Gelmek...
İlla ki yerinden kalkıp yürümek mi?..
Sesiyle de kalkıp gelemez mi?..
İki satır yazıyla gelemez mi?..
Gelir..
Hem de öyle bir gelir ki..
Yanına değil içine kadar gelir,
dokunur kalbine ...
Belki de yaşamın gerçek amacı, kusursuz bir hayat kurmak değil,yaşanan her acıya, her sevince ve her vedaya rağmen insan kalabilmektir. Çünkü anlam, varılacak bir yer değil, yürünerek inşa edilen bir yoldur. Ve insan, o yolu yürürken aslında dünyayı değil, kendini keşfeder...
Hayat bazen yük olur omuzlarına, bazen de bir tebessüm bırakır yüzüne.
Hiçbir kış sonsuza kadar sürmez.Hiçbir gece sabahı engelleyemez.
Ne kadar karanlık olursa olsun, umut bir yerlerde mutlaka ışığını yakar.
Yorulduğunda dinlen, düştüğünde ayağa kalk..