Ahmet Köseoğlu

[GBT haber @haberGBT]

Rahmetli Ayşen Gruda, hayatının en büyük pişmanlığını anlatmıştı

♦️“Hayatım boyunca çok çalıştım.”

♦️“Setten sete koştum.”

♦️“Evime bazen sadece uyumaya gidiyordum.”

♦️“Bir gün durup geriye baktım.”

♦️“Çocuklarımın ne kadar hızlı büyüdüğünü fark ettim.”

♦️“Bazı anları kaçırmıştım.”

♦️“Onların ilklerini yeterince yaşayamadım.”

♦️“İnsan gençken zamanı bitmeyecek sanıyor.”

♦️“Sonra bir bakıyorsun yıllar geçmiş.”

♦️“Kazandığın parayı hatırlamıyorsun.”

♦️“Ama kaçırdığın anları unutamıyorsun.”

♦️“Hayatımdaki en büyük pişmanlıklardan biri budur.”

[Fotolar Arşivi @fotolarsivi]

annem almış kalitesi falan umrumda değil

[Jurnal @jurnalhabertr]

Babasının omzunda markete giden küçük kız çocuğunun sokaktaki aşırı sevimli halleri:

+ “Babacık, kuzucuk geziyoruz.”

⁠- “Arya, sen neden insanlara salça oluyorsun? Serseri misin sen?”

+ “Evet, serseriyim ben.”

[Yaman @erymngk]

ailen de dahil olmak üzere insanlar seni daha az gördüklerinde sana daha fazla saygı duyuyo

[Yasemin Minguzzi @YMinguzzi78568]

Melek oğlum 💙

[Öğretmen @ogretmensitemiz]

Eşini kaybeden bir adamdan acı bir itiraf...
Ben erken yaşta emekli oldum.
Emekli olmadan önce evimi de arabamı da almıştım.

Hayat güya yoluna girmişti.

​Hanım, 'Gezelim, ne işimiz var evde?' derdi.

'Yok' derdim. 'Paramız var, elimiz ayağımız tutuyorken kaplıcalara gidelim' derdi.

Yine 'yok' derdim. 'Biraz yürüyelim, hava alalım' derdi. Yine 'yok'...

​Beş lira harçlık isterdi, iki lira verirdim. Telefonla konuşsa, 'Uzatma, kapat' derdim.

​Bir sabah uyandım... Yoktu.

​Yastığının altında çorapları duruyordu.

Tülbenti oradaydı. Ayaklarını sildiği havlu hâlâ ıslaktı. Ama o yoktu.

Kıldığı son vakit namazı sabah namazıydı.

Öğle namazından sonra topraktaydı benim hanımım...

​Evim kaldı. Arabam kaldı. Elimde televizyon kumandası, cebimde para...

Her şey bana kaldı. O gitti... Ben yalnız kaldım.

Şimdi evimde ses var ama hayat yok.

​Sevdikleriniz yaşarken kıymetini bilin.

Çünkü bir gün olmayacaklar!

Bu yüzden kırmayın ve incitmeyin... 😔

[Recep Çelik @recep_muderris]

Rahmetli anneme "gel seni umreye götüreyim" dediğimde, "kemoterapi bitsin gideriz" demişti...

Anacığım vefat ettiğinde kabre abimle beraber indirmiştik. Herkes bir şeyler tarif ediyordu. Hoca herkesi susturup bana tane tane anlattı.

Ben kabre indirmek istemedim. Ağır geldi. Ama "sen yapacaksın", dediler.

En son abimle beraber annemi kıbleye çevirip, kefeninin bağlarını çözdük. Kefene küçük bir böcek düştü topraktan. Abim temizlemek istedi, yapamadı. Yapamayınca "bırak kalsın" dedim.

Toprağın altı zaten böyle değil midir? İçim acıdı o an, ama hakikat bu...

Sağa bakıyorum annem, sola bakıyorum annem, bir güzel nimet görsem anam bundan hiç yiyemedi der ağlar dururum. Vah benim anama; soldu gitti ömrünün baharında 🍂🍂

[Hüseyin Akaras @huseyinakaras]

İsrail’in bu hafta katlettiği 4 yaşındaki Hizbullah komutanı(!)

[RTE'liçenin Arısı @RTElice_]

"Şımaracak kimsen olmayınca hayat seni kocaman bir insana çevirir." #Gaza 💔

[Maskülen Olmak @maskuleninsan]

ve birdenbire 27 yaşındasınız, odanızda yalnız başınıza oturuyorsunuz; aileniz yaşlanıyor, kardeşleriniz kendi hayatlarıyla meşgul. ve zamanın ne kadar hızlı geçtiğini fark ediyorsunuz.

[Tarihte O An @TarihteOan]

Tarih: 11 Şubat 2023, enkaz altından tam 128 saat sonra kurtarılan depremzede minik…

[Türk Dünyası Kültürü @Turkicultures]

Hatay’da 20 gün önce dünyaya gelen Kerem bebek, elinde annesinin saçları ile tam 60 saat sonra enkaz altından kurtarılırken…

#6Şubat2023

[kismet @cayaskveof]

bir evde çay saatinin olması, akşam topluca çay içilmesi bana inanılmaz huzur veriyor.

[sipsi @garibansipsi]

zamanında bize çatal kaşıkla yemek yemeyi öğretirken nasıl hissettiklerini anlayabiliyorum

[Aykırı @aykiri]

İzmir’de yaşı ve sağlık durumu nedeniyle güçlükle yürüyen yaşlı adamın yaşam mücadelesi…

[Albayım. @albayimm001]

Benim adım ATLAS.
Benim adım AHMET.
Benim adım ÖZGECAN.
Benim adım Ali İsmail KORKMAZ.
Benim adım ALPEREN.
Benim adım NARİN.
Benim adım GÜLDEN.
Benim adım HAKAN.
Benim adım BERKAY.
Benim adım ROJİN.
Benim adım ALİ.
Benim adım ÜMİTCAN.
Benim adım CEM.
Benim adım FATİH.
Benim adım Ata EMRE.
Benim adım Eyüp.
Benim adım LEYLA; yapay zekada bile oyuncaklarıyla oynayan Leyla 🙁

Her birinize ayrı paramparça olduk..

[İsmail ALTINSOY @ismaiilaltinsoy]

annem kendisine her ay harcasın bir şeyler alsın diye verdiğim parayı harcamayıp biriktirip benim için 35 tane cumhuriyet altını yapmış, bunları bir gün evlenirsen geri hediye edeceğim sana diyor, kadın tam bir reality show

[Levent Özeren @lvntozrn]

Alaçatı'da ev sattım.Oğlum beni aradığında sesi titriyordu.“Baba… iyi misin?” dedi.
Alaçatı’dan İzmir’e giden yolda olduğumu duyunca uyandı herhâlde.Çok nadir arar beni.
Gülümsedim.
“İyiyim oğlum,” dedim. “Birazdan çay içeceğim.”

Adım Hasan.
Yetmiş üç yaşındayım.
Ve üç ay önce hayatımda yaptığım en doğru ama en “ayıp” sayılan şeyi yaptım.
Alaçatı’daki taş evimi sattım.
Hani şu herkesin fotoğraf çektirdiği, kapısına yasemin saran, “ne şanslı adam” dedikleri ev…
Oğlum ben gidince butik otel yapacaktı o evi.Erken gittim belki ama uzağa degil İzmir'e.

Eşim Emine’yi iki yıl önce kaybettikten sonra o ev büyüdükçe büyüdü.
Duvarlar genişledi, odalar uzadı.
Sessizlik yayıldı.
Sabah kalkıyordum.
Çay demliyordum.
Karşıma kimse oturmuyordu.
Televizyon açıktı ama konuşan bana bakmıyordu.
Akşam oluyordu, kapı hiç çalmıyordu.
Telefon çalıyordu heyecanlanıyordum.internet taahut diyordu ya da benzerleri.

Biz buna “huzur” deriz ya…
Değilmiş.
Mezar sessizliğiymiş.
Bir gün aynaya baktım.
“Hasan,” dedim,
“Sen böyle ölmeye başlamışsın.”
Ve Evi sattım.
Komşular konuştu.
Akrabalar sustu.
Çocuklarım “baba delirdi” dedi.
“Bu yaşta ne yapıyorsun?” dediler.
“Millet Alaçatı’da ev almak için canını verirken sen satıyorsun.”
Ben bir oda kiraladım.
İzmir’de, eski bir apartmanda.
Üç artı bir ev.
Üç genç yaşıyor.
İlan şöyleydi:
“Oda kiralık. Kira günü aksamasın. Gürültü makul olsun.”
Kapıyı çaldığımda çocuklar bana baktı.
Sanki icradan gelmişim gibi.
Biri dedi ki:
“Amca… yanlış geldin galiba?”
_Doğalgaz gecikti biliyoruz.Ama ödeyeceğiz.
“Yok,” dedim.
“Ben Hasan. Yeni ev arkadaşınız.”
İlk hafta şoktu.
Bulaşıklar birikmiş.
Ayakkabılar kapının önünde değil, her yerde.
Gece biri geliyor, sabah diğeri çıkıyor.
Bir akşam salonda otururken çocuklardan biri sordu:
“Hasan amca… bizi ev sahibine şikâyet etmezsin değil mi?”
Güldüm.
“Evladım,” dedim,
“Ben bu ülkede 80’leri gördüm.
Elektrik kesintisinde mumla ders çalıştım.
Sizden korkmam.
Ama çayı iyi demlerim bitirirseniz, yeni çayı siz koyarsınız.”
Zamanla alıştık.
Ben sabah erken kalkıyorum.
Onlar uyanamıyor.
Ben yemek yapıyorum.
Onlar dışarıdan söylüyor ama yetmiyor.
Bir akşam çocuklardan biri eve geldi.
Yüzü bembeyaz.
İki işte çalışıyor.
Okula gidiyor.
Kirası, yol parası, kitap…
Tencereyi koymuştum.
Kuru fasulye.
Pilav.
Yanına turşu.
“Gel,” dedim.
Sessizce yedi.
Sonra durdu.
“Ben bunu en son babaannemde yemiştim,” dedi.
O gün bana “Hasan Amca” demeyi bıraktılar.
“Abi” dediler.
Ben onları sabah sınavlarına kaldırıyorum.
Biriyle konuşmaları gerektiğinde “sen de haklısın” demeyi öğretiyorum.
Faturayı nasıl kontrol edeceklerini anlatıyorum.
Onlar da bana telefon öğretiyor.
Kartla ödeme.
Uygulamalar.
Müzik.
“Abi bu şarkı sana gider,” diyorlar.
Bir akşam dediler ki:
“Hazırlan. Çıkıyoruz.”
Alaçatı değil.
Lüks değil.
Bir mekan.
Ucuz.
Samimi.
Masaya oturduk.
Biri saz aldı.
“Abi bir türkü söyle.”
Uzun zamandır sesimi çıkarmamışım.
Ama söyledim.
Masadaki herkes sustu.
Gençler… yaşlılar…
Herkes.
O an şunu anladım:
İnsan yaşlanınca yalnızlaşmıyor.
Yalnız bırakılıyor.
Ben artık büyük bir evde yalnız değilim.
Küçük bir evde hayatın içindeyim.
Oğlum hâlâ soruyor:
“Baba geri dönmeyecek misin?”
“Yok,” diyorum.
“Ben geçmişte yaşamaktan çıktım.”
Bu evde ses var.
Dağınıklık var.
Gelecek var.
Eğer bu satırları büyük bir evde, sessizlikle okuyorsan…
Bil ki sorun ev değil.
Sorun sessizlik.
Bazen insanın ihtiyacı olan şey
bir oda,
bir tencere,
ve biriyle aynı masada gülmektir.
Yaş kaç olursa olsun.

Alıntıdır..