Evliliğini, aldığı telefonu, giydiği kıyafeti bolca gürültü ile ilan eden insanların odak noktası kendileri değil, seyircileridir. Beğenileri bile ödünçtür. Kendi zevkleriyle değil, başkalarının alkışıyla yaşarlar. “Elâlem ne der?” zindanının gönüllü mahkûmlarıdır onlar.
zaman geçtikçe kafamda büyüttüğüm herkesi olması gereken yere koymayı öğrendim. fazla anlam yüklediğim kişilerin, olayların bir zaman sonra ne kadar anlamsız geldiğini fark ettim