İtalyan yönetmen Jacopo Brogi, bir belgeseline yönelik incelememi okuyarak yıllar önce bana ulaşmıştı. Aramızda gelişen iletişim kendimi, İtalya’nın önemli bağımsız yayın mecrası Come Don Chisciotte için yazarken bulmama sebep oldu. İlk paylaşımları😎
https://t.co/vWH8YWz4Nt
Doğu'nun mizahı son günlerde eleştiri konusu. Ama bence stand-up kariyerinin başından beri komedyen Ramy Youssef'e öykündüğünü düşünüyorum. Ramy bu mizahın global öznesi. Seküler-dindar dünya arasında zikzak, sosyal sınıf fluluğu, başarısızlık, patavatsızlık, stand-up vs.
@MarboisMeltem Eski bir twitimi paylaşmak isterim. Benim için ayırt edicilik içeriğin maksadı. Konuyu kendi tarafımda daha da uzatmayayım. Çünkü sermaye-sinema ilişkisi uzun bir tartışmanın konusu.
The Brutalist, B. Corbet'nin kayda değer ilk uzunu. Yönetmen parıltısı var. Atmosfer ve dil, P. T. Anderson sineması tınısında. Mimar olmayıp, mimariye ilgililer beğenir. Ama bu estetik, İsrail'in "vadedilmiş topraklar" zulmünü yine bir "laundry" faaliyeti ile paklamadan ibaret!
@MarboisMeltem Ama bu yeni bir şey değil. Her dönem kendi senaryo matematiğini beraberinde getiriyor. "Bağımsız" zaten türün konumlandığı alana bir vurgu. Sevgiler.
@MarboisMeltem Bağımsız sinemayı destekleyen çok uluslu fonlar dar bir ağda. Yönetmenin eşi de bağımsız yönetmen Nabil Ayouch. Jewish kökenli. Gizli bir bilgi değil. Önceliğim içerik. Maksat farklı ise kendini belli ediyor. Sermaye ve etnik köken öncelendiğinde izlenir bağımsız film kalmaz🙂
Gazetecilikten gelen yönetmen Maryam Touzani, İspanya’nın Fas'taki Ceuta enklavında yaşanan göçmen akınına dair Calle Málaga (2025) filmi ile sosyolojik bir portre çizmiş meğer.
Filmin temel meselesi toprak aidiyeti ve "yasal" sınırların insan hayatı üzerindeki yıkıcı etkisiydi.
Liminal Space (Eşik Mekân) kavramı üzerine oturan iki farklı proje: Backrooms ve Severance. Klostrofobik bir sıkışmışlık hissi veren simetrik boş halıflex ofis koridorları, florasan ışıkları altında mekânların yutmaya çalıştığı bizler ve bellek sorunsalı👌
İkinci gösterim Ölü Deniz, bugün 20:00’da, youtube kanalımda yayında.
Harbiye’de çektik, 90 dakika, olduğu gibi, size emanet. sevgiler.
tam şurada olacak: https://t.co/uynn4dJQL5
DİLAN SALKAYA – Görünmez Kaza: Jafar Panahi’nin İran’ı
“Panahi’nin her yapımı gerek süreci gerek sonrasıyla kendi başına bir gerilim filmi. Her filmi İran’da yasaklanıp ardından uluslararası festivallerde ödül kazanan Panahi tüm engelleri kendi sinemasıyla aşıyor.”https://t.co/1t5l6WdkPq @kitapkritik24 aracılığıyla
“DJ Ahmet” benim için Sarajevo Film Festivali’nin sürpriziydi, afişindeki pembe koyun ise filmin asıl sürprizi. Film Türkiye’de vizyonda, seyretmenizi öneririm.
@natuckbaitan ile birlikte, yönetmeni Georgi M. Unkovski’yle söyleşi yaptık: https://t.co/PhOD0dsEiT
Haiti aşırı fakir bir ülke.
Karayipler’de Ada ülkesi olunca biliyorum aklınıza deniz, kum, güneş, partiler, güzel kadınlar, eğlence, tatil geliyor ama Haiti öyle bir yer değil.
Nüfusları yüzölçümlerine göre çok fazla. 11 milyon insan yaşıyor.
Açlık, sefalet, hırsızlık, cinayet, çeteler, yağmacılar, siyasi bunalımlar kısaca ne ararsanız var.
Halk perişan durumda. Altyapı yok. 2010’da deprem oldu 350 bin kişi öldü hala yaralarını saramadılar.
Dünya Kupası’na katılma hakkı kazandıkları için inanılmaz mutlu günler geçiriyorlar. Belki de ilk kez yüzleri güldü Haitililerin.
Futbol bu yüzden çok önemli ve güzel aslında.
A tanú (Péter Bacsó, 1969). 50’ler Stalinist Macaristan’ı. Keyfi yönetim, siyasallaşmış yargı, gerçekliğin algıya yenilgisi, lidere sadakat, yerli ve milli ilk portakal üretimi ve taşan Tuna'nın üzerinde yüzerek hayatta kalmaya çalışan yolsul halk. Harika bir karamizah temsili.
Bu kitabı aldım, Akdamar’a götürdüm, okudum, yanımda taşıdım, sayfalarının arasında çiçekler kuruttum. Sonra çok sevdiğim birine hediye ettim. Okurken insanın yüreğini eziyor, özellikle ilk bölümüyle. Ama ben en çok, düşünürken incinen Dırtad’a yakın hissettim.
Bu yılki @filmekimi_iksv’yi “Sirât”ın özgünlüğü, “The Voice of Hind Rajab”ın Filistin’e sarsıcı docudrama yaklaşımı, “Frankenstein”ın yeni yorumu ve “O Agento Secreto”nun güçlü sinematografisiyle, “I’m Still Here”ın çok önünde bir his uyandırmasıyla hatırlayacağım.