بعد من نمیدونم این دخترها چجوری موهاشون اینقدر قشنگه.
من تا یه ذره عرق میکنم موهام کانکت میشه به آسمون، هر تار موم میره یه طرف و موهام وز میشه. مردم چجوری اینقدر خوشگلاند؟
دقیقه به دقیقهای که پشت ترافیک کارناوالهای شما تلف میشه، که خرج دور زدن فیلترینگ میشه، که صرف فکر کردن به یک قرون دوزار و و خرج خونه میشه، که صرف حرص خوردن بابت عاملیت کم و احساس خاکبرسری و گرفتاری در بنبست سیاسی میشه، تمام این دقیقهها فحش و نفرینی است که به جان میخرید. آدمها رو جان به لب میکنید. در هیچچیزی اندازه نگه نمیدارید، هیچوقت به تغییر مسیر فکر نمیکنید. بازنگری نمیکنید. یاد نمیگیرید. فرصتها رو تباه میکنید. اه واقعا.
زمانی که کاوه مدنی ایران بود، یا با مسائل ایران سر و کار داشت، همه تلاش خودش رو کرد که جامعه رو با مفهوم ورشکستگی آبی آشنا کنه: اینکه بدون مدیریت و مهار مصرف، نمیتونید صرفا با پیدا کردن راه های گران و زبان آور تامین، مساله آب رو حل کنید. حالا که در دانشگاه سازمان ملل تدریس میکنه، مفهوم ورشکستگی آبی رو رسما وارد ادبیات جهانی توسعه پایدار سازمان ملل کرد. تصمیم گیران ایران نتونستند یا نخواستند از این ایده ها برای پایداری سرزمینی کشور بهره ببرند. حالا در محافل نخبه و کارشناسی دنیا، کاوه مدنی داره همون پیام رو به جهانیان منتقل میکنه. اینکه بشر باید در حد ظرفیت محدودی که طبیعت داره، ازش استفاده ببره وگرنه دیر یا زود بیماری زمین یا خشم طبیعت دامنش رو خواهد گرفت.