Günler, haftalar geçecek. İyi rüzgar alan bir balkon köşesinde neyi başarıp neyi başaramadığımı umursamayan insanlarla gülüp eğleneceğim. Öyle ki beni görenler hiç mutsuz olmadım sanacak. 🐙
Ne gülüm, ne birine aidim. Açelya da yaban gülüymüş, söktük kökünden. Ölünce toprağımız olur. Ve savrulmayı kabullendim. Evim de benim. Ben neredeysem evdeyim. Çatıyı sikiyim. Dans ediyorum yağmurun altında.
Hayatta kalmak ve sevdiğim işi yapmak için o kadar çok çabalıyorum ki, evimin dışında beni ne kadar üzerseniz üzün, zorla eve dönüştürdüğüm yere girdiğimde tüm sorunlarım dışarda kalıyor. “Nasıl uyuyabiliyorsun?” diye soran olursa valla köpek gibi çalışıp, mışıl mışıl uyuyorum.