Akdeniz'deyim teknesine millí bayraktan büyük kulüp flaması asan lüks yatlar gördüm ve "taraftarlık" olgusunu düşündüm:
KULÜP TARAFTARLIĞI ÜZERİNE BİR NOT
Kulüp taraftarlığı, yalnızca bir spor takımını desteklemek değil, çoğu zaman bir kimliğe ve topluluğa ait olma biçimidir. İnsan, kendisini ailesi, mahallesi, şehri, sınıfı, milleti veya inancı üzerinden tanımladığı gibi tuttuğu kulüp üzerinden de tanımlayabilir. Kulübün renkleri, tarihi, marşları ve ortak hatıraları kişiye “biz” duygusu verir. Sorun, bu aidiyetin kişinin kimliğinde aşırı ağırlık kazanmasıyla başlar. Takımın başarısı kişisel başarı, yenilgisi kişisel aşağılanma gibi algılanır; böylece rakip takım artık yalnızca sportif rakip değil, “biz”i tehdit eden “onlar” hâline gelir. Sosyal psikolojideki iç grup–dış grup ayrımı, taraftarlığın fanatizme dönüşmesini büyük ölçüde açıklar.
Fanatizm tam da burada doğar: Aidiyet, muhakemenin önüne geçtiğinde. Fanatik taraftar kendi takımının haksızlığını görmekte zorlanırken rakibin en küçük kusurunu büyütür; aynı hareketi kendi oyuncusu yaptığında mazur görür, rakip yaptığında ahlâksızlık sayabilir. Kalabalığın anonimliği, tribün ritüelleri ve karşılıklı kışkırtma da bireysel frenleri zayıflatır. Bu nedenle fanatizm aslında futbol veya spor meselesinden daha geniş bir toplumsal olgudur: İnsanların “Ben kimim?” sorusuna giderek daha fazla “Kime karşıyım?” üzerinden cevap vermeye başlamasıdır. Taraftarlık, “biz”i sevmektir; fanatizm ise “biz”i sevebilmek için “onlar”dan nefret etmeye ihtiyaç duymaktır.
Bitlis, Hizan’daki mezrada bir öğretmen…
Kevser Hilal Gökçe…
3 yıldır soba yakarak ısıttığı derslikte 2 öğrencisine eğitim veriyor.
Bu devleti ayakta, milleti bir arada tutan, bayrağı dalgalandıran ruh tam olarak bu işte… 👏👏👏
Bence haklı
Trabzon’da bir imam, Cuma hutbesinde telefonla oynayan cemaate sitem etti;
“Hutbeyi dinlemek farzdır, sizin namazınız da kabul olmuyor. Kıldırmıyorum size namazı, hutbede okumuyorum. Terk edin gidin camiyi, sizinle mi uğraşacağım.”
İran–İsrail & ABD savaşında 3. gün (2 Mart 2026) değerlendirmem aşağıdaki gibidir.
1.ABD ve İsrail harekâta başlarken temel varsayımları İran’ın çok hızlı çökeceği yönündeydi. Dini lider Hamaney dahil üst düzey 48 ismin etkisiz hale getirilmesinden sonra Tahran’ın diplomasi masasına zay��f ve teslimiyetçi bir pozisyonda döneceğini ve savaşın ilk kafa kesici şoklar nedeni ile uzamadan yeni bir safhaya geçeceğini hesapladılar. Kısacası ABD ve İsrail stratejistleri Maduro&Colani sentezi bir harekât planladı. Ancak plan tutmadı. Şii siyasal kültürü bağlamında en büyük ruhani lideri öldürerek “şehadet” algısını tetiklediler ve toplumsal kenetlenmeyi sağladılar. Bu durum, planlanan iç ayaklanma senaryosunun tersine döndüğüne işaret etmektedir. İran önceden planlanmış bir komuta devamlılığı mekanizmasını devreye soktu. Kaybedilen komutanların yerine belirlenmiş isimler hızla atandı ve devlet işleyişi kesintiye uğramadı. İran aynı anda hem dışişleri Bakanı Aragçı üzerinden diplomasi yürütürken hem de devrim muhafızları üzerinden savaşa devam ediyor.
3. Harekâtın 28 Şubat 2026 Cumartesi sabahı başlatılması kısa süreli kafa koparma sonrası ayaklanma senaryosunun parçasıydı. Küresel piyasalar kapalıyken ilk askeri sonuçların alınması, pazartesi açılışta İran’ın askeri ve siyasi olarak geri adım atmış olması ve enerji piyasalarının ABD-İsrail lehine güçlü bir fiyatlamayla açılması bekleniyordu. Ancak bu beklenti gerçekleşmedi. 2 Mart sabahı Asya piyasaları daha sonra da batı piyasaları güne çok kötü başladılar.
4. İlk 48 saat içinde Körfezdeki ABD üslerine yönelik altı dalga halinde saldırılarda 27 Amerikan tesisi hedef alındı. Dubai Havalimanının kapanması, bölgedeki uçuşların iptal edilmesi, finans kapital ağalarının bile bölgeyi terk edememesi krizi daha da büyütüyor. En önemlisi ABD güvenlik kubbesi bu devletler için her yönden çatırdamış durumda. Finans kapitalin evlatlıkları, sağladıkları üsler ve kolaylıklar ile ABD'nin koruma kalkanı altındaki GCC (Suudi Arabistan, Katar, Kuveyt, Bahreyn, BAE, Umman) Arap monarşileri ABD için coğrafi enstrüman ve istihbarat toplama merkezi olduklarını ve İsrail güvenliği için kendilerinin kumar masasına sürüldüğünü ilk kez bu kadar açık şekilde yaşıyor. Kuveyt'in 2 Mart günü hata sonucu 3 Amerikan F 15 uçağını düşürmesi bölgedeki hava savunma komuta kontrol ve koordinasyonunun içinde bulunduğu karmaşayı ortaya koymaktadır. Diğer bir deyişle körfez savunma mimarisi parçalı ve hava resmi tam entegre değil sonucu ortaya çıkar.
5. Körfez’de ilk kez Palau bandıralı “Skylight” adlı bir tankerin 1 Mart'ta batırılması ve USS A. Lincoln uçak gemisine yönelik başarısız saldırı girişimi psikolojik eşik anlamında önemliydi. Saldırı sonrası uçak gemisi daha güvenli sulara, güneye sevk edildi. Sky Light sonrası 4 gemi daha battı. 1980’lerdeki Tanker Savaşları’nı hatırlatan biçimde gemi sigorta primleri hızla yükseldi. Resmî bir kapanma ilanı olmamasına rağmen Hürmüz Boğazı’nda fiili bir “operasyonel dur-kalk” dönemi başladı. 2 Mart itibarıyla gemi takip verileri ve piyasa kaynakları, Hürmüz çıkışında çok sayıda tanker ve LNG gemisinin beklemede olduğunu göstermektedir. Körfezden Asya başta olmak üzere küresel varış noktalarına ham petrol akışı ciddi bir kesintiye uğramış durumda. Katar’dan Avrupa’ya yönelen LNG akışı da normal hızında değil. Diğer yandan Avrupa’nın en büyük 2 konteyner operatörü Hapag Lloyd ve MSC körfez operasyonlarını durdurdu.Fiziksel arz krizinden önce fiyat krizi gelir. Petrol ve türevleri ile pek çok tüketim maddesinin fiyat aratışları her yerde beklenmelidir. Jeopolitik risk hattı Bab el-Mendeb Boğazı için de geçerlidir. Önümüzdeki günlerde Husilerin batıracağı herhangi bir gemi Kızıldeniz hattında ciddi aksamalar yaratacaktır. Kısacası Enerji cephesi savaşın en kırılgan alanıdır. Körfez ülkelerinin altyapısı ve enerji üretim tesislerinin hedef alınması çatışmayı küresel sonuçları olacak ekonomik eşik noktasına taşımaktadır. Örneğin Suudi Arabistan’da ARAMCO’nun dev Ras Tanura terminal limanının hasar alması İran’ın şu ana kadar ki en ciddi meydan okumasıdır.
6. ABD ve İsrail hem saldırı hem de savunma amaçlı pahalı ve hassas silahlarını hızla tüketiyor. Savaş uzadıkça durum kritikleşiyor. ABD’nin önde gelen neoconlarından Yunan asıllı E. Oramiral Stavridis’in 1 Mart günü yayınladığı ve sonra ikaz üzerine kaldırdığı X mesajı her şeyi özetliyor: ‘’ABD ve İsrail JDAM’lerden Tomahawk ve Patriot’lara kadar yüzlerce hassas güdümlü mühimmatı harcarken artık lojistiğe odaklanmanın zamanı geldi. Stoklar ne kadar derin? Savaşta gerçek profesyoneller nihayetinde lojistikçilerdir.”
7.ABD iç siyaseti açısından da risk büyüktür. Kısa ve sınırlı bir operasyon beklentisi uzayan bir yıpratma savaşına dönüşürse, Washington’da ciddi siyasi sonuçlar doğabilir ve başkanlık makamı açısından maliyet artabilir. Trump 1 Mart günü Mar A Lago’da başkente dönüşte ilk kez gazetecilere selam bile vermeden ve konuşma yapmadan aracına geçti. Amerikan kamuoyu Trump'ın Epstein dosyalarının gölgesinde İsrail çıkarları için önümüzdeki günlerde daha çok Amerikan askerinin ölmesini beklemesini söylemesinden rahatsız.
8. ABD ve İsrail İran’da şüphesiz halkın ayaklanma safhası başladığında ucuz kan olarak İran Kürtlerini kullanacaktır. Rejimin devrilmesini ve Kürtlerin özerk bir yönetim kurmasını hedefleyen Irak’ta konuşlu İran Kürdistanı Siyasi Güçler Koalisyonunun ABD müdahalesinin rejimi zayıflatması halinde harekete geçmeye hazır olduklarını belirtmesi ve bu grup içinde PKK/PYD uzantılarının (PJAK) varlığı Ankara’nın öncelik güvenlik endişesi olmalı ve İran yönetimi ile her türlü iş birliği sağlanmalıdır. Suriye’de yapılan hata burada tekrar edilmemelidir. Tekrar hatırlatalım. İsrail uçakları İran’a Suriye hava sahasından saldırıyor.
9.Özetle üçüncü gün itibarıyla genel tablo şudur: İlk taktik sürprize rağmen İran rejimi çözülmemiş, halk ayaklanma yerine akisne kenetlenmiş, komuta yapısı devam etmiş ve karşılık verme kapasitesi korunmuştur. Rejim değişikliğini hedefleyen operasyon askeri bir çatışmanın ötesine geçerek, psikolojik savaş, asimetrik maliyet dengesi, enerji güvenliği ve büyük güç rekabeti bağlamında sistemik bir kırılma anına dönüşmektedir. Kırılmadan en çok etkilenenler sadece İran ve İsrail değil, ABD müttefiki Körfez ülkeleridir. Çatışmaların durdurulma iradesi Trump’a aittir. Ancak onun kararını da Epstein dosyaları, ABD İsrail lobisi ve neoconlar yönlendirecektir. Vatanı ve bayrağı olmayan finans kapitalin savaş uzadıkça kumar masasında kaybettiklerinin derecesi de şüphesiz neoconlar ve İsrail lobisini baskılayacaktır. Ancak her durumda belirleyici olan İran halkının direnme kapasitesidir.
10. İran İsrail&ABD savaşının genel değerlendirmesini bu akşam (2 Mart 2026) saat 2000'de kendi YouTube Kanalımda yapacağım. Kanalımın linki aşağıdaki gibidir: https://t.co/YpNhOrTFGs
ABD Donanmasının Çin karşısında durumunu düzeltmek için her gün yeni bir fikir ortaya atılıyor. Son olarak Cumhuriyetçi Montana Senatörü Tim Sheehy, donanma gemilerinin bir bölümünün özel sektör tarafından inşa edilip devlete kiralanmasını önerdi.
Bu teklif aslında daha büyük bir gerçeğin itirafıdır: ABD, Çin karşısında gemi inşa, bakım ve mühimmat üretiminde ciddi dezavantaj içinde. 1943’te bir haftada bugün bir yılda ürettiğinden daha fazla gemi üretebilen ABD, bugün finansallaşmış yapısı nedeniyle seri üretim kapasitesini kaybetmiştir. Çin ise küresel gemi inşasının yaklaşık %46’sını kontrol etmektedir.
Sorun sadece gemi sayısı değil; üretim hızı, bakım altyapısı ve mühimmat sürdürülebilirliğidir.
Donanmanın özelleştirilme teklifi ABD'nin zafiyetinin bir göstergesidir. 16 ve 17. yüzyılların uygulamasına geri dönüştür. Bugünün koşullarında deniz gücü kiralanmaz. Deniz gücü inşa edilir ve sahip olunur. Finans kapital kısa vadeli getiri arar, deniz gücü uzun vadeli stratejik sabır ister. Amerikalı senatörün bu yazısı aslında 21.yüzyılda Amerikan hegemonyasının omurgası olan donanmasının düştüğü durumun gayet çarpıcı bir yansımasıdır.
https://t.co/G9lrb9gHox
İran’la savaşın ikinci gününde değerlendirmem aşağıdaki gibidir:
1. ABD için bu savaşta kritik mesele meşruiyet sorunudur. ABD bu savaşa Kongre onayı olmadan girdi. Kamuoyu desteği %25’i bile bulmuyor. Bu oran bir süper gücün uzun süreli harp yürütmesi için yeterli değildir. Yakında Amerikan toplumunda şu soru daha yüksek sesle sorulacaktır: Bu savaş gerçekten Amerikan ulusal güvenliği için mi başlatıldı, yoksa İsrail için mi? ABD iç kamuoyu bölünmüşken uzun savaş sürdürülemez. Vietnam’dan Irak’a tarih bunu gösterdi.
2. Diplomasi artık güven üretmiyor. Müzakere süreçleri askeri harekâtın uzantısına dönüştü. Masada konuşulurken sahada plan yapılıyorsa, bundan sonra hiçbir devlet güvenlik garantilerine inanmaz. Bu küresel sistem için ciddi bir kırılmadır.
3. ABD çok kıymetli mühimmatını harcıyor. Uzun menzilli önleme sistemleri ve hassas güdümlü mühimmat sınırlı üretim kapasitesine sahip. Yılda yaklaşık 800 kritik önleme sistemi üretiliyorsa ve her İran füzesine iki önleyici atılıyorsa, birkaç yüz angajman bir yıllık üretimi eritmeye yeter. Üstelik bu sistemlerde kullanılan nadir metaller Çin tedarik zincirine bağlı. Bu savaş Pasifik’e ayrılması gereken stokları da tüketebilir. Yarın Tayvan hattında bir kriz çıkarsa bugünkü kadar mühimmat olmayabilir. Ayrıca İran coğrafyası büyük. Uzun menzilli operasyon, yakıt ikmali ve uzak üs demektir. Bölgedeki hava ve deniz unsurlarının sürdürülebilirliği ciddi lojistik yük yaratmaktadır. Bahreyn’in kırılganlığı arttıkça Diego Garcia gibi uzak üsler devreye girer. Bu da özellikle AEGIS muhripleri için bir haftalık gidiş-dönüş lojistik döngüsü demektir.
4.İran’ın direnç kültürü hafife alınıyor. Hamaney ‘in kaybı direnci asimetrik şekilde artıracaktır. 47 yıldır yaptırım altında yaşayan, İran-Irak Savaşı’nı görmüş bir toplumdan söz ediyoruz. Rejim içi çatlak beklentisi şu aşamada gerçekçi değil. Dış saldırı içeride çözülme değil, kenetlenme üretir. İran gibi onurlu bir halk bunu yapar.
5.Körfez ülkeleri açısından alarm zilleri çalıyor. Şii nüfus yoğunluğu olan monarşiler için istikrar hayati önemdedir. İsrail’in hamleleri ve ABD’nin desteği bu istikrarı bozuyor. Burj Al Arab gibi sembolik hedeflere veya ABD üslerine düşen her füze Amerikan güvenlik şemsiyesine olan güveni aşındırır. Körfez başkentleri artık şunu görüyor: İsrail’in kararları kendi huzurlarını riske atıyor. Bu ya ABD ile mesafelenmeye ya da daha sert askeri pozisyona zorlanmaya yol açabilir. Her iki senaryo da istikrarsızlık üretir.
6. Hürmüz Boğazı’nın kapanması küresel dengeyi altüst eder. Bab el-Mandeb’de Husilerin devreye girmesi sigorta maliyetlerini patlatır.
Özellikle Çin’den AB’ye yönelik Konteyner taşımacılığı ve enerji sevkiyatı ağır darbe alır. Varil fiyatının 150 doların üzerine çıkması ABD ekonomisinin tolere edebileceği bir tablo değildir. 150 dolar petrol ABD ve Avrupa için sürdürülebilir değildir. Enerji şoku haftalar içinde siyasi baskı üretir.
7. Pakistan faktörü de önemlidir. Nükleer bir güçten söz ediyoruz. Suudi Arabistan ile askeri iş birliği önemlidir. Ancak Hindistan-İsrail yakınlaşması göz önüne alındığında ve ayrıca Pakistan Taliban Savaşı’nın tam da İsrail Amerika’nın İran’a saldırısından önce başlaması tesadüf değildir. Pakistan’ın oyalanması amaçlanmaktadır. Trump’ın Pakistan liderliğine övgüleri bu yüzden tesadüf değildir.
8.Türkiye açısından tablo nettir. Ortada açık bir İsrail saldırganlığı ve Amerikan askeri gücünün bu çerçevede kullanılması vardır. Ankara şunun farkındadır: İran düşerse baskı hattı Türkiye’ye dayanır. Bu nedenle İranın yanında olmak jeopolitik zorunluluktur. İran’daki Kürt gruplarının birleşmesi Türkiye için ciddi bir güvenlik endişesidir. Türkiye bu grupların birleşerek bağımsız bir kukla Kürt devletini kurmasına izin vermeyecek hamleleri desteklemelidir.
9. ABD meşruiyetsiz, düşük kamuoyu desteğiyle, kıymetli mühimmatını harcayarak, direnç kültürünü hafife aldığı bir ülkeye karşı savaşmaktadır.
İran kısa sürede çökmez. Rejim değişimi ihtimali zayıftır.
Bu konuyla alakalı son defa yazıyorum, ve hiç bir saldırı ve suçlayıcı yoruma cevap vermeyeceğim, halim de yok zaten!
Dandik müteahhit olabiliyor,
dandik siyasetçi, öğretmen, ekonomist, kasiyer, yazılımcı olabiliyor
Ama, Doktorsa bir anda iş değişiyor
Doktorların arasında dandik olamıyor.
Dünden beri bu meslek camiasından duymadığım hakaret, komik eleştiri, iftira ve inanılmaz savunmalar kalmadı
Mutlaka bir bahane var, "o acil doktorudur, onun uzmanlık alanı değildir", "senin hatan tomografiye bakmadın", "senin hatan, UZMAN doktorun yok dediği hastalığının uzmanı, doktora gitmedin", "hayati tehliken yokmuş, ne ağladın"
Ülkemizde fazlasıyla bilgili, tecrübeli ve güvenilir Doktor var. Ama, bu hataları savunanlar ve toplu saldırılar neye benziyor benim gözümde size söyleyeyim;
Depremde yıkılan konutun müteahhitini koruyanlara benziyor.
Dün, yazıp çizen Doktorların yorumlarına göre çok önemli bulduğum sorularım var!
Bu tip doktorlar ne zamandan beri hasta rahatsızlıklarını küçümser oldu, "ölmedin ya" noktasına geldi?
Ne zamandan beri acildeki doktor teşhis koyamıyor? Teşhis koyamıyorsa, acile gelen kalp krizi geçiren hastaya, o sırada Kalp Doktoru yoksa, yarın Kalp Doktoruna mı git diyor?
Ne zamandan beri hastanın kendi teşhisini koyması ve ona göre doktora gitmesi ve tomografi videosuna bakıp hastalık varsa görmesi ya da raporun ne demek istediğini anlaması gerekiyor?
Ne zamandır bizim, acildeki UZMAN doktorun koyduğu teşhise güvenmememiz gerekiyor?
Sistem çarpıksa, bu sistemin sorumlusu ne zamandır hastalar?
Neden aranızda kötü, dandik, beceriksiz meslektaş olamıyor, ayrıcalığınız tam olarak nedir?
Nasıl bir anda organize olup toplu saldırıya geçebilecek noktaya geldiniz? Diğer meslek gruplarında birbirini eleştirme güdüsü var, onlarınki mi sizinki mi doğru olan?
Bu saldırı ve küçümseme güdünüzün toplumla iletişiminizi nasıl bir noktaya getirdiğinizin farkında mısınız?
Doktor raporu okuyamayan, ya da doktor teşhisine güvenip okumayan hastalara cahil demenizin arkasında yatan kibir midir, büyüklük kompleksi midir?