Artık farklı birisin. Değiştin, dönüştün ve bunun için ciddi bir bedel ödedin. Çektiğin acıya duyarsız kalanlar şimdi sana ulaşmaya çalışıyor. Eski seni özlüyorlar. Tek yapman gereken inandığın yolda devam etmek. Anlamalarıyla ilgilenme.
İnsanla bağ, hayatla bağın sadece küçük bir kısmıdır. Ama tüm yalnızlık, insanla bağ eksikliğine yüklenir. Kişinin kendiyle ve hayatla olan bağı görmezden gelinir. Bunu görebilenler; yalnızlıklarını bir yara olarak değil, güzel bir bahçe olarak görecektir.
Zozan yine yüreklere dokundu.
Rojin Kabaiş’in yarasını, Gülistan’ın sessizliğini, İpek’in direncini, Narin’in masumiyetini tek bir nefeste anlattı.
“Hebhenarkê” bir şarkı değil, bir çığlık.
Gelek spas @zozancofficial
#KurdsOnAlert
🕊️ DİYALOG 6:Namus ve Ahlak Üzerine
Hakikat Arayıcısı:
Değerli hocam, insanlar neden “namuslu” olmayı “ahlâklı” olmaktan üstün tutar?
Hoca:
Çünkü namus, toplumun gözü önündedir; ahlak ise vicdanın derinliğinde.
Namus, başkalarının ne düşündüğüyle ilgilenir; ahlak, senin kim olduğunla.
Hakikat Arayıcısı:
Yani namus, dışarıya; ahlak, içeriye mi bakar?
Hoca:
Evet. Namus, toplumsal onurun koruyucusudur; ahlak ise insanlık onurunun.
Namus, bir toplumun töresidir; ahlak, insanlığın vicdanıdır.
Hakikat Arayıcısı:
O hâlde biri gözetimle, diğeri özgürlükle yaşar.
Hoca:
Ne güzel bir ifade: Namus, “ayıplanmamak” korkusundan doğar;
Ahlak, insanlığını yitirmemek kaygısından...
Hakikat Arayıcısı: O halde şöyle bir çıkarım yapılabilir:
Adaletin olmadığı yerde hakikat, güçlünün diliyle konuşur; Adalet, cezayı değil dengeyi gözetir; intikamın değil, ölçünün sanatıdır.
Frida Kahlo şu muazzam cümleyi kurmuş: "Kimseyle hiçbir konuda yarış halinde değilim. Kimseden akıllı, kimseden güzel ya da kimseden iyi olma gibi bir iddiam yok. Kimse için 'en' değilim, 'daha' değilim. Bu devasa iddiasızlığın verdiği özgürlüğün hastasıyım..."
“Kurban rolü konforludur. Sorumluluk almak yok, kendi sınırlarını bilmek, kendine bakmak yok. Parmak sürekli karşıyı göstererek kendini kusursuz görmek gelişimin önündeki en büyük engeldir…”