Οι μεγάλοι συγγραφείς και τα μεγάλα έργα ήταν πάντα αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους εμπόρους της τέχνης. Αυτοι, υποτιμώντας το κοινό και την νοημοσύνη του, πλάσαραν στην αγορά «κλασσικά σε κονσέρβα» ποντάροντας στην δίψα των πολλών••
Όταν ένα εθνικό θέατρο σέρνει το χορό της καλλιτεχνικής νοθείας, σε τι θα φτάσει ένας δάσκαλος που διδάσκει τον Ομηρο από περίληψη και ο εκδότης που πουλάει τις «Ευμενίδες»εικονογραφημένες..; ••
Το μόνο που πετυχαίνουν τα social είναι να μας πείσουν ότι οι άλλοι είναι πιο ευτυχισμένοι από εμάς. Έτσι παράγεται μια κοινωνία στην οποία κανείς δεν είναι ικανοποιημένος. Μια κοινωνία που βασιλεύει η πλεονεξία και ο φθόνος•
Με όλη αυτή την μη ελεγχόμενη κατανάλωση χαπιών χάσαμε τη δυνατότητα να αναλαμβάνουμε την ευθύνη να αντιμετωπίζουμε τις αναπόφευκτες αλλαγές της διαθέσης μας που αποτελούν κομμάτι της καθημερινότητάς μας••
Αν επιλέξουμε ένα σύντροφο που διαθέτει άφθονα αποθέματα ευγένειας και προθυμίας να μας τοποθετήσει στο κέντρο της ζωής του, και αν έχουμε καλλιεργήσει σε επαρκή βαθμό αυτές τις αρετές και στον ίδιο μας τον εαυτό, τότε ναι, μπορούμε να πούμε ότι βρήκαμε την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΓΑΠΗ••
Το γεγονός ότι δε μαθαίνουμε και πολλά από την επίπονη διαδικασία του διαζυγίου, γίνεται σαφές από τό ότι οι δεύτεροι γάμοι έχουν υψηλότερο ποσοστό αποτυχίας από τους πρώτους••
Να αφήσουμε πισω το παρελθόν απαιτεί μια επιλογή. Περιλαμβάνει τη συγχωρέση όχι μόνο εκείνων που μας έχουν βλάψει, αλλά και του ίδιου μας του εαυτού για τις ευκαιρίες που χάσαμε, τα λάθη που έχουμε κάνει, τα ελαττώματα μας και τα οποία τώρα πια χαρακτηρίζουν την ζωή μας••
Πρέπει να μάθουμε στη ζωή πως να αφήνουμε κάτι πίσω μας.
Το παρελθόν μας, τις διαμαρτυρίες μας που δεν εισακούστηκαν, τα νιάτα μας…
Κανείς δε φεύγει ζωντανός από εδώ••
Η ευτυχία είναι μία αναλογία μεταξύ της εκπλήρωσης και προσδοκιών. Αν ο αριθμητής του κλάσματος είναι μεγάλος, έχουμε μια καλή πιθανότητα να ευτυχήσουμε. Αν ο παρανομαστής είναι μεγάλος τότε το μόνο που μας απομένει είναι η πικρία καθώς αισθανόμαστε ανολοκλήρωτοι••
Εχω την εντύπωση πως λέμε τα ίδια και τα ίδια. Πως επαναλάμβανουμε το κείμενο μας σαν να παίζουμε κάποιο ρολο. Πως σαν τις νυχτοπεταλουδες πλησίαζουμε τη λάμπα και αμέσως μετά το σκάμε από το προφανές μήπως και καούμε••