engraçado que não sinto vontade de me matar, eu sinto vontade de simplesmente sumir, desaparecer, apagar minha existência e eliminar qualquer rastro ou vestígio meu do mundo
rabbim, yaşamak için hazır hâle gelmeyi beklerken hayatın kendisini kaçırıyor olmaktan korkuyorum. kalbimin bir köşesinde hâlâ çok güzel şeylere inanan bir yanım var. bunca yorgunluğun, hayal kırıklığının ve bekleyişin arasında onu kaybetmekten korkuyorum.
ama insansız bir yalnızlık değil bu. aksine, etrafımda insanlar var. konuşuyorum, gülüyorum, hayatın içinde bir yerlerde var oluyorum. ama içimde kimseye anlatamadığım bir yer var ve en çok orada yalnızım. korkularımla, yetişemediğim şeylerle de sevilmeye layık olduğumu hatırlat.
hiçbir anlam aramadan sadece rahat olduğum bir yerde olmak istiyorum. içimin yatıştığı, susarken de konuşurken de tedirgin olmadığım, başka yerlerde nasıl olurdum diye düşünmediğim ve merak etmediğim, yaşamı yaşamdan öğrendiğim, kendimle dolu olmaktan hiç çekinmediğim bir yer.
didem madak’ın ‘sonra içime ve hatta dışıma kapandım. küsmek gibi bir şey, bir çeşit gölge fesleğeni. bir çeşit olmayan hayat. zaten hiçbir şeyi kararında bırakamamak ve ortasını bulamamak gibi bir sorunum var benim.’ dediği eşikteyim.
hayat beni vazgeçme ustasına çevirdi dostlar. herkesten ve her şeyden vazgeçmek, benim için rutin bir eylem haline geldi. sabahın erken saatleri ya da akşam, kalabalıkta veya yalnızken fark etmeksizin vazgeçiyorum. bazen muhatabın gözüne soka soka bazen de haberi olmadan.
şeytan beni a��k acısıyla yenemeyeceğini biliyordu bu yüzden bana hiçbir yere ait hissedememe yüksek bir farkındalık büyük hayaller akademik kaygı ve mükemmeliyetçilik verdi