İnsan, bazen kendine bile açıklama yapma telaşında…
Çünkü iç dünyasındaki boşluğu dolduramıyor; zihninin kıvrımlarında kayboluyor, bedenindeki huzursuzluğa çare üretemiyor.
Oturunca neden oturduğunu, susunca neden sustuğunu, gülünce neye güldüğünü sorguluyor fakat yine de kavrayamıyor.
Dinlenince miskin, gülünce sorumsuz, susunca eksik sayılıyor. Kederini örtmeye çalıştığında ise mutlu sanılıyor.
Oysa insan, her durumda duygularını dışarıya aktarmak zorunda olan bir varlık değil;
Her kırgınlığı anlatmak, her yalnızlığı tanımlamak mecburiyetinde değil.
İnsanın böyle bir görevi olmadığı gibi,
kimseye kendini kanıtlamak gibi bir borcu da yok…
Bazı kırılmaların dili yoktur, sadece izleri vardır.
Sözlerin ötesinde, derine akan izlerle...
Bazen sadece kendini anlamlandırarak var olabilmek;
insanın kendine karşı en büyük saygı ve sadakati olur.
Bu bile başlı başına hayati bir direniştir.