Kendimde en sevdiğim şeylerden biri, her kesimden insanla aynı masaya oturabilmem. Derin sohbetler de ederim, kahkaha da atarım. Gençle, yaşlıyla, çocukla, sokaktakiyle, kitap içinde yaşayanla… İnsanları etiketleriyle değil, hikayeleriyle tanımayı seviyorum.
kendine karsi iyi davranmaya, gucunu kendinden almaya basladiginda istedigin her sey ve herkes bir bir gelecek, sen kendini secmeye devam ettigin surece isik sactigin icin hepsi etrafini saracak ama kendini secmeyi birakirsan hepsini bi anda kaybedeceksin, her sey seninle ilgili
Hayata karşı pısırık,sindirilmiş, bir şeyleri söyleyemeyen, çekinen kadın olmayın.Çat çat çat açıkça her şeyi söyleyin, emin olun hayat çok kolaylaşacak, artık ebeveynleriniz tarafından sindirilmiş bir kız çocuğu değilsiniz yetişkin bir kadın olarak kendi iplerinizi elinize alın.
Anımsadığım başka bir yer daha… Okurken içime dokunan, kaybın kabulüyle ilgili bir metin bırakayım buraya. Biraz buruk, biraz da hepimizin hayatından. ❤️🩹🫂
Her kayıp insanın içinde aynı yere dokunur, herkesin yaşadığı acı kendince ağırdır. Ama böyle şeyler okuduğumda hep aklıma babam geliyor. Çünkü bir insanla olan hukukun bitmesiyle canından birini kaybetmek aynı şey değildir. Birinin ölümü, insanda çok daha derin yara bırakır.