او د خوښۍ هغه انګړونه په دوړو، اور او وینو بدل شول چې څو شېبې مخکې پکې د خوښۍ سندرې ویل کېدلې.
بیا اشغالګر او د دوی غلامان اجیر ځواکونه کلي ته ننوتل!!
له ځمکې او هوا دواړو خواوو څخه د اور او بارودو سیلاب روان و، نه د واده کور خوندي پاتې شو، نه ګاونډیان او نه هغه څوک چې د شپې په تیاره کې د ځان ژغورلو لپاره له کوره راوتلي وو.
هغه ماشومان چې څو شېبې وړاندې یې په خاورو کې لوبې کولې، اوس د خپلو خوبځایونو تر څنګ د خاورو او وینو لاندې پراته وو.
د میندو چیغې تر اسمانه پورته شوې، ځینو خپلو ماشومانو پسې لاسونه غځول، خو د ډزو شړک، د چاودنو درز او د الوتکو غږونو د هرې چیغې ستونی نیولی و.
سهار چې راورسېد، د شپې د واده کور نور د واده کور نه و!!
د راپورونو له مخې، په دې خونړۍ پېښه کې له ۴۵ څخه زیات ملکي کسان شهیدان شول، د شهیدانو په منځ کې ښځې، سپین ږیري او ماشومان هم شامل وو، هغه خلک چې د جګړې له میدان سره یې هېڅ تړاو نه درلود، یوازې د یوې خوښۍ په مراسمو کې راټول شوي وو.
۱۱۳ کلیوال ټپیان او سخت سوځېدلي وو، یو شمېر نور بیا ونیول شول!!
خو د دې شمېرې تر شا هغه درد پروت و چې په هېڅ شمېره کې نه ځایېږي!!
د ناوې لاسونه لا د نکریزو په سور رنګ رنګ وو، خو هغه لاسونه د خپل بخت کور ته د تګ پر ځای د کفن لمنې ته وسپارل شول!!
هغه شپه چې باید د ناوې د سندرو او د واده د مبارکیو شپه وای، د مرګ په درانه سکوت پای ته ورسېده!!
کله چې د سنبلې ۲۴مه سهار شوه او د موسی کلا پر ویجاړ شوي کلي د لمر وړانګې خپرې شوې، د تېرې شپې له خوښیو څخه یوازې د سوځېدلو کورونو لوګي، د خاورو لاندې جسدونه، وینې او د ماتم چیغې پاتې وې.
هغه خلک چې تېره شپه یې د واده مېوې او خواږه خوړلي وو، سهار د خپلو عزیزانو د ټوټه-ټوټه شویو جسدونو په راټولولو بوخت وو.
د واده د نکریزو سور رنګ، د وینو له سور رنګ سره ګډ شوی و!!
دا یوازې د یوه کور پر واده د شوي وحشت کیسه نه وه، دا د هغو کورنیو د خوبونو د خاورې کېدو کیسه وه چې د جګړې په منځ کې یې یوازې د عادي ژوند هیله لرله.
موسی کلا هغه شپه د یوه واده شاهد نه شوه، د یوه نسل د درد شاهد شو!!
د ناوې نکریزې، چې باید د نوي ژوند نښه وای، د قبرونو په خاورو کې پټې او ورکې شوې!!
ځینې پېښې د وخت په تېرېدو هېرېږي، خو ځینې پېښې د تاریخ پر تندي داغ پرېږدي.
دا هم له هماغو شپو څخه وه؛ یوه داسې شپه چې د هلمند پر خاموشه خاورو کې د یوه کلي د خوښۍ څراغونه مړه شول، خو د قربانیانو فریاد یې لا هم د تاریخ په حافظه کې ژوندی پاتې دی.
دا داخلي غلامانو او راغلو اشغالګرو د هغه وحشتونو یو کوچنۍ مثال دی چې دلته په افغانستان کې یې ترسره کړي دي، ډېر داسې وحشتونه لا پټ پاتې دي.
د آرشیف اداره کوښښ کوي چې دا نا سپړل شوي وحشتونه بربنډ کړي، د اشغالګرو او د هغوی د غلامانو وحشتونه برسېره او د ملت قضاوت ته پرېږدي.
هغه شپه چې د سجاونډ سیمه سره تبۍ شوه!!
د ۲۰۱۳ کال د مارچ شپږویشتمه شپه!!
د لوګر د برکي برک ولسوالۍ په سجاونډ کلي کې خلک د خپلو خټینو کورونو تر منځ د شپې د آرامۍ په غېږه کې دمه وو، ماشومان ویده وو، میندې د خپلو اولادونو تر څنګ وې او ستړي کورونه د تیارو په غېږ کې غلي شوي وو، خو ناڅاپه د شپې چوپتیا د ډزو او چاودنو په غږونو ماته شوه، ګډ افغان(!) ـ نړیوال ایتلافي ځواکونو وحشيانه شپني عملیات پیل شول.
د چاودنو په منځ کې کورونه ولړزېدل او خلکو د تیښتې لپاره خوندي لاره نه موندله، د ګلاب شاه کور څو ځله د بمونو هدف وګرځېد، د کور چت راوغورځېد او د هغه دولس کلن زوی، سمیع الله، سخت ټپي شو، کورنۍ یې د مرستې په تمه وه، خو شپه اوږده وه او د جګړې بلا لا د انسانانو له خوړلو نه وه مړه شوې، سمیع الله د سهار شاوخوا اته بجې د خپلو کورنیو غړو تر سترګو لاندې ساه ورکړه، یو ماشوم چې څو ساعته وړاندې یې لا د خپل کور په څنګ کې د ژوند خوبونه لیدل، نور یې د تل لپاره د ژوند پسرلۍ پای ته ورسېد او د افغان په نوم د وحشي ملېشو یې د هغه خوبونه چې لا یې د ځوانۍ په درشل پل هم نه وو ایښی په ابدي خوب بدل کړل، داسې چې بیا به کله هم را ويښ نشي.
د سهار له رڼا سره د شپې حقیقت له کنډوالو راڅرګند شو، محمد یار چې د خپلو خپلوانو کور ته ورغی، د یوې شاوخوا درې کلنې ماشومې له جسد سره مخ شو، کور نړېدلی و او د خټو، لرګیو او خاورو تر منځ د هغو کسانو نښې پاتې وې چې څو ساعته وړاندې یې پکې ژوند کاوه، دا یوازې دا درې کلنه معصومه ماشومه نه وه، بلکې ۳۲ انسان هر لور ته سوځېدلي او ټوټه-ټوټه پراته وو.
په دې وحشیانه چاپې او هوایي عملیاتو کې عملیاتو کې ۳۲ کسان شهیدان شول!!
هغه شپه تېره شوه، خو د سجاوند لپاره یوازې یوه تېره نېټه نه شوه، د چاودنو غږونه خاموش شول، خو د یوه پلار له زړه د خپل دولس کلن زوی د مرګ غږ ونه وت، د کورونو کنډوالې کېدای شي بیا ورغول شي، خو هغه ماشومان چې د مارچ په شپږویشتمه شپه له خپلو کورونو له کنډوالو سره یې نور د ژوند پور پرې کړی وو، بیا یې هېڅکله د سهار رڼا ونه لیدله.
دا یوازې سجاونډ نه وو، په همدې شپه د هېواد په ډېرو نورو لرو پرتو سیمو کې د افغان غلامانو او اشغالګرو له لورې د بې ګناه افغانانو رېبل شروع وو او د دوی د جګړې ژرنده د همدغو انسانانو د وینو په اوبو روانه وه.
پرځېدلې اداره، تپل شوی جمهوریت او غلامان بلواک چارواکي یې د افغان مېړني تاریخ په سپینه لمن هغه تور او بدنام داغونه دي چې، تاریخ به یې هېڅکله ونه بښي، بلکې د داسې وحشتونو د عاملینو په حیث یې د تاریخ حافظه کې ځای کړي چې، انساني کرامت، اخلاق او اسلامي احساس پرې د شرم احساس کوي؛ دوی ځانونه د دې خاورې او ملت خواخوږي بلل، خو دا روایت او غږ یوازې د باګرام او بلواک ارګ په ماڼیو کې زمزمه کېده، خو تر شاه یې د وحشت نقاب هغه وخت د دوی له مخونو لوېده چې، د ټوپکو شپېلیو به یې په توره شپه د بې ګناه افغانانو پر کورونو هجووم ور ووړ او د هر انسان په وژنې به یې د ډالرو ګټه کوله.
د امان خېلو هغه سهار چې د یوه پلار او زوی، د ژوند وروستۍ سهار شو!!
پکتیا، لجه منګل — ۹ جولای ۲۰۰۹!
سهار لا د امان خېلو پر خټو کورونو د شپې چوپتیا خپره وه، د کلي خلک لا د ورځني ژوند پر لور نه وو راویښ شوي چې د اسمان له لوري د چورلکو دروند غږ د غرونو چوپتیا ماته کړه.
چورلکې راکوزې شوې، سرتېري د یوه کور شاوخوا راټول شول او د کور دروازه د جګړې په منځ کې د یوه بېدفاع کور په څېر ودرېده.
په هغه کور کې د جګړې د نقشې هېڅ کرښه نه وه، خو جګړه تر همدې دروازې ورسېده، د کلي خلک هم هک، حیران وو چې د سلیم یې له چورلکو، جګړې او ټوپک سره څه!؟
سلیم خپله هم نه پوهېده چې څه روان دي، خو دومره و پوهېده چې د اشغالګرو په نوم د راغلي وحشیان هېڅکله په داسې راتګ سره له مرګ پرته ندي تللي، مېرمنې ته یې وویل، که امریکایان را ننوتل مخ دې پټ کړه، پام دې وي ور خطاء نشې، احمد هم درسره وساته.
احمد لا د لسو کلونو وو، د پلار له خفګان او ور خطايي ډک حالت اړ کړ چې لمن یې ونیسي او بهر له پلار سره یو ځای د اشغالګرو له غوښتنې سره سم له کوره ور ووځي.
سلیم د کور دروازه پرانیسته او بهر ووت، لس کلن زوی یې هم ورسره و، ناڅاپې ډزې وشوې، سلیم او زوی یې احمد چې شېبه مخکې یې د ژوند له دروازې سر را وویست، نور یې غلبېل سینې ژوند ته د پای ټکی کېښود، احمد چې لا یې هماغسې د پلار لمن نېولې وه، په زړه او غاړې درې مرمۍ لګېلای وو، داسې لکه رسېدلای ګلاب چې له خاښ لوېدلی او رژیدلی وي.
پلار او زوی پرته له دې چې د جرم پوښتنه ترې وشي، په سینو غلبېل او شهیدان شول!
هغه ورځ د امان خېلو لپاره یوازې د عملیاتو ورځ نه وه، د یوه کور لپاره د ژوند د ماتېدو ورځ وه، د هیلو د نړۍ د نړېدو ورځ وه، داسې کور چې همدا یوازینۍ نارینه،سلیم او احمد یې یې درلودل او بس!!
یو پلار چې د خپل کور له دروازې ووت، بېرته راستون نه شو!!
یو ماشوم چې لا یې د جګړې مانا نه وه زده کړې، د جګړې قرباني شو!!
او د یوه کور په انګړ کې هغه چوپتیا خپره شوه چې د هرې جګړې تر ټولو دروند غږ وي، یوه کونډه او څو بې پلاره لوڼې او بې سرپرسته راتلونکی!!
**جګړه کله ناکله د جګړه کوونکو تر منځ نه درېږي، د کورونو تر دروازو رسېږي، ماشومان له خوبه راویښوي، او د کورنۍ د یوه پلار له مرګ سره د یوه ټول عمر کیسه نیمګړې پرېږدي.
دا وحشتونه د تپل شوي جمهوریت د لومړیو کلونو دي، هغه چې لسیزې وروسته ترې پرده پورته کیږي، هغه چې لا هم د جمهوریت غوښتنونکي د تپل شوي، بلواک او قاتل نظام غوښتونکي دي، په داسې حال کې چې د جمهوریت وحشي څېره هغه وخت ښکاره کیږي چې له مخ یې د وحشتونو پټ نقاب وغورځول شي او تر شاه یې د داسې وحشتونو پټه نړۍ را برسېره شي.
@Tanwir93000 ان شاءالله! په همدې ترتیب کار روان دی.
هغه سپین دستارونه چې په سرو وینو رنګ شول!!
د کندوز د دشتِ ارچي د مدرسې بمبار ، کال ۲۰۱۸ د اپرېل میاشتې ۲مه!!
د ۲۰۱۸ کال د اپرېل دویمه ورځ وه، د کندوز د دشتِ ارچي ولسوالۍ د لغماني کلي تنکي حافظان په سیمه کې سهار د خوښۍ له شور سره راویښ شوي وو، د مدرسې شاوخوا خلک راټول وو، ماشومان او ځوانان په سپینو جامو کې ناست وو او د کلونو دیني زده کړو د بشپړېدو د دستاربندۍ مراسم پیل شوي وو، د کورنیو سترګې د خپلو اولادونو پر لور وې، د ویاړ احساس د مجلس پر فضا خپور و او داسې ښکارېده لکه دا ورځ چې باید د دوی په حافظه کې د خوښۍ د یوې روښانه پاڼې په توګه پاتې شي.
خو جګړه د خوښۍ لپاره ډېر لږ ځای پرېږدي!!
د غرمې شاوخوا د اسمان غږ بدل شو، داسې ښکارېده لکه وحشي افغان هوایي پیلوټان چې د مراسمو لپاره د د سپینو پګړیو او ګلانو پر ځای د چورلکو شپېلۍ د کوچنیو حافظانو سینو ته نېږدې کوي، چورلکې راښکاره شوې، څو شېبې وروسته راکټونه وغورځول شول او درنې ماشیندارې وغږېدې، په نوم افغان هوايي ځواکونو پر همدې راټولې شوې غونډې برید وکړ، په څو شېبو کې هغه ځای چې د زده کړې، دعا او دستاربندۍ لپاره جوړ شوی و، د لوګيو، دوړو، وینو او چیغو په میدان بدل شو.
خلکو هرې خوا ته منډې وهلې، څوک د خپل زوی په لټه کې و، څوک د خپل ورور، څوک د خپل زده کوونکي، څو شېبې وړاندې چې د مبارکۍ غږونه پورته کېدل، اوس د کوچنیو ماشومانو کریغو د دشت ارچي آسمان ونیوه.
په دې برید کې ۶۱ حافظان شهیدان او تر ۸۲ نور شدید ټپیان شول!!
خو د جګړې هېڅ شمېره د یوه ماشوم د مرګ درد نه شي اندازه کولای!!
هر شهید شوی ماشوم د یوه کور د راتلونکي یوه هیله وه، یوه مور خپل زوی ته په دې تمه انتظار وه چې د زوی پر غاړه به یې د کلونو د قرآني زده کړې د مبارکۍ امیلونه ځوړند وي او د مور سینه به یې په لیدو سړه شي، یو پلار د خپل ماشوم د سبا خوب لیده، او یوې کورنۍ تمه لرله چې د دستاربندۍ له مراسمو وروسته به خپل ماشوم په خوښۍ کور ته راولي، خو د هغې ورځې په پای کې ځینې کورونه د ماشومانو له امیلونو د ډکو غاړکیو پر ځای د تابوت شاهدانې شوې.
هغه دستارونه چې باید د عزت او فراغت نښه وای، د سرو وینو په رنګ، رنګ شول!!
د هغه مهال د بلواکې ادارې چارواکو ادعا کوله چې په سیمه کې د طالبانو لوړپوړي قوماندانان راټول شوي وو او برید د هغوی پر غونډه شوی و، خو نړۍ ډېر ژر وپوهېده چې هلته کوچني معصوم ماشومان په ډېر وحشت شهیدان شوي او د فراغت سپینې جامې یې د کفن ټوټې شوې وې، دا هغه مهال وو چې له غرب څخه د تپل شوي جعلي مفکر او د مجهول هویت څښتن، د اشرف غني د بلواکۍ لومړۍ دوره وه، هغه مهال چې غرب د تپل شوې دیموکراسۍ لپاره د یوه ښه او وفادار څوکیدار په لټه کې وه او په پای کې یې د مفکر په نوم داسې سیکولر پر افغان ملت وتاپه چې، آن د لمانځه په اداء کولو نپوهېده.
د دشتِ ارچي د پېښې وحشت یوازې په دې کې نه و چې بمونه راولوېدل، اصلي درد دا و چې د ماشومانو د زده کړې ورځ د هغوی د ژوند په وروستۍ ورځ بدله شوه!!
سهار هغوی د دستاربندۍ لپاره راغلي وو، خو غرمه مهال د افغان اجیرانو له لور
ې د مرګ په خوب ویده شول!!
ماښام د ډېرو کورونو پر دروازو د خوښۍ پر ځای چوپتیا ولاړه وه، داسې چوپتیا چې، ځینو کورنیو پکې آن درې او څلور تنګي ګلالي ماشومان د خدای! پر دین قرباني کړي وو او ترهګر په نوم یې د معصومیت نړۍ د بارودو په لمبو کې ویجاړه او له منځه تللې وه.
جګړه یوازې انسانان نه وژني، کله ناکله د یوه انسان له مرګ سره د یوې کورنۍ راتلونکی هم وژني، هغه ماشوم چې باید سبا یې د خپل کلي، خپلې کورنۍ او خپل وطن لپاره یو نوی فصل پیل کړی وای، هماغه ورځ د اشغال په جګړې په یوه خونړۍ پاڼه کې د تل لپاره ودرېد!!
د دشتِ ارچي هغه ورځ باید د دستاربندۍ ورځ وای، خو تاریخ د یوه داسې وحشت په نوم خپلې حافظې ته وسپارله چې، د قرآن، علم او ماشومتوب نړۍ یې د غلامانو د وحشت او لوی ظلم له امله د تاریخ ستره تراژیدي و ګرځېده.
دستارونه پاتې شول، مدرسه پاتې شوه، کتابونه پاتې شول، خو ډېر هغه ماشومان چې باید سبا یې دغه کتابونه پرانیستي وای، نور نه وو!!
هغه شپه چې کریغې د بمونو له غږونو سره ګډې شوې!!
د ۲۰۱۹ کال د جنورۍ ۲۳مه!!
د هلمند د سنګین ولسوالۍ شپه د جګړې له هغو شپو څخه وه چې خلک یې له کلونو راهیسې له غږونو سره اشنا شوي وو، خو د جګړې له غږ سره اشنا کېدل هېڅکله د مرګ له وېرې د زړه د خلاصون معنا نه لري، اشغالګر چې د سنګین سیمه یې د وحشتونو په کلي بدله کړې وه، ناڅاپه د وحشي یرغلګر او په نوم افغان کمانډویان ، له یوې غونډۍ په نښه شول، خونړۍ جګړه روانه وه، دا چې یرغلګرو د خپلو ظلمونو سزا ولیده او په زیات شمېر عسکر یې مردار شول، د امریکايي اشغالګرو د هوايي ځواک الوتکو پر یوه کور دوه هوايي بریدونه وکړل، داسې بریدونه چې تر سهاره یې د یوه کور د اوسېدونکو ژوند په یوه نه هېرېدونکې تراژیدۍ بدل کړ.
لومړی برید چې وشو، د کور چت ولړزېد او د ودانۍ یوه برخه راپرېوته، د خټو، خښتو او دوړو تر منځ د کورنۍ د غړو چیغې پورته شوې، هغه کسان چې د لومړي برید له مرګ څخه ژوندي پاتې شوي وو، هڅه یې کوله ځانونه او خپل ماشومان له ویجاړۍ څخه وباسي، هغوی د ګاونډې د کور یوې برخې ته ورغلل، ښايي په دې هیله چې هلته به له بمونو او ډزو څخه خوندي پاتې شي، خو د جګړې اسمان لا نه و چوپ شوی، چې څو شېبې وروسته دوهم هوايي برید وشو او د ګاونډي کور وویشتل شو، له هغه ځای چې د ژغورنې لپاره د ګاونډي کور ته تللي وو، په دوهم ځل د مرګ تر سیوري لاندې راغی.
سهار چې د سنګین پر ویجاړو کورونو رڼا خپره شوه، د شپې حقیقت نور پټ نه و، په دې وحشت کې ۱۷ ملکیان شهیدان او ۵ نور ټپیان وو، په شهیدانو کې ښځې او تر لسو ډېر ماشومان هم شامل وو.
د دې کور د یوې ۳۰ کلنې ښځې روایت د پېښې له تر ټولو دردناکو شاهدیو څخه دی. هغې د خپلو ماشومانو د ټپي کېدو او د دوهم برید وروسته د کور د چت د راپرېوتلو کیسه کړې او وایي:
هغې خپل پنځه ماشومان له لاسه ورکړل، هغه ماشومان چې د جګړې په میدان کې یې نه وسله لرله، نه د جګړې په پرېکړو کې یې برخه وه او نه یې د دې توان درلود چې د اسمان له راپرېوتونکي مرګ څخه ځان وژغوري.
وروسته امریکايي ځواکونو د پېښې په اړه خپله داخلي پلټنه هم ترسره کړه او د ۱۵ ملکي کسانو وژل کېدل یې تایید کړل. د امریکايي پلټنې په روایت، په ځمکه موجودو ځواکونو هغه مهال باور نه درلود چې په هدف ګرځول شوې ودانۍ کې ملکي کسان موجود دي. خو د سنګین د هغې شپې حقیقت د قربانیانو له شمېر څخه ډېر دروند و، ځکه د جګړې په یوه پرېکړه کې د یوه کور دننه د ماشومانو، ښځو او نورو ملکي کسانو ژوند د بمونو تر سیوري لاندې راغی.
هغه شپه یوازې یو کور ونه نړېد، د یوې کورنۍ د ژوند یوه برخه هم ورسره خاورو شوه، د ماشومانو خنداګانې چوپې شوې، د یوې مور د زړه یوه ټوټه تر خټو لاندې پاتې شوه او د یوه پلار لپاره هغه کور، چې باید د نړۍ تر ټولو خوندي ځای وای، د خپل عزیزانو په قبر بدل شو، جګړه ښايي په نقشه کې د څو مترو د یوې سیمې د نیولو او بېرته پرېښودلو نوم وي، خو د هغو خلکو لپاره چې بم پرېوځي، جګړه د یوه کور، یوه کورنۍ او کله ناکله د یوه نسل د له منځه تلو نوم دی.
کلونه تېر شول، خو د سنګین هغه شپه د افغانستان د جګړې په اوږده او وینهلړلي تاریخ کې د یوه بل تور مخ په توګه پاتې شوه. هغه کور بیا ښايي په خاورو کې ورک شوی وي، د هغه دیوالونه ښايي نور هېڅ نښه ونه لري، خو د هغو ماشومانو نومونه که په رسمي اسنادو کې هم هر څومره لنډ ثبت شوي وي، د هغوی مرګ د یوې اوږدې پوښتنې په څېر پاتې دی: کله چې د جګړې په نوم یو کور له اسمانه وویشتل شي او په دننه کې یې ماشومان وي، ایا دا یوازې یوه تېروتنه ده، که د جګړې د هغه درد یوه برخه ده چې تاریخ یې هېڅکله په اسانۍ نه شي هېرولای؟
@M_Sadeq_Tareq مونږ یې په دري ژبه هم خپروو.
د خطابه کلي وحشت، هغه چې یوه مور د نوي زېږدلي زوی له نوم اېښودو وړاندې شهیده شوه!!
۱۲ فبروري ۲۰۱۰ ـ پکتیا
شپه وه، خو د خطابه کلي په یوه کور کې د شپې چوپتیا نه وه، د نوي زېږېدلي ماشوم د نوم اېښودلو لپاره خپلوان او مېلمانه راټول وو، د خوښۍ خبرې روانې وې او څوک نه پوهېدل چې څو شېبې وروسته به همدا کور د ویر په کور بدلېږي.
د شپې له درې بجو وروسته، امریکایي ځانګړو ځواکونو د افغان ځواکونو په ملتیا پر همدې کور هجوم ور وړ، د کوچنیو ماشومانو کریغو آسمان ونیوه، هر ماشوم د مور لمن نېولې او کریغې وهي، خو میندې هم د دې ناڅاپي هجوم وهم وهلي او کریغې یې په ستونې کې خاموشه شوي دي!!
د خوښۍ غږونه په ډزو کې ورک شول!!
پنځه کسان شهیدان شول، دوه نارینه او درې پښتنې تور سرې ښځې.
په وژل شویو ښځو کې بي بي شیرین او بي بي صالحه امیندوارې وې، او درېیمه، ۱۸ کلنه ګلالۍ، د واده په درشل کې وه، او څه موده وروسته یې د ژوند داسې پړاو پیل کېده چې، راتلونکي خاوند یې له کلونو مسافرۍ وروسته د واده په تمه ستړې ګاللې او ګلالۍ یې د خپل ژوند داسې ملګرې بلله چې، د ژوند پاڼه به یې له خوښیو ډکه کړي او یو ښه ژوند به ولري، له نارینه وو څخه محمد داود د پولیسو چارواکی او د هغه ورور محمد ظاهر څارنوال د احمداباد ولسوالۍ څارنوال و.
د سهار د لمر سترګه چې را وخته، په هغه کور کې د ماشوم د نوم پر ځای د پنځو مړو نومونه د تاریخ په حافظه کې ثبت شول درې مېرمنې مورګانې؛ ۳۷ کلنه بي بي صالحه د یوولسو اولادونو مور، ۳۳ کلنه بي بي شیرین او او ۱۸ کلنه ګلالۍ چې د واده یې څو اوونۍ پاتې وې او د ژوند د نوي فصل پیل يې کاوه. حاجي شراب الدرین او داوود هم د دې کورنۍ هغه ستنې وې چې ونړېدې.
خو وحشت همدلته پای ته ونه رسېد!!
د امریکایي ځواکونو لومړنی رسمي روایت دا و چې درې ښځې تر عملیاتو مخکې وژل شوې وې، خو د قربانیانو کورنۍ او افغان څېړونکو دا ادعا رد کړه او ویې ویل چې ښځې د عملیاتو پر مهال وژل شوې دي.
وروسته امریکايي اشغالګرو په خورا سپین سترګۍ سره د پنځو کسانو د مرګ دا ستر وحشت ومانه، د ځانګړو عملیاتو قوماندان ویلیم مکراوِن کلي ته ورغی، بښنه یې وغوښته او د تسلیت لپاره یې مالي مرسته او پسونه وړاندې کړل، هغه څه چې د کور میندې، او د کور د سرپرستۍ دوه غرونه یې نشوای را ګرځولای.
خو دغې کورنۍ پیسې نه غوښتې، عدالت یې غوښت، عدالت د داسې نظام تر سیورې لاندې چې بلواک او تپل شوی وو، چارواکي یې د کابل له سفارته ټاکل کېدل او باګرام یې د ټولو تصامیمو نېوونکی وو.
خطابه کلي ته هغه شپه یوازې د پنځو انسانانو مرګ ور په برخه نه کړ، بلکې د یوې کورنۍ له خوښۍ یې د تل لپاره د ویر یادګار جوړ کړ، هغه کوچنۍ ماشوم هم بې موره شو چې څلور ورځې وړاندې نړۍ ته راغی او پنځمه ورځ د مور له مینې او غېږې د تل لپاره د وحشي داخلي اجیرانو او راغلو اشغالګرو له لورې محروم کړل شو.
ماشوم خپل نوم ترلاسه کړ، خو دوې نړۍ یې له لاسه ورکړې، مور او پلار، ماشوم را لوی او زلمی شو خو** هغه کور بیا هېڅکله د پخوا په څېر ونه خندل!!
@N_sajjad02 له ملاتړ او هڅوونې مو ډېر منندوی یو.
ستاسې ملاتړ زمونږ خدمتنونه لا پیاوړي کوي.
@HaroonAtal15 په دې ترتیب مو کار روان کړی دی، ان شاءالله ژر به یې له تاسې سره شریک کړو.
@Imranullah7530 له شک پرته!
@Hijaz_Afghan ډېره مننه!
مونږ په فیسبوک کې هم همدا پاڼه لرو، لاندې یې لینک له تاسې سره شریکوو؛ هیله ده چې تر نورو ملګرو یې هم درسره شریک کړئ.
https://t.co/7CIOJpqdvd
احمد شاه مسعود د تاریخ په هېنداره کې!!
پردۍ څېره خو د خپلوی په نقاب کې!
له دین، وطن او ملت سره د خیانت په اړه، د یوه هزاره وګړي له خولې د مسعود خیانتونونه!!
@Hijaz_Afghan له هڅونې او ملاتړ مو ډېره مننه!!
مونږ ویاړو چې ستړیاوې مو ځای نیسي او د غربي اشغال پټ شوي ظلمونه تر تاسې قدرمنو در رسیږي.
خپاره یې کړئ او تر نورو یې ورسوئ.
درنښت!
د خپلواکۍ په نوم جګړه، د وېش په پایله کې د پېړیو اسلامي خلافت نړېدل!!
د ۱۹۱۶ کال په جون کې، شریف حسین بن علي چې د مکې امیر وو د حجاز له خاورې د عثماني خلافت پر ضد عربي پاڅون پیل کړ، د عربو د مشرانو اصلي هیله دا وه چې د عثماني واک له پای ته رسېدو وروسته یو خپلواک او پراخ عربي دولت جوړ کړي، هغه دسیسه چې د واک تږي عربان یې د یوه لوی اسلامي خلافت نړېدو ته اړ کړل.
برتانیې له دوی سره د وسلو، پیسو او پوځي ملاتړ ژمنه وکړه او عربانو د عثماني ځواکونو پر ضد جګړه پیل کړه، داسې جګړه چې عرب مشرانو پکې د خپل سلطنت او لویې پاچاهۍ خوبونه لیدل، داسې خوب چې د پېړیو لوی خلافت یې ترې قربان کړ او د اسلامي نړۍ د هیلو وروستۍ څرک یې هم اېره کړ.
عرب ځواکونو د حجاز د اورګاډو پر پټلیو د صلیبي ملاتړو په اېشارو بریدونه وکړل، د عثماني پوځ اکمالاتي لارې یې پرېکولې او د حجاز او شام په جبهه کې یې د عثماني ځواکونو پر وړاندې عملیات ترسره کول.
د برتانیې لوړ پوړی ا افسر T. E. Lawrence او دې سترې دسیسې طراح هم د امیر فیصل له ځواکونو سره د اړیکو او پوځي همغږۍ په برخه کې مهم رول ولوباوه، او د وخت نا اهله عربان یې د پېړیو خلافت پر ضد لا قوي حملو او ځپنو ته پر ملا ټپول.
په ۱۹۱۷ کال کې عربي ځواکونو عقبه ونیوله او وروسته یې د برتانوي پوځونو سره یوځای د شام پر لور پرمختګ وکړ، په ۱۹۱۸م کال کې دمشق سقوط وکړ او په سیمه کې د عثماني امپراتورۍ څو پېړۍ زوړ واک د مکې له مبارکې خاورې د یوه پلان شوې دسیسې په پایله کې پای ته ورسېد.
خو د جګړې تر پای وروسته ناپوه عربان له یوه ترخه تاریخي حقیقت سره مخامخ شول، هغوی د خپلواکۍ په هیله د پېړیو عثماني خلافت ړنګ کړ، خو برتانیې او فرانسې له وړاندې د عثماني عربي سیمو د نفوذ او وېش لپاره د سایکس ـ پیکو موافقه کړې وه، چې په پای کې سوریه د فرانسې او عراق، فلسطین او اردن د برتانیې تر نفوذ لاندې راغلل او د یوه پراخ عربي دولت هغه هیله چې عربانو یې هیله لره د یوې لویې صلیبې توطیې په پایله کې پوره نشوه او د وخت عربان د یوه لوی تاریخي خیانت مرتکب شول، دوی د یوه بشپړ امت د بیا اتحاد او ژغورنې یوازینۍ ناجې هم له لاسه ورکړ، هغه چې عثماني خلافت یې باله.
په دې توګه، هغه جګړه چې عربانو د خپلواکۍ لپاره پیل کړې وه، د عثماني امپراتورۍ په له منځه تلو پای ته ورسېده، خو ورپسې منځنی ختیځ د اروپايي قدرتونو د نفوذ، نویو سرحدونو او وېشونو په نقشه کې داخل شو، اسلامي نړۍ له یوه واحد قیادت څخه په څو وړو او نستباََ لویو جغرافیو او سرحدونو وویشل شو، هغه چې له پېړیو وروسته د کلیسا ارمان او وروستۍ هیله وه، پوره شوه.
عربانو د عثماني واک د ماتولو لپاره جګړه وګټله، خو د هغې جګړې وروسته یې هغه عربي نړۍ ترلاسه نه کړه چې د خپلواکۍ په نوم یې ورته مبارزه کړې وه او د صلیبي وعدو په غوړو شعارونو، ملاتړ او مرستې یې د اتو پېړیو د تهذیب، علم، هنر او داسې تمدن ماڼۍ له خاورو سره خاورې کړه چې، اروپا یې په غېږ را لویه او روزل شوه.
د ګل مدین د مرګ کیسه دلته هم نه ختمېده، د هغه له جسد سره د بدن د غړو د ایستلو او له ځانه سره د وړلو داسې عمل چې د انسان د بدن، مړینې او کرامت په اړه د هر انساني تصور سرحدونه ماتوي، د هغه لپاره جګړه پای ته رسېدلې وه، خو د هغه د کورنۍ لپاره جګړه له همدې ځایه پیلېده، ځکه یوه کورنۍ چې خپل عزیز له لاسه ورکړي، د هغه د مرګ پوښتنه تر کلونو پورې له ځانه سره وړي: ولې!؟
د Kill Team په اړه دا حقیقت چې له وژل شويو کسانو سره داسې عمل کوي چې د وسله والو په توګه معرفي شي او د هغوی وژنې ته پوځي توجیه جوړه شي، همدا ځای دی چې د جګړې له عادي وحشت څخه د یوه بل، پټ او ډېر دردوونکي وحشت تصویر راڅرګندېږي، ځکه کله چې یو انسان ووژل شي، مرګ یې یوه تراژیدي ده، خو کله چې د هغه د بې ګناهۍ نښې هم ورسره له منځه یووړل شي او د هغه پر جسد د جرم نښې کېښودل شي، نو د هغه پر ژوند سربېره د هغه پر حقیقت هم برید کېږي.
میوند د داسې کیسو شاهد و چې ډېری یې د جګړې په شور کې ورکې شوې، د هر کور تر شا یوه کیسه وه، د هرې کوڅې تر شا یوه ویره، د هرې کروندې تر څنګ یوه جنازه او د هرې کورنۍ په زړه کې د یوه ورک شوي انسان یاد.
ځینې انسانان د بمبارۍ لاندې ووژل شول، ځینې د شپنیو عملیاتو پر مهال او ځینې د داسې اعمالو قرباني شول چې کلونه وروسته یې په اړه پوښتنې راپورته شوې!!
د ګل مدین کیسه هم د همدې تورو پاڼو یوه برخه ده!
هغه سهار د میوند په اسمان کې د ژوند هیلې خپرې شوې وې، خو د یوه ځوان لپاره هغه هیله تر لمر ختو مخکې مړه شوه، هغه نه د جګړې لوی لوبغاړی و، نه د تاریخ په کتابونو کې مشهور نوم، هغه یوازې یو انسان و، یو زوی، د یوې کورنۍ غړی، یو بزګر او یو ستړی ځوان چې غوښتل یې د خپلې ورځې مزدوري وکړي او ماښام بېرته خپل کور ته ستون شي.
خو هغه کور ته بېرته ستون نه شو!!
کلونه تېر شول، د جګړې بڼه بدله شوه، پوځونه راغلل او لاړل، خو د میوند د خاورې حافظه پاتې شوه، د هغو کسانو نومونه، چې په رسمي روایتونو کې شاید یوازې شمېرې وي، د خپلو کورنیو په حافظه کې لا هم انسانان دي، د یوه پلار زوی، د یوې مور بچی، د یوې مېرمنې خاوند او د یوه ماشوم پلار.
د وژنې د ډلې/ Kill Team کیسه یوازې د څو سرتېرو د جنایتونو کیسه نه ده، دا د هغې جګړې د یوه داسې مخ کیسه ده چې د بمونو او ټانکونو تر شا پټ و، هغه مخ چې پکې مرګ خاموش و، خو د قربانیانو درد ډېر ژور.
میوند د جګړې په نقشه کې شاید یوازې یوه ولسوالي وي، خو د دې خاورې هره دانه د هغو انسانانو د کیسو شاهد ده چې یو وخت یې دلته ژوند کاوه، د غرونو خاموشه سیوري، وچې کروندې او د خټو زاړه کورونه لا هم د هغو سهارونو تصویر له ځانه سره لري چې خلک به له خوبه پاڅېدل او نه پوهېدل چې د ورځې په پای کې به څوک بېرته کور ته راګرځي او څوک به د همدې خاورې برخه شي.
ګل مدین هم له همدې سهارونو څخه یوه ورځ روان شوی و، د هغه په جېب کې د یوه عادي انسان عادي شیان وو، عطر، ږمنځ، نسوار او لږې پیسې.
خو هغو شیانو د ده ژوند ونه ژغوره!!
یوازې یوه مرمۍ کافي وه!
او وروسته، د هغه پر مړه بدن ترسره شوي اعمالو د یوې بلې پوښتنې دروازه پرانیسته:
کله چې یو انسان ووژل شي، ایا د هغه د ژوند حقیقت هم باید ووژل شي!؟
د میوند په خاموشه خاوره کې د دې پوښتنې ځواب لا هم د تاریخ له پاڼو سره پاتې دی، ځکه جګړې انسانان وژني، خو تاریخ باید اجازه ورنه کړي چې د هغوی حقیقت هم ووژل شي.
د ګل مدین کیسه، د همدې حقیقت یوه دردناکه پاڼه ده، دا امریکايي اشغالګرو د وحشتونو یوه وړه بېلګه ده، هغه چې دلته بلواکو چارواکو او غلامانو یې آن پر وړاندې د یوې خبرې جرأت نه درلود او دوی دا هرڅه په خپلو سترګو لیدل.
2/2
د وژنې ډله/Kill Team، د پټ وحشت تر شا بل وحشت!!
پوره ۱۶ کاله، ۷ میاشتې او ۲۴ ورځې وړاندې!
2/2
میوند هغه سهار هم د نورو سهارونو په څېر راویښ شوی و، خو د دې خاورې سهارونه نور د عادي سهارونو په څېر نه وو، د وچو غرونو پر لمنو لا د شپې وروستۍ تیاره پرته وه او د خټو له کورونو څخه د ژوند کمزوري غږونه ورو ورو راوتل. په یوه کور کې به ماشوم د خپلې مور تر څنګ له خوبه پاڅېد، په بل کې به پلار د ورځې د کار په فکر کې و او په بل کور کې به د یوه ستړي بزګر لاسونه د یوې بلې درنې ورځې لپاره چمتو کېدل.
د جګړې اوږدو کلونو د میوند د خلکو ژوند داسې بدل کړی و چې د مرګ غږونه د ژوند له ورځني شور سره ګډ شوي وو. د ډزو انګازې، د الوتکو شور، د چاودنو غږونه او د بې وسه خلکو د ویرې کیسې نورې نوې نه وې، خلک له جګړې سره نه وو عادت شوي، بلکې له ناچارۍ یې د جګړې تر سیوري لاندې ژوند کول زده کړي وو.
د ورځې په تېرېدو سره په سیمه کې د امریکایي اشغالګرو حضور هم پراخېده او د میوند خلک د هغې جګړې درنه بیه ورکوله چې دوی یې نه غوښتله، د کلي پر سر به الوتکې ګرځېدې، د شپې به چاپې کېدې او د ورځې به د پوځي موټرو کاروانونه د خلکو د ژوند پر خاموشو لارو تېرېدل.
د جګړې رسمي روایتونه به هره پېښه په خپلو الفاظو تشریح کوله، خو د کورونو دننه د خلکو روایت بل څه و، هلته هر وژل شوی انسان یوازې یو نوم نه و، بلکې د یوې کورنۍ د ژوند یوه ټوټه وه.
خو د دې جګړې تر ښکاره شور او بمبارۍ هاخوا، د وحشت یوه بله خاموشه کیسه هم ورو ورو جوړېده؛ داسې کیسه چې مرمۍ یې لږ غږ درلود، خو پایلې یې د انسان د کرامت تر ټولو ژورو سرحدونو پورې رسېدې. وروسته د امریکایي ځواکونو د یوې ځانګړې ډلې، چې د Kill Team په نوم مشهوره شوه، په اړه داسې اسناد، راپورونه او قضایي شواهد مخې ته راغلل چې د افغان ملکي وګړو د قصدي وژنو او د هغوی د وژنو د پټولو لپاره د صحنو د جوړولو جدي ادعاوې یې راولاړې کړې. د همدې تورې کیسې په منځ کې د ګل مدین نوم هم راځي.
ګل مدین د میوند یو عادي ځوان و. د ده نوم د جګړې په لویو نقشو کې ځای نه درلود، د کومې جګړه ییزې ډلې قوماندان نه و او د نړۍ د رسنیو د سرلیکونو انسان هم نه و. هغه یوازې یو بزګر و؛ د خپلې خاورې، خپلې کروندې او خپلې کورنۍ له اړتیاوو سره تړلی ژوند یې درلود. د عمر له مخې ځوان و، خو د غربت او سخت کار کلونو یې پر څېره داسې کرښې ایستلې وې چې سړی به یې له لیدلو سره فکر کاوه، عمر تر ده ډېر تېر شوی دی. د ده سهارونه د کار لپاره وو، ورځې یې د خاورې او لمر په منځ کې تېرېدې او ماښامونه یې د ستړیا له اوږدو سیورو سره کور ته رسېدل.
هغه سهار هم له کوره راووت. د ده په ذهن کې به ښایي د کروندې کار، د کور اړتیاوې او د ورځې ستړیا ګرځېده. نه پوهېده چې د همدې ورځې په پای کې به د هغه نوم د یوې داسې کیسې برخه شي چې کلونه وروسته به هم د انسانیت د وجدان لپاره درنه پوښتنه پاتې وي.
هغه لا د لارې په اوږدو کې و چې ناڅاپه یې یو غږ واورېد.
ودرېږه! STOP!!!
ګل مدین ودرېد!!
څلور امریکایي سرتېري انډریو هولمز، مایکل واګن، جېرمي مورلاک او اډم وینفیلډ پرې راټول شول، د ده تالاشي یې پیل کړه، د هغه له جېبه عطر، ږمنځ، نسوار او لږې پیسې راووتې؛ هغه عادي شیان چې د یوه عادي بزګر په جېب کې د موندلو هېڅ حیرانوونکې خبره نه وه. خو د هغه عادي شیان د شک او تمسخر موضوع وګرځېدل. د عطر په اړه ملنډې ووهل شوې، نسوار ته د بارودو نوم ورکړل شو او ږمنځ داسې تعبیر شوه لکه د ماین خښولو وسیله چې وي. هغوی وخندل، خو د ګل مدین لپاره هغه خندا د یوه داسې سهار وروستۍ شېبې وې چې نور به هېڅکله بېرته نه راتلې.
هغه ولاړ و او کتل یې، ښایي حیران و چې ولې د یوه عادي انسان د جېب شیان د جرم په نښو بدلېږي. ښایي غوښتل یې چې دا څو شېبې ژر پای ته ورسېږي. ښایي لا هم په دې باور و چې له دې ځایه به بېرته خپلې کروندې ته ولاړ شي او د ورځې پاتې کار به بشپړ کړي. خو د جګړې په ځینو شېبو کې انسان نه پوهېږي چې د ده مخې ته ولاړ کسان د ده د راتلونکي وروستۍ کرښه رسموي.
ناڅاپه هر څه بدل شول!!
یو ډز وشو!!!
خو د عادي ډزو په څېر لوړ غږ یې نه درلود. د ټوپک پر شپېلۍ د غږ د کمولو وسیله لګېدلې وه او مرمۍ د ګل مدین ستړي ژوند ته د پای ټکی کېښود.
هغه پر ځمکه ولوېد.
د یوه ځوان بزګر ژوند، چې د خاورې او کروندې له منځه یې د خپلې کورنۍ لپاره د ژوند یوه وړه برخه لټوله، په څو شېبو کې پای ته ورسېد. هغه انسان چې سهار یې له کوره د کار لپاره قدم اخیستی و، اوس بې حرکته د هماغې خاورې پر سر پروت و چې د ټول عمر یې پرې کار کړی و.
1/2
@Mufti468004 @rohullahparwan1 مونږ په دې ترتیب کار روان کړی، ان شاء الله! چې له بشپړېدو وروسته به یې خپور کړو؛ دا چاره وخت ته اړتیا تر څو دقیف او مستند شي.
هغه واده چې، په ۶۲ جنازو ولمانځل شو!!
له نن څخه پوره ۲۴ کاله، ۲ میاشتې او ۶ ورځې وړاندې!
د ۲۰۰۲ کال د جولای لومړۍ شپه وه، د اروزګان د دهراوود ولسوالۍ د کاکړک سیمې د غرونو تر منځ په یوه کوچني کلي کې د واده شور خپور و. د خټو د کورونو په انګړونو کې څراغونه بل وو، ښځې او ماشومان راټول وو، د ډول غږ اورېدل کېده او د کلي نارینه وو د دود له مخې د خوښۍ لپاره د خپلو ټوپکو خولې آسمان ته نېولې وې.
جګړه د دې خلکو له ژوند سره له ډېرې مودې راهیسې ملګرې وه، خو هغه شپه یې غوښتل لږ تر لږه د څو ساعتونو لپاره یې له سیوري ځان خلاص کړي.
د واده د ډزو غږ د غرونو له لمنو سره ولګېد او بېرته راوګرځېد، خو د جګړې له اسمانه دغه غږ په بل ډول واورېدل شو. امریکايي اشغالګرو، په اروزګان د امریکايي پوځي روایت له مخې چې هر لونګی لرونکی او ګیره لرونکی ترهګر دی، دې سیمې ته پام واړاوه.
له سیمې څخه د وسلو ډزې واورېدل شوې او داسې وانګېرل شوه چې پر اشغالګرو الوتکو برید روان دی. د واده کورنۍ د خپلې خوښۍ په لمانځنې بوخته وه.
څو شېبې وروسته د الوتکو غږونه راغلل، یوه B-52 او بله AC-130 لویې بم غورځونکې الوتکې را ښکاره شوې.
بیا اسمان وغرېد او داسې وحشت حاکم شو چې د دهراود ټول کلی یې ولړزاوه....
لومړۍ چاودنې د خټو کورونه ولړزول، ورپسې نورې چاودنې وشوې، دېوالونه ونړېدل، چتونه راپرېوتل او د واده سندرې د ښځو او ماشومانو په چیغو کې ورکې شوې.
هغه کور چې څو شېبې وړاندې پکې د خوښۍ څراغ بل و، ناڅاپه د خاورو، لوګي او مرګ په کور بدل شو او یوې زړه بوږنوونکې چوپتیا ۶۱ انسانان د مرګ په خوب ویده کړل.
خلکو د خپلو عزیزانو د موندلو لپاره د کنډوالو په منځ کې لاسونه ښخول. چا د خپل ماشوم نوم اخیست، څوک د خپلې مور په لټه کې و او څوک د نړېدلي کور مخې ته ولاړ و، لکه لا یې هم باور نه کېده چې د ده کور په څو شېبو کې د خټو د یوې آوارې شوې کنډوالې په څېر شوی وي.
د زوم د کورنۍ ماتم
د واده د زوم عبدالمالک نېږدې ټوله کورنۍ شهیده شوه؛ مور، پلار، څلور خویندې او درې وروڼه.
نور د عبدالمالک لپاره ژوند مانا نه لرله، ځکه نور یې د ناوې لپاره په کور کې خواښې، خسر، نږیندې او لېورونه نه وو.
دی یوازې شو او ټوله کورنۍ یې د یوه لوی وحشت بلا وخوړه!!
سهار، د واده پر ځای جنازې!!
سهار چې رڼا خپره شوه، د ۶۱ انسانانو سوځېدلي او ټوټه-ټوټه شوي جسدونه یوې او بلې خواته پراته وو.
د ۱۲۷ انسانانو د ټپونو کریغې تر آسمانه رسېدې او د کلي له خوښۍ یوازې یوه وژونکې خاموشي پاتې وه.
ټپیان کندهار ته ولېږدول شول او د میرویس روغتون بسترونه د هغې شپې له قربانیانو ډک شول.
د نړۍ غبرګون، خو د قربانیانو درد پاتې شو
دې وحشت لکه د فراه د بالابلوک ټوله نړۍ په شور راوسته، بېلابېل راپورونه او د غمشریکۍ پیغامونه خپاره شول، خو هېڅ یوه راپور او د همدردۍ او هېڅ کلیمې د یوه ماشوم ځای نه شو نیولای.
هېڅ بیان د یوې مور تش لاسونه نه شوای ډکولای او هېڅ څېړنې هغه کور بېرته نه شوای جوړولای چې د واده په شپه ورسره د یوې کورنۍ نړۍ هم نړېدلې وه.
یوه شپه چې د تاریخ په حافظه کې پاتې شوه!!
کلونه تېر شول، جګړې نورې پاڼې ولیکلې، راغلو اشغالګرو دېته ته ورته بلها نور وحشتونه هم وکړل، داخلي غلامان یې هم ملګري وو، خو د اروزګان هغه شپه د خلکو له حافظې ونه وته او لا هم د تاریخ په حافظه کې د یوه داسې یاد په څېر ژوندۍ ده چې ۱۲۷ ټپیان او ۶۱ انسانان پکې د ابد په خوب ویده شوي دي.
د اشغالګرې امریکا د وخت وحشي ولسمشر جورج آن پدې پېښې خواشینې څرګنده کړه او دا یې خواشینوونکې وبلله، خو د ارګ بلواک مشر په دې وحشت لا چوپ او دا هر څه یې لیدل.
د ۲۰۰۲م کال د جولای لومړۍ نېټه د هغې شپې یاد دی چې خلک پکې د واده لپاره راټول شوي وو، خو سهار د خپلو مړو د ښخولو لپاره راټول شول.
هغه شپه چې د خوښۍ ډزې د جګړې په ژبه واورېدل شوې او د واده څراغونه د سهار تر رڼا مخکې مړه شول!!
@Salah_a_DIN مونږ خپله ټوله هڅه کوو چې دا ډول وحشتونه پټ پاتې نشي.
د ګراني سیمې هغه ورځ چې، د یوه لوی قتل عام شاهده وه!!
له نن څخه پوره ۱۷ کاله، ۴ میاشتې او ۲ ورځې وړاندې!!
بالا بلوک، فراه، د مې میاشتې ۴مه نېټه، کال ۲۰۰۹م!!
د ۲۰۰۹ کال د مې څلورمه وه، د فراه د بالا بلوک ولسوالۍ په ګراني کلي کې ورځ په خپل عادي حالت روانه وه، د خټو د کورونو تر منځ د ماشومانو غږونه اورېدل کېدل، ښځې په خپلو ورځنیو چارو بوختې وې او نارینه د ژوند د معمول کارونو په لټه کې وو، جګړه د خلکو د ژوند برخه ګرځېدلې وه، خو بالابلوک ولسونو بیا هم د عادي ورځې هیلې له لاسه نه وې ورکړي.
هغه ورځ هم خلک نه پوهېدل چې څو شېبې وروسته به د اشغالګرو یوه B-1Bomber الوتکه د دوی د کلي پر سر د مرګونو دروازه پرانیزي او د کلي حالت به د یوه قیامت بڼه خپلوي.
د مجاهدینو او اشغالګرو ځواکونو ترمنځ خورا خونړۍ معرکه روانه وه، امریکايي اشغالګرو په سیمه کې هوايي عملیات ترسره کړل، ناڅاپه د الوتکو غږونه او بیا د درنو بمونو چاودنې د کلي پر خاموشۍ ورغلې، ځمکه ولړزېده، د خټو دېوالونه ونړېدل او د کورونو چتونه پر خپلو اوسېدونکو راولوېدل.
په څو شېبو کې هغه ځای چې د خلکو کورونه وو، په خاورو او لوګي او داسې کنډوالو بدل شول چې، ګمان نه کېده چې دلته به د سلګونو کورنیو د ژوند ځای وو او انسانان به اوسېدل هر څه هوار او له خاورو سره خاورې شول.
خلک د خپلو عزیزانو د ژغورلو لپاره د کنډوالو پر لور ورغلل، چا د خپل ماشوم نوم اخیست، څوک د مور او پلار په لټه کې و او چا یوازې د خاورو له منځه د یوه اشنا غږ تمه لرله، د ژغورنې وسایل نه وو، خلکو په خپلو لاسونو خاورې ایسته کولې، هره را ایستل شوې لوټه د یوې کورنۍ د درد یوه نوې پاڼه وه.
د دې وحشت له امله یوازې ۷۰ ښځې او ماشومان شهیدان شول، چې ټول شمېر ۱۵۷ شهیدان او ۳۸ خونړي ټپیان وو.
د مې په ۵مه نېټه په کال ۲۰۰۹م کې د ګراني د قربانیانو د ښخولو او د ویجاړو شوو کورونو انځورونه نړۍ ته ورسېدل، نړۍ حیرانه شوه!
آیا د دې وحشت عاملین په سزا ورسېدل او کنه!؟ دومره لوی وحشت!!!!؟
د کلي پر خټینو کورونو د ویر سیوری خپور و، او هغه کورنۍ چې یوه ورځ وړاندې یې د ژوند وړې خوښۍ لرلې، اوس د خپلو مړو د ښخولو په غم کې وې او پر کلي د قیامت څپه تېره شوې وه.
د تش په نوم ملګرو ملتونو د بشر د نړیوالې(!) ادارې په نوم د امریکا غیر رسمې ادارې دا پېښنه غمجنه وبلله او پر همدې یې بسنه وکړه، په داسې حال کې چې نړۍ یې ولړزوله او ډېر زړونه یې له وحشته په ژړا شول.
ګراني سیمه یوازې د اشغالګرو او د هغوی د اجیرو افغان همکارانو د عملیاتو نوم نه شو، بلکې د داسې وحشت انګازه وه چې، غږ د امریکا تر ښارونو ورسېد، اورپا هم له دې وحشت خبره شوه، خو د وخت بلواکو تش په نوم افغان واکداران پرې خاموش او دا یې یوازې د نمایشي او د مکر په خواخوږی یو دردونکې پېښه وبلله.
دا په افغانستان د اشغالګرو د هغه خونړي وحشت په تاریخ کې د هغې ورځې نښه وګرځېدله چې د جګړې پرېکړې له ارګ او باګرامه راغلې، خو بیه یې پر ځمکه د بالابلوک عادي خلکو پرې کړه.
کلونه تېر شول، جګړې بڼه بدله کړه، بهرني ځواکونه له افغانستانه ووتل او د نړۍ پام نورو پېښو ته واوښت، خو د ګراني د خلکو لپاره د مې۴مه او ۲۰۰۹م کال لا هم د تقویم یوه عادي شمېره نه ده، بلکې هغه تکراري یاد دی چې یوه خونړي وحشت پکې له ۱۵۷ ډېر انسانان وخوړل.
هغه ورځ د خټو ډېر کورونه ونړول شول، خو تر کورونو هم دروند شی پاتې شو:
د هغو خلکو یادونه چې ژوند یې د دې وحشت په څو شېبو کې پای ته ورسېد او د وخت واکدار د ارګ تر دېوالو شاته له راغلو اشغالګرو سره پر ټغر ناست وو او د واشنګټن او امریکایي ګټو د امن ساتلو پروژه یې ساتله.
Last Seen Users on Sotwe
❌ Türk Porno Mahzeni ❌
Seen from Turkey
如狼似虎
Desi Nut Flix (Use VPN 🇮🇳)
Seen from India
إبـاحـــيات العــــرب
Ünlülerve 32k
Seen from Turkey
ALFAHAL ALSUDANI
Seen from Netherlands
Titin Pass
Seen from Canada
Suka Kontol Bapak Wito
Seen from Indonesia
●︿●
Seen from Malaysia
𝗠𝗔𝗟𝗜𝗞𝗦
Seen from Singapore
Most Popular Users
Elon Musk
@elonmusk
241.6M followers
Barack Obama
@barackobama
119M followers
Cristiano Ronaldo
@cristiano
114.2M followers
Donald J. Trump
@realdonaldtrump
111.8M followers
Narendra Modi
@narendramodi
107.2M followers
Rihanna
@rihanna
98.7M followers
NASA
@nasa
92.4M followers
Justin Bieber
@justinbieber
91.8M followers
KATY PERRY
@katyperry
89.9M followers
Taylor Swift
@taylorswift13
83.8M followers
Lady Gaga
@ladygaga
75.3M followers
Virat Kohli
@imvkohli
73.1M followers
Kim Kardashian
@kimkardashian
70.8M followers
YouTube
@youtube
68.8M followers
Neymar Jr
@neymarjr
66.2M followers
Bill Gates
@billgates
65M followers
Selena Gomez
@selenagomez
62.9M followers
The Ellen Show
@theellenshow
62.3M followers
CNN
@cnn
61.8M followers
X
@x
60.7M followers
✨
⭐
💫