Απάντηση στα δημοσιεύματα για την απόσπαση της συζύγου μου στη ΜΕΑ:
Σε απάντηση του χθεσινού δημοσιεύματος της εφημερίδας «Δημοκρατία» και των συναφών αναφορών που ακολούθησαν, σχετικά με την απόσπαση της συζύγου μου, Θεοδώρας Αϊβάζογλου, στη Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, διευκρινίζω τα εξής:
Η Θεοδώρα Αϊβάζογλου είναι καταξιωμένη οικονομολόγος, απόφοιτος Οικονομικών του Πανεπιστημίου Αθηνών και του LSE με υψηλή εξειδίκευση και πολυετή εμπειρία στη δημόσια διοίκηση. Η απόσπασή της έγινε νόμιμα, κατόπιν επίσημης πρόσκλησης της ίδιας της Μόνιμης Ελληνικής Αντιπροσωπείας (ΜΕΑ), με αριθμό πρωτοκόλλου 8002/22.12.2025, για την κάλυψη επειγουσών αναγκών στελέχωσης της Μονάδας Οικονομικής Πολιτικής και με τις απολαβές και μόνο που προβλέπονται για τους αποσπασμένους υπαλλήλους. Η πρόσκληση εκδόθηκε λόγω του αυξημένου και κρίσιμου φόρτου εργασίας που αντιμετωπίζει η ΜΕΑ το 2026, εν μέσω κρίσιμων διαπραγματεύσεων για το νέο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο 2028-2034 και της ελληνικής συμμετοχής σε θέματα ευρωπαϊκού προϋπολογισμού, οικονομικής διακυβέρνησης και δημοσιονομικής πολιτικής. Η ίδια η ΜΕΑ ζήτησε την άμεση ενίσχυση της Μονάδας Οικονομικών με εξειδικευμένο προσωπικό, και η Θεοδώρα Αϊβάζογλου, μαζί με ένα ακόμη εξειδικευμένο στέλεχος του Υπουργείου Οικονομικών, επιλέχθηκε βάσει των απολύτως αναγκαίων τυπικών και ουσιαστικών προσόντων της, μέσω των προβλεπόμενων διαδικασιών των συναρμόδιων Υπουργείων. Εκδόθηκε Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΚΥΑ) που δημοσιεύθηκε. Δημοσιεύθηκε επίσης κανονικά στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ, σε αντίθεση με όσα αναληθώς γράφονται.
➡️ Το βιογραφικό της Θεοδώρας Αϊβάζογλου
Η Θεοδώρα Αϊβάζογλου είναι απόφοιτος του Οικονομικού Τμήματος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στην επιστήμη των αποφάσεων και την επιχειρησιακή έρευνα από το κορυφαίο πανεπιστήμιο οικονομικών επιστημών, London School of Economics. Μετά την αποφοίτησή της εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα στο Λονδίνο και την Αθήνα και ανέλαβε το Παρατηρητήριο Ανταγωνιστικότητας του ΣΕΒ. Κατόπιν επιτυχίας σε διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, διορίστηκε το 2004 στο Υπουργείο Οικονομικών και σήμερα διαθέτει 22 χρόνια επαγγελματικής εμπειρίας στα Υπουργεία Οικονομίας και Οικονομικών και στην Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων.
Έχει υπηρετήσει σε καίριες επιτελικές θέσεις, όπως στη Διεύθυνση Ελέγχων, στη Διεύθυνση Επιχειρησιακού Σχεδιασμού και στη Διεύθυνση Εισπράξεων. Έχει συμμετάσχει ως εκπρόσωπος της ελληνικής φορολογικής διοίκησης σε ευρωπαϊκές ομάδες εργασίας και έργα του προγράμματος Fiscalis, με αντικείμενο τη διαχείριση φορολογικών κινδύνων, τη φορολογική συμμόρφωση στην ψηφιακή εποχή, την ανάλυση κινδύνου, τη στοχοθέτηση ελέγχων και τη διαχείριση ληξιπρόθεσμων οφειλών. Έχει επίσης διατελέσει στέλεχος της Επιτροπής Εξώδικης Επίλυσης Φορολογικών Διαφορών. Τον Νοέμβρη 2025 επελέγη από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ως Εθνική Εμπειρογνώμων, προτίμησε ωστόσο να ανταποκριθεί στην πρόσκληση της ΜΕΑ για να συνδράμει την Ελλάδα εν όψει των δύσκολων τεχνικών διαπραγματεύσεων. Μιλάει 3 γλώσσες.
Είμαι περήφανος που η σύζυγός μου αγωνίζεται, παράλληλα με μια τόσο απαιτητική επαγγελματική δραστηριότητα, να είναι ταυτόχρονα η εκπληκτική μητέρα των τριών παιδιών μας και μια σπάνια σύντροφος. Σε μια εποχή που οι γυναίκες καλούνται να αποδείξουν καθημερινά ότι μπορούν να τα καταφέρουν όλα, η Δώρα αποτελεί πρότυπο. Αυτό δεν είναι αυτονόητο. Είναι αποτέλεσμα δύναμης, οργάνωσης και αποφασιστικότητας.
Είναι θλιβερό και αποκαλυπτικό, γυναίκες σαν τη Δώρα να γίνονται στόχος ανδρών με πλαστά πτυχία ή ανύπαρκτα προσόντα, που για χρόνια πληρώνονταν από το κράτος επειδή, κατά δήλωσή τους, ήταν «όμορφοι», και που κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια.
Δεν ήμασταν, δεν είμαστε και δεν πρόκειται να γίνουμε όλοι ίδιοι.
At this point the entire Iranian leadership is just three Mossad agents who don’t know about each other, so they keep on playing the game.
(Joke from Israel just now)
HISTORY LESSON
Read it 👇
The Terror of the SA in the Early 1930s
In the final years of the Weimar Republic, political violence became a daily reality. At the center of this descent stood the Sturmabteilung (SA) — the Nazi Party’s paramilitary wing, better known as the Brownshirts. Their terror was not incidental; it was strategic.
Street Violence as Political Method
From 1930 onward, the SA functioned as a private army for the Nazi Party. Its members flooded streets, beer halls, and working-class neighborhoods, deliberately provoking clashes with communists, social democrats, Jews, journalists, and anyone seen as an opponent. These were not spontaneous brawls. They were organized campaigns to make normal political life impossible.
The goal was intimidation: silence rivals, disrupt meetings, and convey a single message — the state can no longer protect you; we can.
Normalizing Fear
SA patrols marched in uniform through cities, enforcing a climate of menace. Shops were boycotted, individuals beaten, meetings smashed, and newspapers attacked. Violence became routine, and routine violence became normalized. By 1932, Germany experienced hundreds of politically motivated killings, many linked directly to paramilitary clashes involving the SA.
Crucially, much of this terror occurred before the Nazis held full power. The SA helped create the illusion of chaos — then presented the Nazis as the only force capable of restoring “order.”
Undermining the Rule of Law
The Weimar state proved unable — and increasingly unwilling — to respond. Courts often treated SA men leniently. Police hesitated or stood aside. Conservative elites tolerated the violence, believing they could control the Nazis or use them against the left. Each concession further eroded the rule of law.
This paralysis sent a fatal signal: violence worked.
From Terror to Power
When Adolf Hitler became chancellor in January 1933, the SA’s terror escalated. Now acting with semi-official backing, they ran improvised prisons, carried out beatings, and assisted in the destruction of opposition parties. The terror that had destabilized democracy now cemented dictatorship.
Ironically, once power was secured, the SA itself became expendable. In 1934, its leadership was crushed during the Night of the Long Knives — a reminder that regimes born in violence ultimately consume their own instruments of terror.
Why It Matters
The SA’s terror shows how democracies can collapse before laws formally change. It begins with intimidation, selective enforcement, and the quiet acceptance of “temporary” disorder. When violence becomes political currency — and when institutions hesitate to confront it — the end comes not with a sudden coup, but with exhausted acquiescence.
The lesson is stark: democracy does not die only at the ballot box. It dies in the streets, when fear replaces law — and when too many decide that speaking out is no longer worth the risk.
Picture: SA in Germany early 1930s.