@ayferer8 İyi akşamlar. Maçlara tek veya birkaç arkadaşımla giden biri olarak videoda kendimi görmeyi hiç beklemiyordum. Çocukluğumu hatırlattı video paylaşım için teşekkür ederim. İzninizle videoyu kullanabilir miyim ?
@hakannkarakoca@parscan Madem öyle tüm Göztepe camiasının ahını alan İrfancan neden üzülmedi bugün hocam ? Saçma sapan affedersin götten uydurma aforizmalar ya
“Son nefesime kadar, siz hep nefes alasınız diye”
Mahkumun en iyi yaptığı şey beklemektir. Yemek bekler, avukatın gelmesini bekler, spor saatini bekler, görüş gününü bekler, telefon etmeyi bekler, iddianamenin çıkmasını bekler, duruşma gününü bekler, kararın çıkmasını bekler, infazın dolmasını bekler, özgür olmayı bekler.
Seneler geçer tüm iletişim yöntemleri değişir, gelişir ama mahkum en çok da mektup bekler. Kimseye darılmazsın mektup yazmadı diye de mahkum işte beklemekten başka işi ne ki?
Ama bizim işimiz beklemek değil; çalışmak, yazmak, yazmak, bir daha yazmak, daha çok yazmak lazım. Elimdeki adi tükenmez kalemi avucuma alıp haber çıkarmaya çalıştığım İBB iddianamesini karalamaya başladım. Demir kapının mazgalı açıldı: “Yemeek.” Kalem elimde kalktım ayağa, “Abi istemiyorum yemek sağ olasın”, “Meyve al, bak elma var”, “Yok abi sağ olasın”, “Al al”, “İyi alayım.” Elmaları alıp 5 litrelik su şişesinden yaptığım meyveliğe koydum, çürüyen elmaları alıp çöpe attım. Oldum olası anlam veremem meyve tüketmeye. Ya da henüz anlayacak yaşa gelmedim, bilmiyorum işte, neyse ne…
Asabiyim bugün. Gerçi çoğu zaman böyleyim galiba. İki haftadır sağ kulağım da tıkalı, seke seke tuvaletin önüne geldim belki tıkanıklık açılır diye. Yok nerde, açılır mı? İstersin, uğraşırsın açılmaz o tıkanıklık. Ne zaman vazgeçersin, unutursun “pıt” sesi duyulur, tıkanıklık açılır, arabanın camını açtığında duyulan o hava sesi dolar kulağına. O yüzden koyverdim, ister açıl ister açılma. Zaten şu duvarların arasında duyulacak pek de bir şey yok. Bir sigara yaktım, git gide kararan kehribarı parmaklarıma dolayıp tuvaletin demir kapısına kilitlendim. Neyse ki tuğla gibi iddianame vardı elimde, işe yaramaz tekrarlardan ibaret yüzlerce sayfayı kapıya yerleştirdim. Zaten bu iddianame anca bu işe yarardı.
Sigaranın külünün önce kazağıma sonra yere düştüğünü gördüm. Yeni temizlik yapmıştım, bir de bugün asabiyim, üstelik televizyonda A Haber açıktı, öyle bakmayın kim ne derse desin öfkemi diri tutmam lazım. Lafı dolandırıyorum aslında tüm asabiyetim, huysuzluğum günlerdir hikaye yazmadığımın aklıma gelmesinden. “Olsun haber yazdın bu süreçte” dedim kendi kendime. “Haber, hikaye yazarken bir şey daha lazım, bir şeyler daha yapmak gerek diye yiyordun kendini, şimdi hikayeyi bıraktın sadece haber kaldı” diye yanıt verdim kendi kendime. “Haklısın”, “Haklıyım tabii oğlum”, “Tamam da boş durmadım en azından”, “Lan zaten boş durmayacaksın ha bir de boş dursaydın haber de yazmasaydın hatta kitap da okumayıp yiyip içip yatsaydın. Ağzını burnunu kırarım senin, bir şeyler daha yapmamız lazım. Otur şimdi masana.” Derin bir nefes aldım sigaramdan, izmaritine kadar çektim. Mazgal açıldı: “Mektup.”
Söylemedim size ama bugün cuma, mektup dağıtım günü, gizli gizli, için için mektup bekliyordum. Eski koğuşumdan Speedy’den, Toso Dayı’dan, Eser’den gelen mektupları kıs kıs gülerek okudum, keyfim yerindeydi. İzmir’den bir yurttaşın gönderdiği mektubu sona saklamıştım. Mektubu iki parmağımla açıp masaya yumuldum. Dakikalarca asıl anlatacağımı düşündüğüm üzüntü, keder, umut, sevinç, öfke yumağı duyguyla sarsıla sarsıla okudum mektubu. “Sana yazmamın sebebi babam. 2.5 yıldır kanserle mücadele ediyor, tedavinin ağırlığı nedeniyle hastanede kalıyor. Ona haber okuyorum, seni okuyorum. Hikayeleri ne zaman okusam gözleri doluyor. Kanser çok ilerledi, tedavi olanakları da tükendi” diyordu mektupta Ezgi Hanım: “Bu ağır ruh hali içinde merak edip soruşturduğu az sayıda şeyden biri sensin. 75 yaşında seni hiç tanımayan, kanser hastası bir adamın belki de son günlerinde merak ettiği birisin.”
Mektubu katladım, kalbim beynimde atmaya başladı, sigara yaktım, nefesten çok duman aldım. “Nasıl adamsın lan sen, 10 gündür tek bir hikaye yazmadın”, “Allah belamı versin.”
Dişlerimi kırarcasına sıkarak boş bir kağıt çıkardım, elime kalemi aldım, bir daha hiç bırakmayacağımı kalın kafama sokarak.
Son nefesime kadar, siz hep nefes alasınız diye.
“Özleme oğlum beni”
Saat sabah 08:00, hücrelerindeki mahkumlar sayılmaya başlandı. Artık 60, 70 kişilik koğuşlarda değiliz ki “1, 2, 3…60” diye ip gibi dizilip kendimizi saydıralım. Görünmen yeterli gardiyana, zaten bir göz odada görülecek senden başka bir şey de yok. Sayımın ardından yatağımın ucundaki demir kapının mazgalı açıldı, “Mahkemen var hazır mısın?”, “Hazırım, hazırım, onlar hazır mı ama bilmiyorum gidince göreceğiz.” 3 dal sigara aldım yanıma, adliyenin nezaretinde çakmak bulursak tellendiririz diye. “Dosya alacak mısın yanına?” dedi gardiyan, “Yok” dedim boşvermişlikli, ne yapacaktım zaten dosyaları, en fazla ceza verir, döneceğim yer yine hapishane değil miydi sanki? “Haspinallah” dedim içimden, kollarımı sallayarak yumruklarımı sıkarak yürümeye başladım. Karşıdan Tayfun Kahraman’ın geldiğini gördüm, yine tıraşını olmuş, gömleğini giymiş, pırıl pırıl gülümsüyordu. “Tayfun abii” diye seslendim, “Ne yapıyorsun yine geldin değil mi?”, “Geldim abi geldim, ne yapayım, seni özledim”, “Özleme oğlum beni.” Gülmeye başladı Tayfun Kahraman, “Beni özleme” deyip hücresine giden koridora saptı eşlikçi gardiyanlarla.
Han kapısına vardığımda jandarma erlerine arattım kendimi, ardından bileklerimi uzattım demir kelepçeyi vurdurdum. Kafamı kaldırdım, tabutluk ring aracı değil de beyaz otobüsü gördüm. “Oh be” dedim, tabuta binmiyoruz, etrafı izleye izleye gideriz adliyeye. Adımımı attım otobüse, en arkadaki tek boş koltuğa oturdum, 20 kişi vardı, kimi uyuyor, kimi tellerle çevrili camdan dışarıyı izliyordu… Adli mahkumlardı yanımdakiler, mahkum mahkuma bakınca suç tipini anlarmış bir süre sonra, Toso Dayı söylemişti. Yüzlere bakınca mahkumların çoğunun 3 no’ludan olduğu anlaşılıyordu. Silivri’de 10 farklı hapishane bulunuyor, amaç suç tiplerine göre mahkumları ayırmak, uyuşturucu, yaralama, hırsızlık, silah, terör, örgüt hepsinin bir “no’lusu” var.
Çağlayan Adliyesinin -7’nci katına geldik, kapı açıldı, ikişer ikişer inip jandarmalara bağlanıp nezarete kapatıldık. Adliye nezaretleri tutukluların sosyalleşme alanlarıdır. Kimi suç ortağını, kimi hasmını bekler, kimiyse selam getirip selam götürür. Demir parmaklığın ardına 30,40 mahkum kapatıldık, herkes birbirini gözleriyle tartıyordu, “Acaba hasmım var mı” diye. Devir karışık, hiç tanımadıkları iki, üç aylık gençlik çetesi belki de kendilerini hasım ilan etmişti, bilmiyorlardı. Ancak mahkum mahkuma muhtaçtır, bunu da en iyi yine mahkumun kendisi bilir. Sigara vardı, ancak çakmak yoktu. Herkes ilk taşın atılmasını bekliyordu, sigarası olan sigarasının olduğunu, çakmağı olansa çakmağı olduğunu ilk gösteren olmak istemiyordu ta ki tuvaletin köşesinde bir mahkum sigarasını sahildeymiş gibi çıkarıp yakana kadar. Gardlar düştü, perdeler indirildi, 40 yıllık dostmuşçasına sigarası olanlar köşeye gidip olmayanlara ikram etmeye başladı. Tam o anda jandarma erleri içeri girip sigaraları topladı, ilk deneme atışı başarıyla geçildi, bir daha gelmezlerdi, hemen bir sigara yakıp dönmeye başladık sırayla. En son lisede hızlı hızlı sigara dönmüştüm.
“Sen neredensin”, “9 no’lu”, “Allah allah, nasıl başkanlar da orada değil mi?”, “Evet”, “Ne iş yapıyorsun”, “Gazeteciyim”, “Yaş kaç”, “29”, “Evli misin”, “Yok”, “Nerede oturuyorsun”, “Dostum çat çat soruyorsun sorguda gibiyim”, “Ne bileyim hızlı hızlı cevap veriyorsun, ben de aklıma geldikleri soruyorum o yüzden.” Gülmeye başladım karşımda yeni tutuklu uyuşturucu harmanı mahkum vardı, neden sorulara kitlendiği de belliydi, yeni tutuklu olduğu için yoksunluğu üzerinden atamamıştı. Aynı soruları bu kez ben sormaya başladım, kahkahalara boğuldu. “9 no’luyu” duyan da yanımıza gelmiş, İmamoğlu’nu, hücre tipini soruyordu, “İyi de mi tek, gerçi delirir insan orada”, “Televizyon var mı”, “Konuşmadan kafayı yersin”, “Başkanları gördün mü”… Nezaret duman altıydı, kimi daltonlardan, kimi uyuşturucudan, kimi bahis çetelerindendi. Hepsinin ortak fikriyse, “hadi bizi anladık, gazeteci, belediye başkanı, milletvekili, sizin ne işiniz var hapiste?” idi.
Namuslu siyasetçilere, avukatlara, aktivistlere, eğitimcilere, gazetecilere de bu ortamda büyük iş düşüyor. Her an var olan umudu büyütmek, umudu mücadeleyle buluşturup halkımıza sunmak bizim görevimiz. @ismailari_
“Sizin burada ne işiniz var”
Tek kişilik hücremin mazgalı açıldı, iki adımda demir kapının dibinde bittim. Tanıdık bir yüz karşıladı gözlerimi, “Yine niye geldin, hoşgeldin”, “Hoş bulduk, iyi misin”, “İyiyim iyiyim, neden geldin yine”, “Aynı ya neden geleceğim başka”, “Hazırlan bir revire gidelim.”
Hep kendimi rahat hissettiğim beyaz ayakkabımı giyip çıktım hücreden. Ah bir de deri ceketim olsaydı, ama yok çünkü aklınızda olsun deri hapishanede yasak. Merdivenleri çıkıp revir kapısının önünde beklemeye başladık. Yine aynı merasimleri, aynı yerde aynı kişilerle yaşıyorduk. Olsun, bir önemi yok. İçerisi dışarısı fark etmiyor, hayat tekrarlardan ibaret değil mi zaten?
İçeri girer girmez bir tanıdık yüzle daha karşılaştım, “Vay geldin yine he”, “Dışarısı çok fena ne yapacaktık.” Bayram ziyaretlerindeki kısa, tasasız, yormayan diyaloglarla geçiyordu hapishane rutinlerim. “Hadi gel, bir de kurum psikoloğuna görün de aradan çıkmış olsun”, “Olur abi.”
Hapishanenin en sevmediğim yeridir psikolog servisi. Sormak için sorulan sorularla, bitsin diye verilen yanıtlar dans eder durur. “Hocam size devamlı müşterimizi getirdim” dedi samimiyetine şüphe etmediğimi bilerek. Kuruldum sandalyeye, uzun süredir minderli sandalyeye oturmamıştım, muayeneyi uzatmaya karar verdim. “Hiç unutamadığın, geçmişten seni sarsan, üzen bir olay oldu mu”, “Tabii ki her insan gibi benimde üzüntülerim sarsıcı ölümlerim oldu.”
Konuşmayı uzatmak istesem de yapamadım, hayatta kim bir ölümle sarsılmamış, üzülmemiştir ki? Var hocam var unutamadığım ölümler, öfkeden dişlerimi patlatmak istediğim ölümler var, barakada yanarak ölen gariban çocukları, hapiste açlık greviyle, sokakta polis şiddetiyle, dört duvar arasında devlet işkencesiyle ölenleri unutamıyorum, sizce unutmalı mıyız?
Soruları tek düze, uzatmadan yanıtlayıp çıktım odadan hücreme gidip sigara yakmak için. Eşlikçim gardiyanla aynı adımları atarken devrimcilerin slogan seslerini duydum C bloktan. “Slogan seslerini özlemişim” dedim, güldü eşlikçim. Sloganlar eşliğinde hücreme giderken belediye başkanlarını gördüm, O an Abdülhalit geldi aklıma “Kıro bunların ne işi var burada” diye.
Demir kapı ardıma kapandı, hızlıca bir sigara yakıp avluya çıktım. Yüksek duvarların arkasındaki komşum seslendi, “Hoş geldin nasılsın, bir ihtiyacın var mı”, “Hoş buldum, yok sağ ol, iyi misin sen de” diye bağırdım.
IŞİD’den yatıyormuş komşum, öksürük, bağırış, sigara dumanı eşliğinde volta atarak konuştuk. İlk tutukluluğumda olduğu gibi yine en fazla bir IŞİD mahkumuyla sohbet edebileceğim diye düşündüm.
Tekrar mazgal açıldı, avludan demir kapıya 4, 5 adımda vardım. “Kan alacağız yarın 8’de”,
“Alın, Kızılay’a verin de IŞİD’e gitsin değil mi kanlar” diye düşündüm. “Yok abi almayın, sağ ol” dedim. Mazgal kapandı ardından yine açıldı. Hissetmiş olmalı düşüncelerimi, “Kızılay’a falan bağış için değil, yanlış anlama test için” , “Hee tamam o zaman olur,” güldük.
Ne kadar da çok gülüyoruz değil mi hapishanede? “İyi vereyim kan da bir baksınlar var mı bir şey, nasıl olsa vaktimiz bol” dedim. Dışarıda olsa kim bilir ne zaman test yaptırırdım. Burası hapishane işte, dışarıda yapmadıklarınıza burada “neden yapmayayım” diyorsunuz.
Yeniden "baba evi"
Tabuta benzeyen jandarmanın ring aracından, içi erzak dolu çöp poşetiyle indim. Silivri'ye yakışmayan yakıcı güneş yüzüme tokat gibi vuruyordu. Bakmayın, sadece 5 aydır tutukluyum, utanıyorum söylemeye ama güneş ve dört duvarsız gökyüzü başımı döndürmüştü. Bir böceğin deliğine kaçtığı gibi girdim 9 no'lunun kapısından. Bir önceki gelişlerime göre değişmişti 9 no'lu hapishanesi. Duvarlar boyanmış, arama bekleme kabinleri yenilenmişti. Yılda bir ziyaret ettiğim baba evine gelmiştim sanki, yenilenen avize, sehpa, halı gibiydi...
Yüzünde mahcubiyet saklı bir gardiyan karşıladı beni. Torbalarımı kenara bırakıp "kapı altı" denen bekleme odasına geçtim. "Üzerinde bir şey kalmasın" demeye kalmadan bir sigara tutuşturdum hemen. "Sigara yasaktı" dedi gardiyan, "Hadi ya, burada kaç sigara söndürdüm kim bilir, ne zaman yasaklandı" dedim. Saçma, gereksiz bir cevap verdiğimi düşündüm, köşeye geçtim, kameranın görmediği noktada sigaramı tellendirdim. Tel örgülü pencereye yaklaştım, pencere aralığında ilk tutukluluğumda kırıp attığım, ikinci tutukluluğumda da hâlâ aynı yerde bulduğum kırık küpemi aradım. Bulamadım, iki yıl sonunda temizlenmiş pencere aralığı.
Kapı açıldı, mahkum kabule geçerken "Yine mi geldin" diyen gardiyanı buldum karşımda. "Ne zaman tutuklandın", "Mayısta abi", "Daha yeni mi buraya getirdiler", "Yeni geldim", "Çok kilo vermişsin", "Zayıftım be abi zaten" deyip gülümsedik.
Mahkum kabulde işim çok kısa sürdü, zaten daha önceki tutukluluklarımdan kayıtlıydı bilgilerim. Gardiyan poşetleri kontrol ederken kolayı gördü, "Aa kola" dedi. "Burada yok kola bak", "Al iç istiyorsan", "Yok biz içiyoruz dışarıda sen iç." Ne denir ki…
Eşyalarım kaydedildikten sonra X-Ray'den baba evine girer gibi usulca geçtim. Kokusu bile aynıydı bu hapishanenin. Yine aynı şeyi söyleyeceğim ama baba evinde kapıyı araladığınızda her seferinde duyduğunuz aynı koku gibiydi. İlk tutukluluğumda beni karşılayan yatağımı, çarşafımı ayarlayan gardiyan karşıladı yine. "Her şeyin hazır", "Eyvallah abi", "İyi misin, nasılsın? Yine niye geldin?", "Yine aynı şeyden aynı yere geldik abi", "Hahaha hatırlıyorsun değil mi ilk geldiğinde ben karşılamıştım seni, ikincisinde giderken görememiştim bak ama", "Darısı buna artık..."
Poşetleri sırtladım, han kapısı ardıma kapandı, ilk kez gördüğüm gardiyanla dört duvar arasına yürümeye başladık. "Çok seviyorlar seni" dedi gardiyan, "Gelip gidiyorum ya ondandır" dedim, burukça güldük. Tek kişilik hücrenin önüne geldik, demir kapı açıldı, baba evindeki odama adımımı attım, her şey yerli yerindeydi, değişen bir şey yoktu. Hemen bir sigara yaktım, demir kapının mazgalı açıldı, "Ya sen mi geldin yine gazeteci", "Geldim geldim. Bir öncekinde tahliye haberimi sen vermiştin, hatırladın mı", "Haa doğru doğru", "İyi misin?", "İyi iyi çok yoğunuz artık", "Tabii öylesinizdir."
Temizlik malzemelerini istedim, koğuş alışkanlığı ya günde 3 çekpas atmak, yıkamak lazımdı bahçeyi, hücreyi. Kimse yoktu, ne Abdülhalit ne Toso Dayı ne Ortodoks Aslan ne Speedy ne Eser ne de Başkan... "Malta yasak" diye bağırdım. "Herkes bölmelere, temizlik..."
“Seni sana emanet ettim”
Ağzına kadar dolu iki siyah çöp torbası bir de her yeri yırtık, kir içindeki yatakla çıktım koğuştan. Tahliye ya da sevk olan mahkumun yatağı temiz veya yeniyse koğuştaki pis yatakla değiştirilir. Aylarca pis yırtık yatakta yatan mahkuma daha iyisi çok görülür çünkü adli koğuşlarda. Çoğu, yolda yürürken karşılaştığınızda kaldırım değiştirdiğiniz, korktuğunuz, iğrenip bakamadığınızlardandır. Dışarda bu muameleyi görenlere içeride neler yapılıyordur, neler reva görülüyordur? Hiç düşünmedik, hiç yerlerine koyamadık kendimizi. Unuttuk ama insanın insan olduğu için değerli olduğunu, yaşama, değer görme, var olma hakkını, gözünü dünyaya açtığında kazandığını.
Ters düşmüş mahkum böceğe basmadan selam vererek eşyaları taşımaya başladım. Koridorun sonuna geldiğimde dönüp koğuşuma baktım, “Malta yasak, herkes bölmelerine” narasını duydum. Temizliğe başlanacaktı koğuşta, bir eksik bir fazla hapishanede hayat makinenin dişleri gibi dönmeye devam eder. “Gidiyorsun he gazeteci” diye seslendi gardiyan, “Gidiyorum, merak etme yine gelirim” dedim gülerek. “Hapishanenin suyunu içen, yemeğini yiyen buraya yine gelir” diyen Toso Dayı’yı hatırladım. “Dördüncü tevkifte bakalım ne yaşayacağız” dedim kendi kendime istemsizce. Burası hapishane, burada bir sonraki ne zaman diye düşünürsünüz.
Yatağı teslim edip ellerimde torbalarla hapishane kapısına yöneldim, namıdiğer “han kapısı” karşımdaydı, tahliye olup da çıkmak vardı buradan. Jandarmalar karşıladı “han kapısında”, duymaktan sıkıldığım “suç ne” sorusu yöneltildi hemen. Sorunun devamının gelmeyeceğini tecrübe ettiğim “terör” yanıtını verdim. Torbaları jandarmanın ring aracına fırlattım. Han kapısına son kez bakıp ring aracındaki tabuta oturdum. 3-4 sigara paketi boyutundaki telli pencereden dışarıya baktım, bomboş sararmış otlardan oluşan araziden başka bir şey yoktu. Ring aracı hareket edince elimi cebime attım. Toso Dayı’nın mektubunu çıkardım dişlerimi sıkarak, bir yandan da 5 no’ludaki pis suyun eseri yaraları kaşıyarak koparıyordum. Hapishane kampüsünün bozuk yollarında sallanan ring aracında katlanan mektubu açtım. “40 yıllık gayri meşru yaşantımda senelerimi verdiğim bu demir ve beton yığınları arasında çok insan tanıdım sandım, seni tanıyana kadar. Davanda, yürüdüğün yolda yolun hep açık olsun. Seni sana emanet ettim kardeşim.”
“Eyvallah dayı” deyip dudaklarımı ısırarak ayağa kalktım. Tellerin arkasındaki bina tanıdıktı, 9 nolu betonuna gelmiştik. Elimdeki mektuba çevirdim gözlerimi, Toso Dayı’nın kendisini çizdiği karikatüre baktım, “Allah kurtarsın dayı.”
Sizi unutmayacağım, sizi ölümsüzleştireceğim
Sabah sayımı için mahkumlar çenelerini eşofmanlarına sıkıştırıp titreyerek avluya adımlarını attı birer birer. Hazır kıta “U” şeklini almış onlarca mahkum yağmur altında gardiyanları beklemeye koyuldu. Soğuk hava ve yağmur mahkumları yakınlaştırıyordu kendine. Omuzlar birbirine sürtüyor hem yalnızlık hem de sıcaklık paylaşılıyordu. Komutan edasıyla sayıma gelen gardiyanlar ipleri kestikten sonra muzaffer askerler gibi çeneleri yukarıda “Allah kurtarsın” diyerek kapıyı bir kere daha suratımıza kapadı. “Allah asıl sizi kurtarsın” diye fısıldadım Toso Dayı’nın yanına sokularak.
Sol elinde koğuşun en ağır tesbihini usul usul çeken Toso Dayı, sağ elindeki sigaradan bir nefes çekti, “Bak iki gözüm bu kapı bir gün hepimiz için açılacak ama diri ama ölü, önemli olan buraya nasıl girdiğimiz değil nasıl çıktığımız. Buradan çıkanların kimi anısıyla kimi anasıyla hatırlanır”, “Bir ölümlüye yakışan tek şey onurlu bir yaşam değil midir zaten dayı?”
Günün ilk sigarasını ciğerlerime boca ederek yaktım, nefesleri hızlı hızlı çektim, kahvaltılarını donuk suratlarla hazırlayan mahkumların arasından tesbihimden hızlı bir tur çekerek geçtim. Başkan sandalyesine oturmuş, seri nefesler çekiyordu sigarasından. “Bir şeyler daha yapmalıyım başkan, bir şey daha, öykü, haber, kitap… Yetmez bir şey daha lazım”, “Savaşta mermi hep namluda hazır bulunmalıdır doktor. Eğer silahtaki merminin yetmeyeceğini düşünüyorsan, silahı değiştir. Mesela pompalıyla keleş güçlü silahlardır, veryansın edersen karşı tarafı baskı altına alırsın ama bu baskıyı ve silah kullanmayı bilmezsen bir anlamı kalmaz”, “Eyvallah başkan.”
Öfkenin ve düşüncelerin ağırlığıyla gözlerim kapandı. “Mazgal açıldı hoca, seni çağırıyorlar, bir baksana gardiyana.” Atladım yataktan mazgala eğildim, temiz yüzlü iki gardiyan gülümsedi, “Hazırlan, sevk oluyorsun.”
Sevk haberi koğuştaki tüm bölmelere anında ulaştı. Kimi haftalardır güzel bir film için sakladığı kekini, kimi şampiyonlar ligi için fitilde tuttuğu cipsini, içeceğini getirdi, yanımda götürmem için hazırlanan poşete doldurdu. 5 dakika içerisinde eşyalarım ve erzağım hazırlandı. Başkanla göz göze geldik, “Vay be doktor, gönderiyorlar seni ama biz bir kere sevdiysek bir daha onu bırakmayız.”
Merdivenleri ikişer ikişer çıkıp vedalaşmak isteyen gençleri geçip Abdülhalit’i buldum. Kollarımı hissetmeden sarıldım Abdülhalit’e, “Hoca bırakma bizi, gitme, götürmesinler seni kıro” dedi. Tek kelime çıkmadı ağzımdan. Kollarımı hissetmiyordum, bırakamadım Abdülhalit’i, hiçbir akrabama böyle sarılmamıştım sanırım. Sen bir uyuşturucu baronusun Abdülhalit ama baba yarımsın. Toso Dayı kalktı yatağından apar topar, elini cebine attı, katladığı kağıdı elime tutuşturdu. Speedy kızgın, üzgün, utangaç tüm duyguları aynı anda barındırabilen gözleriyle köşede beni izliyordu. Sarıldık, “Dışarıda görüşeceğiz kardeşim” diyerek. Elimdeki tesbihimi bırakıp, “Bunu Ortodoks Aslan’a verirsin” deyip merdivenlerde sıralananlara “Hakkınızı helal edin” diye fısıldamasıyla kapıya yöneldim. Eser’in kaşlarının ortasına oturan merhametle bekliyordu, sarıldı, omzumu öptü, “Devam et, arkandayız” dedi.
Başkan gürledi o an “Doktoor” diye sarıldık, “Agaya selam söyle başkan” deyip kapı ağzındaki Toso Dayı’nın parlayan gözlerine baktım. Kapıya adımımı attım, arkamı döndüm, kalbi kırık, elleri nasırlı ve sıkı dimdik mahkumları gördüm. Sizi unutmayacağım, sizi ölümsüzleştireceğim…
Silivri Hapishanesi 9 Nolu Kapalı CİK A/80
Evlatlarının ardında şefkat ve merhametle dağ gibi duran o babayı hatırladınız mı?
Hayatın yükünü omuzlayan ama çocuklarının gülüşüyle tüm yorgunluğunu unutan bir baba, bir kahraman...
O aile artık hep bizimle, evimizde olacak. İyi ki Göztepe var 🌹
#BizBirAileyiz 💛❤️