Qualche anno fa vi dicevano: entrerete nel metaverso, diventerete avatar, vivrete nel virtuale.
Mentre pensavate a questo, è andata al contrario: il software è diventato umano, si è messo a pensare per voi, è venuto lui a vivere nel reale.
Nel calcio si chiama finta e dribbling.
İsa Mesih’in Beytlehem’de bir yemlikte doğduğunu ve ilk ziyaretçilerinin çobanlar olduğunu herkes bilir. Ama işin içine tarihsel "Efrata" detayını kattığınızda, o bilindik doğum sahnesi bambaşka ve tüyleri diken diken eden bir anlama bürünüyor.
Eski Ahit’te Mika peygamber (Mika 5:2), Mesih’in doğacağı yeri bildirirken sadece Beytlehem demez, özel olarak eski adını kullanır: "Ama sen, ey Beytlehem Efrata, Yahuda boyları arasında küçüksün; yine de İsrail’i yönetecek olan Biri senden çıkacak."
Peki neden özellikle Beytlehem Efrata ve neden ilk müjde oradaki çobanlara verildi?
Beytlehem Efrata bölgesi, Kudüs Tapınağı’na sadece birkaç kilometre uzaklıktaydı. Yahudi sözlü geleneğine (Mişna) göre, Efrata çayırlarında ve oradaki "Migdal Eder" (Sürü Kulesi) etrafında otlatılan koyunlar sıradan kasaplık hayvanlar değildi. Bunlar, Kudüs Tapınağı’nda Fısıh (Pesah) bayramında günah kurbanı olarak kesilmek üzere özel yetiştirilen "kusursuz tapınak kuzularıydı."
Luka 2:8’de gece kırda sürülerini beklediği söylenen çobanlar da sıradan çobanlar değil, tapınak için doğacak kurbanlık kuzuların kusursuz ve yarasız kalmasından sorumlu tapınak çobanlarıydı. Bu çobanlar, kurbanlık bir kuzu doğacağı zaman onu Sürü Kulesi’nin altındaki mağaraya götürür, yeni doğan kuzu sağa sola çarpıp yaralanmasın, lekesiz kalsın diye onu temiz bezlerle kundaklar ve taş yemliğe yatırırlardı.
Şimdi Luka 2:12’de meleğin çobanlara söylediği şu sözü tekrar okuyun:
"İşte size bir işaret: Kundağa sarılmış ve yemliğe yatırılmış bir bebek bulacaksınız."
Melek çobanlara herhangi bir adres tarif etmedi. Çünkü "kundağa sarılıp yemliğe yatırılmak" o çobanların her gün kurbanlık tapınak kuzularına bizzat yaptığı işlemdi! İşareti duyar duymaz nereye, hangi mağaraya bakacaklarını tam olarak biliyorlardı.
Yıllar sonra Vaftizci Yahya’nın İsa’yı gördüğünde "İşte dünyanın günahını ortadan kaldıran Tanrı Kuzusu!" (Yuhanna 1:29) diye haykırmasının arkasında da bu muazzam tablo yatar. Dünyanın günahı için kurban edilecek olan gerçek Tanrı Kuzusu, tesadüfen bir ahırda değil; tam olarak tapınak kuzularının doğduğu yerde, onların sarıldığı bezlere sarılarak ve onların yatırıldığı yemliğe yatırılarak dünyaya gelmişti.
Probablemente nunca volveremos a ver algo así en nuestra historia…
El mejor video musical jamás realizado, adelantado a su tiempo. Si tienes unos minutos, échale un vistazo. No te arrepentirás.
Michael Jackson - Thriller (1983)
At just 12 years old, Cai Thomas has a treble voice so pure and clear that the moment he begins singing Laudate Dominum, the whole atmosphere seems to become more serene.
A young voice with something truly special, delicate, luminous, and beautifully pure.
"credo nel popolo italiano, è generoso, laborioso, chiede lavoro, una casa e di poter curare la salute dei propri cari, non chiede il paradiso in terra, chiede ciò che dovrebbe avere ogni popolo"
Sandro Pertini
One of the very best sets ever in film - the giant typewriter from 1937s "Ready, Willing, and Able".. Lee Dixon and Ruby Keeler - and a bevy of beautiful legs, type out a fantasy letter.. The routine was choreographed by Bobby Connolly (who later choreographed The Wizard of Oz). However, it heavily borrowed from the " Busby Berkeley Style" that dominated Warner Bros. musicals at the time.
It remains one of the most delightful sequences in film, and is a personal favorite of mine!
Moving scenes as Pope Leo XIV cries as thousands of faithful sing the Salve Regina in Latin to honour Our Lady of Paris, on the steps of the Cathedral of Notre-Dame de Paris.
Fateci caso, gli hacker entrano in tutti i sistemi di sorveglianza, in tutte le conversazioni private, in tutte le mail, in tutte le chat ma non sono mai entrati nella chat delle mamme perché han paura pure loro
La gente di solito va nei musei e guarda quattrocento quadri in un’ora e mezza.
Torna con dei piedi gonfi così e va alla ricerca di una Coca - Cola tiepida per dimenticare l’esperimento.
I luoghi dove stanno i quadri si chiamano pinacoteche, come esistono i luoghi dove stanno i libri che si chiamano biblioteche. Nessuno va in biblioteca e legge tutti i libri.
Uno che va in una pinacoteca, in un museo, dovrebbe andare a vedere due quadri. All’inizio, a mio parere, addirittura uno solo.
Quello che l’ha fatto il quadro spesso ci ha messo due anni a farlo. O anche due mesi a farlo… Cosa mi dà il diritto a me di guardarlo in venticinque secondi?
Quando erano in Chiesa, la gente li vedeva da quando nasceva a quando moriva: tutta la vita. E adesso deve vederlo in un minuto mentre stai correndo al quadro prossimo? ».
Philippe Daverio
(1949 - 2020),