امشب به یه دلیلی بیمارستان بودم
وقتی تو راهرو های بیمارستان قدم میزدم یه پسر که لباس های خاکی داشت و اشک از چشماش سرازیر بود داشت پشت تلفن میگفت" اره دارند احیائش میکنند تو اتاق احیاء عه"
این فکر من از درون تهی کرد
منم عزیزانی دارم که از خودم و نفسم بیشتر دوستشون دارم حاضرم فداشون بشم و روزی مرگ اونها خواهد رسید و من فقط نظاره گر نیستم من وسط جهنمم اون روز...
این فکر در حد ۴، ۵ ثانیه از ذهنم گذشت ولی چنان به تباهی کشیدم که مسیر رو تو خیابونی که روزی سه بار ازش