عبدالقیوم بهیر

1 day ago

https://t.co/MWwAUS4pdL https://t.co/olyJU2lLot

418

alyasin2020 retweeted

2 days ago

دیپلماسی نابرابر سرزمین‌های اسلامی در مقابل قدرت‌های بزرگ ابو حسن غزنوی از مذاکرات ایران با امریکا گرفته تا نشست‌های افغانستان با اتحادیه اروپا و سازمان ملل، تعاملات حکومت سوریه و نیز مشارکت کشورهای خلیج در مجامع بزرگ بین‌المللی و تعامل با قدرت‌های جهانی، همه را می‌توان نمونه‌هایی از «دیپلماسی کوچک و نابرابر سرزمین‌های اسلامی» دانست. نقطه مشترک در همه این موارد آن است که یک دولت کوچک و نسبتاً ناتوان از سرزمین‌های اسلامی با قدرت‌های بزرگ وارد تعامل می‌شود و به تفاهماتی دست می‌یابد که بخشی از زندگی امت اسلامی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در این تفاهمات، قدرت‌های بزرگ معمولاً منافع و نفوذ خود را تأمین می‌کنند، در حالی که دولت‌های کوچک مسلمان، از سر ناچاری، به حداقل دستاوردها و بقای خود بسنده می‌کنند. سپس برخی استدلال می‌کنند که همین، بهترین توافقی است که می‌توان به دست آورد و حکومت‌های سرزمین‌های اسلامی توان ایستادگی بیشتر در برابر قدرت‌های بزرگ را ندارند و مجبورند کوتاه بی��یند. با این حال، واقعیت آن است که هیچ‌یک از این دولت‌های منسوب به مسلمانان از موضع قدرت برابر با رقبای کفری خود پیش نمی‌آیند و حتی تصور نمی‌کنند که در صورت نقض توافق یا عدم رعایت تعهدات از سوی طرف مقابل، بتوانند او را تحت فشار جدی قرار دهند. در مقابل، قدرت‌های جهانی دیپلماسی را همواره در کنار ابزارهای قدرت به کار می‌گیرند؛ هرگاه نتوانند اهداف خود را از مسیر مذاکره تأمین کنند، به‌سرعت به ابزارهای دیگر، از جمله قدرت نظامی، متوسل می‌شوند. اما بسیاری از دولت‌های حاکم در سرزمین‌های اسلامی گمان می‌کنند که سیاست خارجی و دیپلماسی به‌تنهایی و مستقل از عناصر قد��ت قابل پیشبرد است و الزاماً نیازی به پشتوانه بازدارندگی ندارد. همین تصور سبب می‌شود که چنین دیپلماسی‌ای کوچک و کم‌اثر جلوه کند؛ به‌ویژه زمانی که محور مذاکرات، جلوگیری از حمله به یک سرزمین اسلامی، دریافت کمک‌های «بشردوستانه»، حل مشکلات مهاجران یا موضو��ات مشابه باشد؛ موضوعاتی که در آن، موضع ضعف و نیازمندی بر روند تعامل سایه می‌افکند. بر این اساس، می‌توان این نوع روابط نابرابر میان دولت‌های حاکم در سرزمین‌های اسلامی و قدرت‌های جهانی را «دیپلماسی نابرابر» نامید. در مقابل، دیپلماسی بزرگ، مؤثر و واقعی زمانی شکل می‌گیرد که یک دولت قدرتمند اسلامی، یعنی خلافت راشده، به نمایندگی از بخش بزرگی از امت و سرزمین‌های اسلامی، با قدرت‌های جهانی وارد تعامل شود؛ تعاملی که در آن، همانند طرف مقابل، هم ابزار گفت‌وگو و هم ابزار قدرت در اختیار باشد، به‌گونه‌ای که بتواند ارزش‌ها، منافع و شروط خود را تحمیل کند و در برابر پیمان‌شکنی یا سرپیچی، قدرت واکنش مؤثر داشته باشد. از این منظر، دیپلماسی بدون پشتوانه قدرت، نه‌تنها دستاوردهای محدود و ناچیزی برای مسلمانان به همراه دارد، بلکه در بسیاری از موارد به تداوم وابستگی و ضعف منجر می‌شود. به همین دلیل، بخش عمده‌ای از این «دیپلماسی کوچک» در آخر امر سود چندانی برای امت اسلامی نداشته و نخواهد داشت. در نهایت، چنین تعاملاتی از یک‌سو ممکن است با برخی از اصول اسلامی، از جمله «ولاء و براء»، در تعارض قرار گیرد و از سوی دیگر، به دلیل نابرابری قدرت میان طرف‌ها، حتی منافع عملی و سیاسی مسلمانان را نیز تأمین نکند. از این رو، حاکمان سرزمین‌های اسلامی باید آگاه باشند که به نمایندگی از چه کسانی، با چه شیوه‌ای و از چه موضعی با قدرت‌های جهانی تعامل می‌کنند و کجای کار را کوتاه می‌آیند؛ زیرا در قبال این تصمیم‌ها مسئول خواهند بود.

HTAFMediaOffice's tweet photo. دیپلماسی نابرابر سرزمین‌های اسلامی در مقابل قدرت‌های بزرگ

ابو حسن غزنوی
از مذاکرات ایران با امریکا گرفته تا نشست‌های افغانستان با اتحادیه اروپا و سازمان ملل، تعاملات حکومت سوریه و نیز مشارکت کشورهای خلیج در مجامع بزرگ بین‌المللی و تعامل با قدرت‌های جهانی، همه را می‌توان نمونه‌هایی از «دیپلماسی کوچک و نابرابر سرزمین‌های اسلامی» دانست. نقطه مشترک در همه این موارد آن است که یک دولت کوچک و نسبتاً ناتوان از سرزمین‌های اسلامی با قدرت‌های بزرگ وارد تعامل می‌شود و به تفاهماتی دست می‌یابد که بخشی از زندگی امت اسلامی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در این تفاهمات، قدرت‌های بزرگ معمولاً منافع و نفوذ خود را تأمین می‌کنند، در حالی که دولت‌های کوچک مسلمان، از سر ناچاری، به حداقل دستاوردها و بقای خود بسنده می‌کنند.

سپس برخی استدلال می‌کنند که همین، بهترین توافقی است که می‌توان به دست آورد و حکومت‌های سرزمین‌های اسلامی توان ایستادگی بیشتر در برابر قدرت‌های بزرگ را ندارند و مجبورند کوتاه بی��یند. با این حال، واقعیت آن است که هیچ‌یک از این دولت‌های منسوب به مسلمانان از موضع قدرت برابر با رقبای کفری خود پیش نمی‌آیند و حتی تصور نمی‌کنند که در صورت نقض توافق یا عدم رعایت تعهدات از سوی طرف مقابل، بتوانند او را تحت فشار جدی قرار دهند. در مقابل، قدرت‌های جهانی دیپلماسی را همواره در کنار ابزارهای قدرت به کار می‌گیرند؛ هرگاه نتوانند اهداف خود را از مسیر مذاکره تأمین کنند، به‌سرعت به ابزارهای دیگر، از جمله قدرت نظامی، متوسل می‌شوند.

اما بسیاری از دولت‌های حاکم در سرزمین‌های اسلامی گمان می‌کنند که سیاست خارجی و دیپلماسی به‌تنهایی و مستقل از عناصر قد��ت قابل پیشبرد است و الزاماً نیازی به پشتوانه بازدارندگی ندارد. همین تصور سبب می‌شود که چنین دیپلماسی‌ای کوچک و کم‌اثر جلوه کند؛ به‌ویژه زمانی که محور مذاکرات، جلوگیری از حمله به یک سرزمین اسلامی، دریافت کمک‌های «بشردوستانه»، حل مشکلات مهاجران یا موضو��ات مشابه باشد؛ موضوعاتی که در آن، موضع ضعف و نیازمندی بر روند تعامل سایه می‌افکند.

بر این اساس، می‌توان این نوع روابط نابرابر میان دولت‌های حاکم در سرزمین‌های اسلامی و قدرت‌های جهانی را «دیپلماسی نابرابر» نامید. در مقابل، دیپلماسی بزرگ، مؤثر و واقعی زمانی شکل می‌گیرد که یک دولت قدرتمند اسلامی، یعنی خلافت راشده، به نمایندگی از بخش بزرگی از امت و سرزمین‌های اسلامی، با قدرت‌های جهانی وارد تعامل شود؛ تعاملی که در آن، همانند طرف مقابل، هم ابزار گفت‌وگو و هم ابزار قدرت در اختیار باشد، به‌گونه‌ای که بتواند ارزش‌ها، منافع و شروط خود را تحمیل کند و در برابر پیمان‌شکنی یا سرپیچی، قدرت واکنش مؤثر داشته باشد.

از این منظر، دیپلماسی بدون پشتوانه قدرت، نه‌تنها دستاوردهای محدود و ناچیزی برای مسلمانان به همراه دارد، بلکه در بسیاری از موارد به تداوم وابستگی و ضعف منجر می‌شود. به همین دلیل، بخش عمده‌ای از این «دیپلماسی کوچک» در آخر امر سود چندانی برای امت اسلامی نداشته و نخواهد داشت.

در نهایت، چنین تعاملاتی از یک‌سو ممکن است با برخی از اصول اسلامی، از جمله «ولاء و براء»، در تعارض قرار گیرد و از سوی دیگر، به دلیل نابرابری قدرت میان طرف‌ها، حتی منافع عملی و سیاسی مسلمانان را نیز تأمین نکند. از این رو، حاکمان سرزمین‌های اسلامی باید آگاه باشند که به نمایندگی از چه کسانی، با چه شیوه‌ای و از چه موضعی با قدرت‌های جهانی تعامل می‌کنند و کجای کار را کوتاه می‌آیند؛ زیرا در قبال این تصمیم‌ها مسئول خواهند بود.

613

alyasin2020 retweeted

2 days ago

https://t.co/HlOUkzENRR https://t.co/olyJU2lLot

569

alyasin2020 retweeted

3 days ago

داسلام حمل؛ د بهرني سیاست لپاره یو ثابت او نه بدلېدونکی اساس

383

alyasin2020 retweeted

حزب التحریر - دفتر مطبوعاتی مرکزی

3 days ago

حملِ اسلام؛ اساسِ ثابت و تغییرناپذیر سیاست خارجی

431

alyasin2020 retweeted

@HizbutTahrirCMO

3 days ago

مصعب بن عمیر؛ سفیر ایمان و معمار تحول مدینه! ملت‌های بزرگ تنها آن‌هایی نیستند که قدرت نظامی و ثروت در اختیار دارند؛ بلکه ملت‌های بزرگ، آن‌هایی‌اند که انسان را می‌سازند. وقتی صفحات تاریخ و سیرت نبوی را می‌خوانیم، می‌بینیم که بزرگ‌ترین دگرگونی‌ها نه با لشکری انبوه آغاز شد و نه با قصرهای بلند؛ بلکه با قلب مؤمنی آغاز گردید که نور وحی را در سینه داشت و آن را در میان مردم می‌برد. یکی از روشن‌ترین نمونه‌های این حقیقت، داستان صحابی بزرگوار، مصعب بن عمیر رضی الله عنه است؛ جوانی که ناز و نعمت و ثروت را پشت سر گذاشت و از مکه بیرون شد؛ نه طلایی با خود داشت و نه قدرتی، بلکه قرآنی با خود داشت که تلاوت می‌کرد، ایمانی که قلبش را پر کرده بود و یقینی استوار که الله سبحانه وتعالی دین خود را یاری می‌کند؛ هرچند پس از مدتی. یثرب در آن روزگار شهری بود که در موجی از کشمکش‌های قبیله‌ای می‌جوشید؛ جنگ‌ها آن را فرسوده ساخته بود و تعصب‌های قبیله‌ای رمقش را گرفته بود. وفاداری‌های مردمش میان اوس و خزرج تقسیم شده بود تا آن‌جا که گویی سرزمینی بود که یکجا شدن بر یک سخن واحد، دشوار می‌بود. اما رسول الله صلی الله علیه وس��م در همین شهر، آینده دعوت را دید؛ پس مصعب بن عمیر رضی الله عنه را به‌ عنوان سفیر، آموزگار و دعوتگر به آن‌جا فرستاد. مصعب رضی الله عنه با آرامش وارد یثرب شد. نه در بازارها صدای خود را بلند کرد، نه عقیده‌اش را بر کسی تحمیل نمود و نه خود را درگیر مجادله‌های بی‌حاصل ساخت؛ بلکه در کنار مردم می‌نشست و آیات قرآن را برایشان تلاوت می‌کرد. او به‌خوبی می‌دانست که دل‌هایی را که سختی‌های دنیا فرسوده است، جز کلام آسمانی درمانی نیست و جان‌هایی را که تاریکی جاهلیت بر آن‌ها سایه افگنده است، جز نور وحی روشن نخواهد ساخت. یکی از بزرگ‌ترین صحنه‌های دعوت او، برخوردش با بزرگان قوم بود. اُسَید بن حُضَیر خشمگین آمد تا او را از شهر بیرون کند؛ سپس سعد بن معاذ نیز با همان موضع نزد او آمد. اما مصعب رضی الله عنه خشم را با خشم پاسخ نداد و تندی را با تندی روبه‌رو نساخت؛ بلکه آن سخن ماندگارش را گفت: «آیا نمی‌نشینی تا بشنوی؟». این، اعتماد یک دعوتگر به پروردگار و پی��م خویش است و یقین او به این حقیقت که هرگاه حق به قلب سالم برسد، در آن جای می‌گیرد. بزرگان قوم نشستند تا بشنوند؛ ناگهان قرآن در چند لحظه، آنچه را سال‌ها عادت‌ها و سنت‌های جاهلی ساخته بود، فرو ریخت. هنوز مصعب رضی الله عنه تلاوت خود را پایان نداده بود که جان‌ها دگرگون شد و دل‌ها نرم گردید؛ اُسَید بن حُضَیر اسلام آورد و پس از او سعد بن معاذ نیز مسلمان شد؛ مردی که اسلام آوردنش، گشایشی برای تمام مدینه بود. راز این دگرگونی تنها در شخصیت اُسَید و سعد نبود؛ بلکه در روشی بود که مصعب رضی الله عنه در پیش گرفته بود. او دریافته بود که تغییر جامعه از تغییر دل‌ها آغاز می‌شود و سخن راستین، اگر از دلی صادق برآید، از شمشیر نیرومندتر است. از همین‌رو، او مدینه را با زور نگشود؛ بلکه با قرآن گشود. بر مردم پیروز نشد؛ بلکه برای نجات مردم پیروز گردید و آنان را از تاریکی‌های جاهلیت به سوی نور ایمان بیرون آورد. روزها چنین گذشت؛ خانه‌های مدینه که دیروز گرفتار تعصب‌های قبیله‌ای بود، از یاد الله سبحانه وتعالی آکنده شد و قبایلی که ج��گ‌ها فرسوده‌شان ساخته بود، بر محور یک عقیده گرد آمدند تا آن‌که جامعه برای استقبال از رسول الله صلی الله علیه و سلم به‌ عنوان مهاجر به آن سرزمین، آماده گردید. مصعب بن عمیر رضی الله عنه بزرگ‌ترین دگرگونی را در تاریخ مدینه رقم زد؛ زیرا او فهمیده بود که دعوت، نه با زیادی پیروان است و نه با هیاهوی شعارها؛ بلکه با صداقت در برابر الله سبحانه وتعالی، حکمت در سخن گفتن با مردم، شکیبایی در مسیر و اعتماد به این حقیقت که قرآن توان آن را دارد که انسان را تغییر دهد و سپس تاریخ را دگرگون سازد. امروز امت ما چه ‌قدر نیازمند آن است که این درس بزرگ را دوباره زنده سازد؛ زیرا تغییر حقیقی از قصرها آغاز نمی‌شود، بلکه از دل‌ها آغاز می‌گردد و آن را فریاد و هیاهو نمی‌سازد، بلکه سخن مؤمنانه‌ای می‌سازد که از قلبی مخلص بر می‌خیزد و به اذن الله سبحانه وتعالی به دل‌ها راه می‌یابد. برای مطالعه کامل این مطلب به لینک زیر مراجعه کنید: 🔗 https://t.co/2LwaI5y9eU یا به کانال تلگرام ما بپیوندید: 📷 https://t.co/V6HPYDHDzl

HizbutTahrirCMO's tweet photo. مصعب بن عمیر؛ سفیر ایمان و معمار تحول مدینه!

ملت‌های بزرگ تنها آن‌هایی نیستند که قدرت نظامی و ثروت در اختیار دارند؛ بلکه ملت‌های بزرگ، آن‌هایی‌اند که انسان را می‌سازند. وقتی صفحات تاریخ و سیرت نبوی را می‌خوانیم، می‌بینیم که بزرگ‌ترین دگرگونی‌ها نه با لشکری انبوه آغاز شد و نه با قصرهای بلند؛ بلکه با قلب مؤمنی آغاز گردید که نور وحی را در سینه داشت و آن را در میان مردم می‌برد.

یکی از روشن‌ترین نمونه‌های این حقیقت، داستان صحابی بزرگوار، مصعب بن عمیر رضی الله عنه است؛ جوانی که ناز و نعمت و ثروت را پشت سر گذاشت و از مکه بیرون شد؛ نه طلایی با خود داشت و نه قدرتی، بلکه قرآنی با خود داشت که تلاوت می‌کرد، ایمانی که قلبش را پر کرده بود و یقینی استوار که الله سبحانه وتعالی دین خود را یاری می‌کند؛ هرچند پس از مدتی.

یثرب در آن روزگار شهری بود که در موجی از کشمکش‌های قبیله‌ای می‌جوشید؛ جنگ‌ها آن را فرسوده ساخته بود و تعصب‌های قبیله‌ای رمقش را گرفته بود. وفاداری‌های مردمش میان اوس و خزرج تقسیم شده بود تا آن‌جا که گویی سرزمینی بود که یکجا شدن بر یک سخن واحد، دشوار می‌بود.

اما رسول الله صلی الله علیه وس��م در همین شهر، آینده دعوت را دید؛ پس مصعب بن عمیر رضی الله عنه را به‌ عنوان سفیر، آموزگار و دعوتگر به آن‌جا فرستاد. مصعب رضی الله عنه با آرامش وارد یثرب شد. نه در بازارها صدای خود را بلند کرد، نه عقیده‌اش را بر کسی تحمیل نمود و نه خود را درگیر مجادله‌های بی‌حاصل ساخت؛ بلکه در کنار مردم می‌نشست و آیات قرآن را برایشان تلاوت می‌کرد.

او به‌خوبی می‌دانست که دل‌هایی را که سختی‌های دنیا فرسوده است، جز کلام آسمانی درمانی نیست و جان‌هایی را که تاریکی جاهلیت بر آن‌ها سایه افگنده است، جز نور وحی روشن نخواهد ساخت. یکی از بزرگ‌ترین صحنه‌های دعوت او، برخوردش با بزرگان قوم بود. اُسَید بن حُضَیر خشمگین آمد تا او را از شهر بیرون کند؛ سپس سعد بن معاذ نیز با همان موضع نزد او آمد. اما مصعب رضی الله عنه خشم را با خشم پاسخ نداد و تندی را با تندی روبه‌رو نساخت؛ بلکه آن سخن ماندگارش را گفت: «آیا نمی‌نشینی تا بشنوی؟».

این، اعتماد یک دعوتگر به پروردگار و پی��م خویش است و یقین او به این حقیقت که هرگاه حق به قلب سالم برسد، در آن جای می‌گیرد. بزرگان قوم نشستند تا بشنوند؛ ناگهان قرآن در چند لحظه، آنچه را سال‌ها عادت‌ها و سنت‌های جاهلی ساخته بود، فرو ریخت. هنوز مصعب رضی الله عنه تلاوت خود را پایان نداده بود که جان‌ها دگرگون شد و دل‌ها نرم گردید؛ اُسَید بن حُضَیر اسلام آورد و پس از او سعد بن معاذ نیز مسلمان شد؛ مردی که اسلام آوردنش، گشایشی برای تمام مدینه بود. راز این دگرگونی تنها در شخصیت اُسَید و سعد نبود؛ بلکه در روشی بود که مصعب رضی الله عنه در پیش گرفته بود. او دریافته بود که تغییر جامعه از تغییر دل‌ها آغاز می‌شود و سخن راستین، اگر از دلی صادق برآید، از شمشیر نیرومندتر است.

از همین‌رو، او مدینه را با زور نگشود؛ بلکه با قرآن گشود. بر مردم پیروز نشد؛ بلکه برای نجات مردم پیروز گردید و آنان را از تاریکی‌های جاهلیت به سوی نور ایمان بیرون آورد. روزها چنین گذشت؛ خانه‌های مدینه که دیروز گرفتار تعصب‌های قبیله‌ای بود، از یاد الله سبحانه وتعالی آکنده شد و قبایلی که ج��گ‌ها فرسوده‌شان ساخته بود، بر محور یک عقیده گرد آمدند تا آن‌که جامعه برای استقبال از رسول الله صلی الله علیه و سلم به‌ عنوان مهاجر به آن سرزمین، آماده گردید.

مصعب بن عمیر رضی الله عنه بزرگ‌ترین دگرگونی را در تاریخ مدینه رقم زد؛ زیرا او فهمیده بود که دعوت، نه با زیادی پیروان است و نه با هیاهوی شعارها؛ بلکه با صداقت در برابر الله سبحانه وتعالی، حکمت در سخن گفتن با مردم، شکیبایی در مسیر و اعتماد به این حقیقت که قرآن توان آن را دارد که انسان را تغییر دهد و سپس تاریخ را دگرگون سازد.

امروز امت ما چه ‌قدر نیازمند آن است که این درس بزرگ را دوباره زنده سازد؛ زیرا تغییر حقیقی از قصرها آغاز نمی‌شود، بلکه از دل‌ها آغاز می‌گردد و آن را فریاد و هیاهو نمی‌سازد، بلکه سخن مؤمنانه‌ای می‌سازد که از قلبی مخلص بر می‌خیزد و به اذن الله سبحانه وتعالی به دل‌ها راه می‌یابد.

برای مطالعه کامل این مطلب به لینک زیر مراجعه کنید:
🔗 https://t.co/2LwaI5y9eU

یا به کانال تلگرام ما بپیوندید:
📷 https://t.co/V6HPYDHDzl

713

alyasin2020 retweeted

Ummat Production _ امت پرودکشن @UmmatPro

3 days ago

نسل پر انرژی در محاصره عادت های ویرانگر برای دریافت مقاله ذیل به لینک تلگرام ما مراجعه کنید 👇👇 https://t.co/DPiTQnwKzw

540

alyasin2020 retweeted

۶۳ آغاز روشنایی @63_years

3 days ago

https://t.co/d0pMsRXluA https://t.co/HlOUkzENRR

439

alyasin2020 retweeted

5 days ago

راز آرامش مؤمن در برابر سختی‌ها قضا و قدر، به زبان ساده، یعنی این‌که هر آنچه در جهان رخ می‌دهد ـ از کوچک‌ترین ذره تا بزرگ‌ترین حادثه ـ بر اساس علم، قدرت و حکمت الله سبحانه‌وتعالی رقم می‌خورد. پس هر آنچه در زندگی بر ما می‌گذرد، چه خوب و چه بد، چه تلخ و ...https://t.co/pbhqzSelMH

63_years's tweet photo. راز آرامش مؤمن در برابر سختی‌ها

قضا و قدر، به زبان ساده، یعنی این‌که هر آنچه در جهان رخ می‌دهد ـ از کوچک‌ترین ذره تا بزرگ‌ترین حادثه ـ بر اساس علم، قدرت و حکمت الله سبحانه‌وتعالی رقم می‌خورد. پس هر آنچه در زندگی بر ما می‌گذرد، چه خوب و چه بد، چه تلخ و ...https://t.co/pbhqzSelMH https://t.co/oWsB9DZSUm

885

alyasin2020 retweeted

4 days ago

برگرفته شده از مقاله، چرا دکترین امنیتی پاکستان در افغانستان همواره به شکست می‌انجامد؟

590

alyasin2020 retweeted

۶۳ آغاز روشنایی @63_years

4 days ago

خبر امت دو تریلیون دالر ناپدید شده؛ عراق پس از ۲۳ سال هنوز بهای فساد را می‌پردازد خبرگزاری رسمی عراق (INA) به نقل از قاضی منیر حداد، مشاور حقوقی رئیس حکومت عراق، گزارش داده است که از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون بیش از دو تریلیون دالر از دارایی‌های عامه عراق به یغما رفته است. به گفته وی، فهرست متهمان شامل مقام‌های برحال و پیشین، اعضای پارلمان و دی��ر مسئولان بلندپایه می‌شود و محاکمه‌های آنان به‌گونه علنی برگزار خواهد شد. این خبر را خبرگزاری «آناتولی» و شماری از رسانه‌های دیگر نیز منتشر کرده‌اند. این در حالی است که ��راق، با وجود داشتن یکی از بزرگ‌ترین ذخایر نفت جهان، هنوز با فقر، بیکاری، کمبود خدمات اساسی و ویرانی زیربناها دست‌وپنجه نرم می‌کند. گزارش‌های اداره بازرس ویژه امریکا برای بازسازی عراق (SIGIR) نیز نشان می‌دهد که میلیاردها دالر از بودجه بازسازی، در نتیجه فساد، سوءمدیریت و قراردادهای مشکوک از بین رفته است. در افغانستان نیز وضعیت تفاوت چندانی نداشت. اداره بازرس ویژه امریکا برای بازسازی افغانستان (SIGAR) در گزارش‌های خود بارها از حیف‌ومیل میلیاردها دالر، فساد گسترده و ناکامی پروژه‌های بازسازی پرده برداشته است؛ در حالی که این کمک‌ها زیر نام «بازسازی»، «دموکراسی» و «دولت‌سازی» به افغانستان سرازیر شده بود. آنچه امروز در عراق و دیروز در افغانستان دیده می‌شود، تنها فساد چند مقام نیست؛ بلکه نتیجه نظام‌هایی است که پس از اشغال، بر بنیاد منافع استعمار و توسط قدرت‌های اشغالگر پایه‌گذاری گردید. تجربه این دو کشور نشان می‌دهد که امریکا هرجا با شعار «آزادی»، «بازسازی» و «همکاری» وارد شده، در عمل ��اختارهایی را ایجاد کرده است که زمینه غارت دارایی‌های عامه و ثروت‌های امت را به دست شبکه‌های وابسته و مزدوران محلی فراهم ساخته‌اند. عراق و افغانستان، دو نمونه آشکار این سیاست استعماری‌اند؛ جایی که ملت‌ها هزینه اشغال را پرداختند، اما سود آن به جیب استعمارگران و هم‌پیمانان داخلی آنان سرازیر شد.

HTAFMediaOffice's tweet photo. خبر امت
دو تریلیون دالر ناپدید شده؛ عراق پس از ۲۳ سال هنوز بهای فساد را می‌پردازد

خبرگزاری رسمی عراق (INA) به نقل از قاضی منیر حداد، مشاور حقوقی رئیس حکومت عراق، گزارش داده است که از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون بیش از دو تریلیون دالر از دارایی‌های عامه عراق به یغما رفته است. به گفته وی، فهرست متهمان شامل مقام‌های برحال و پیشین، اعضای پارلمان و دی��ر مسئولان بلندپایه می‌شود و محاکمه‌های آنان به‌گونه علنی برگزار خواهد شد. این خبر را خبرگزاری «آناتولی» و شماری از رسانه‌های دیگر نیز منتشر کرده‌اند.

این در حالی است که ��راق، با وجود داشتن یکی از بزرگ‌ترین ذخایر نفت جهان، هنوز با فقر، بیکاری، کمبود خدمات اساسی و ویرانی زیربناها دست‌وپنجه نرم می‌کند. گزارش‌های اداره بازرس ویژه امریکا برای بازسازی عراق (SIGIR) نیز نشان می‌دهد که میلیاردها دالر از بودجه بازسازی، در نتیجه فساد، سوءمدیریت و قراردادهای مشکوک از بین رفته است.

در افغانستان نیز وضعیت تفاوت چندانی نداشت. اداره بازرس ویژه امریکا برای بازسازی افغانستان (SIGAR) در گزارش‌های خود بارها از حیف‌ومیل میلیاردها دالر، فساد گسترده و ناکامی پروژه‌های بازسازی پرده برداشته است؛ در حالی که این کمک‌ها زیر نام «بازسازی»، «دموکراسی» و «دولت‌سازی» به افغانستان سرازیر شده بود.

آنچه امروز در عراق و دیروز در افغانستان دیده می‌شود، تنها فساد چند مقام نیست؛ بلکه نتیجه نظام‌هایی است که پس از اشغال، بر بنیاد منافع استعمار و توسط قدرت‌های اشغالگر پایه‌گذاری گردید. تجربه این دو کشور نشان می‌دهد که امریکا هرجا با شعار «آزادی»، «بازسازی» و «همکاری» وارد شده، در عمل ��اختارهایی را ایجاد کرده است که زمینه غارت دارایی‌های عامه و ثروت‌های امت را به دست شبکه‌های وابسته و مزدوران محلی فراهم ساخته‌اند. عراق و افغانستان، دو نمونه آشکار این سیاست استعماری‌اند؛ جایی که ملت‌ها هزینه اشغال را پرداختند، اما سود آن به جیب استعمارگران و هم‌پیمانان داخلی آنان سرازیر شد.

606

alyasin2020 retweeted

4 days ago

63_years's tweet photo. https://t.co/Loeaa9B0vN

671

alyasin2020 retweeted

حزب التحریر - دفتر مطبوعاتی مرکزی

@HizbutTahrirCMO

4 days ago

حکومت لبنان توافق‌نامه‌ای را با رژیم یهود امضا می‌کند که حاکمیت آن را بر سرزمین مبارک فلسطین به رسمیت می‌شناسد؛ در حالی‌که رژیم یهود، اشغال‌گر لبنان، فلسطین و سوریه است! فلسطین، سرزمین مبارک اسلامی است؛ سرزمینی که مسجدالاقصی، نخستین قبله مسلمانان، سومین حرم شریف و محل اسراء رسول الله صلی الله علیه وسلم در آن قرار دارد. این سرزمین، ملک امت اسلامی است و ملک شخصی هیچ فردی نیست تا کس�� بتواند اشغال آن توسط رژیم یهود را به رسمیت بشناسد! همچنان سراسر سرزمین شام، از جمله لبنان، سرزمینی مبارک است؛ چنان‌که الله سبحانه وتعالی می‌فرماید: ﴿سُبْحَانَ الَّذِي أَسْرَىٰ بِعَبْدِهِ لَيْلاً مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الْأَقْصَى الَّذِي بَارَكْنَا حَوْلَهُ﴾ [الإسراء: ۱] ترجمه: پاک و منزّه است ذاتی که بنده‌اش را شبانه از مسجدالحرام به مسجدالاقصی برد؛ همان م��جدی که پیرامون آن را برکت بخشیده‌ایم. این سرزمین را صحابه رسول الله صلی الله علیه وسلم فتح کردند و خاک آن در طول بیش از یک‌هزار و چهارصد سال با خون مسلمانان آبیاری شده است. از این‌رو، هر اندازه که حکام امروز سرزمین‌های اسلامی توافق‌نامه امضا کنند یا اشغال رژیم یهود را به رسمیت بشناسند، هرگز امریکا، تمامی کشورهای غربی و کسانی که در خیانت و خواری پرورش یافته‌اند، نخواهند توانست امت اسلامی را قانع سازند که از حق خویش در بازپس‌گیری مسجدالاقصی دست بردارد؛ بلکه این امت در پی آن است که همه سرزمین‌های اسلامی، از جمله فلسطین، را زیر یک پرچم واحد متحد سازد. مسلمانان فرزندان خود را با این باور پرورش می‌دهند که فلسطین سرزمینی اشغال‌شده است و روزی به دست بازوان آنان آزاد خواهد شد و امید است که این روز، به اذن الله سبحانه وتعالی، نزدیک باشد. و اما کسانی که در دل‌های‌شان بیماری است؛ همانانی که ترس و هراس از امریکا و رژیم یهود در جان‌شان ریشه دوانده و در برابر آنان سر تسلیم فرود آورده‌اند، آنان را به این سخن الله سبحانه وتعالی یادآوری می‌کنیم: ﴿إِنَّمَا ذَٰلِكُمُ الشَّيْطَانُ يُخَوِّفُ أَوْلِيَاءَهُ فَلَا تَخَافُوهُمْ وَخَافُونِ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ * وَلَا يَحْزُنكَ الَّذِينَ يُسَارِعُونَ فِي الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لَن يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئاً يُرِيدُ اللَّهُ أَلَّا يَجْعَلَ لَهُمْ حَظّاً فِي الْآخِرَةِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ﴾ [آل‌عمران: 175-176] ترجمه: اين تنها شیطان است كه شما را از دوستان خود (با پخش شايعات و سخنان بي‌اساس) مي‌ترساند، پس (از آنجا كه شما به الله ايمان داريد ، بيباك و دلير باشيد و) از آنان مترسيد و از من بترسيد اگر مؤمنان ( راستين ) هستيد. كساني كه در ( راه ) كفر بر همديگر پيشي مي‌گيرند (و هميشه بر كفرشان مي‌افزايند و از بد به بدتر مي‌گرايند) تو را غمگين نسازند؛ چرا ��ه آنان هيچ زياني به الله نمي‌رسانند. الله مي‌خواهد (ايشان را به حال خود واگذارد و) در آخرت بهره‌اي (از ثواب) براي آنان برجاي نگذارد، و (علاوه از محروميّت از ثواب) ايشان را عذاب بزرگي است. برای مطالعه کامل این مطلب به لینک زیر مراجعه کنید: 🔗 https://t.co/CjGCuwj7B7 یا به کانال تلگرام ما بپیوندید: 📷 https://t.co/V6HPYDH5JN

HizbutTahrirCMO's tweet photo. حکومت لبنان توافق‌نامه‌ای را با رژیم یهود امضا می‌کند که حاکمیت آن را بر سرزمین مبارک فلسطین به رسمیت می‌شناسد؛ در حالی‌که رژیم یهود، اشغال‌گر لبنان، فلسطین و سوریه است!

فلسطین، سرزمین مبارک اسلامی است؛ سرزمینی که مسجدالاقصی، نخستین قبله مسلمانان، سومین حرم شریف و محل اسراء رسول الله صلی الله علیه وسلم در آن قرار دارد. این سرزمین، ملک امت اسلامی است و ملک شخصی هیچ فردی نیست تا کس�� بتواند اشغال آن توسط رژیم یهود را به رسمیت بشناسد!

همچنان سراسر سرزمین شام، از جمله لبنان، سرزمینی مبارک است؛ چنان‌که الله سبحانه وتعالی می‌فرماید:

﴿سُبْحَانَ الَّذِي أَسْرَىٰ بِعَبْدِهِ لَيْلاً مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الْأَقْصَى الَّذِي بَارَكْنَا حَوْلَهُ﴾ [الإسراء: ۱]
ترجمه: پاک و منزّه است ذاتی که بنده‌اش را شبانه از مسجدالحرام به مسجدالاقصی برد؛ همان م��جدی که پیرامون آن را برکت بخشیده‌ایم.

این سرزمین را صحابه رسول الله صلی الله علیه وسلم فتح کردند و خاک آن در طول بیش از یک‌هزار و چهارصد سال با خون مسلمانان آبیاری شده است.

از این‌رو، هر اندازه که حکام امروز سرزمین‌های اسلامی توافق‌نامه امضا کنند یا اشغال رژیم یهود را به رسمیت بشناسند، هرگز امریکا، تمامی کشورهای غربی و کسانی که در خیانت و خواری پرورش یافته‌اند، نخواهند توانست امت اسلامی را قانع سازند که از حق خویش در بازپس‌گیری مسجدالاقصی دست بردارد؛ بلکه این امت در پی آن است که همه سرزمین‌های اسلامی، از جمله فلسطین، را زیر یک پرچم واحد متحد سازد.

مسلمانان فرزندان خود را با این باور پرورش می‌دهند که فلسطین سرزمینی اشغال‌شده است و روزی به دست بازوان آنان آزاد خواهد شد و امید است که این روز، به اذن الله سبحانه وتعالی، نزدیک باشد.

و اما کسانی که در دل‌های‌شان بیماری است؛ همانانی که ترس و هراس از امریکا و رژیم یهود در جان‌شان ریشه دوانده و در برابر آنان سر تسلیم فرود آورده‌اند، آنان را به این سخن الله سبحانه وتعالی یادآوری می‌کنیم:

﴿إِنَّمَا ذَٰلِكُمُ الشَّيْطَانُ يُخَوِّفُ أَوْلِيَاءَهُ فَلَا تَخَافُوهُمْ وَخَافُونِ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ * وَلَا يَحْزُنكَ الَّذِينَ يُسَارِعُونَ فِي الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لَن يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئاً يُرِيدُ اللَّهُ أَلَّا يَجْعَلَ لَهُمْ حَظّاً فِي الْآخِرَةِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ﴾ [آل‌عمران: 175-176]
ترجمه: اين تنها شیطان است كه شما را از دوستان خود (با پخش شايعات و سخنان بي‌اساس) مي‌ترساند، پس (از آنجا كه شما به الله ايمان داريد ، بيباك و دلير باشيد و) از آنان مترسيد و از من بترسيد اگر مؤمنان ( راستين ) هستيد. كساني كه در ( راه ) كفر بر همديگر پيشي مي‌گيرند (و هميشه بر كفرشان مي‌افزايند و از بد به بدتر مي‌گرايند) تو را غمگين نسازند؛ چرا ��ه آنان هيچ زياني به الله نمي‌رسانند. الله مي‌خواهد (ايشان را به حال خود واگذارد و) در آخرت بهره‌اي (از ثواب) براي آنان برجاي نگذارد، و (علاوه از محروميّت از ثواب) ايشان را عذاب بزرگي است.

برای مطالعه کامل این مطلب به لینک زیر مراجعه کنید:
🔗 https://t.co/CjGCuwj7B7

یا به کانال تلگرام ما بپیوندید:
📷 https://t.co/V6HPYDH5JN

796

alyasin2020 retweeted

��قاب

حزب التحریر - دفتر مطبوعاتی مرکزی

3 days ago

تفاهم‌نامه‌ای که امریکا را نجات داد امریکا شاید در میدان جنگ نتوانست به اهداف خود در برابر ایران برسد، اما پشت میز مذاکره، آنچه را با بمب، موشک و زور به دست نیاورد، با دیپلماسی و مذاکره دنبال کرد. این، تلخ‌ترین و واقعی‌ترین تصویر از حوادث ماه‌های اخیر است. ترامپ در پایان فبروری ۲۰۲۶، رهبر ایران علی خامنه‌ای و ده‌ها تن ��ز مقامات ارشد را هدف قرار داد و بخش‌هایی از تأسیسات هستوی و نظامی این کشور را ویران کرد. هدف فروپاشی نظام یا تغییر آن با حکومتی کاملاً وابسته به امریکا بود که به واقعیت نپیوست و امریکا نتوانست به هدفی که تعیین کرده بود برسد. سپاه پاسداران ثبات خود را حفظ کرد، مقاومت نشان داد و جنگی که قرار بود چهار روز باشد، چهل روز ادامه یافت و در نتیجه امریکا به تغییر رژیم نرسید. در این میان، جناح سیاسی ایران یعنی رئیس‌جمهور پزشکیان، رئیس مجلس و وزیر خارجه، مسیر دیگری برگزید. آنها رهبر جدید مجتبی خامنه‌ای را متقاعد کردند که تفاهم‌نامه به نفع کشور است. سرانجام در ۱۸ جون ۲۰۲۶، سندی در کاخ ورسای امضا شد که آتش‌بس برقرار کرد. نتیجه؟ بازگشت نسبی ایران به مدار امریکا، بدون آنکه استقلال کاملی که سپاه برایش می‌جنگید، محقق شده باشد. محتوای این تفاهمنامه، تصویر روشن‌تری از موازنه قدرت ارائه می‌دهد. ایران مجدداً بر عدم دستیابی به سلاح هستوی تأکید کرد و پذیرفت که ذخایر غنی‌شده‌اش بر اساس سازوکاری مشترک مدیریت شود. در مقابل، امریکا وعده ۳۰۰ میلیارد دالر برای بازسازی داد، اما مشروط به امضای توافق نهایی. بخشی از دارایی‌های مسدودشده آزاد می‌شود، اما با شرط خرید محصولات زراعتی امریکایی. تنگه هرمز دوباره باز شد، اما ابهامات حقوقی آن همچنان به عنوان اهرم فشار باقی مانده است. ترامپ آنچه را که در جنگ از دست داد، در دیپلماسی به دست آورد. ایران با وجود مقاومت نظامی، به موقعیتی بازگشت که پیش از جنگ داشت: کشوری در مدار امریکا، نه کاملاً تابع، اما فاقد استقلال استراتژیک. ویرانی گسترده، صدها کشته و ماه‌ها بی‌ثباتی اقتصادی در سراسر منطقه نتیجه‌ی چهل روز جنگی بود که ایران را در همان جای قبلی خود قرار داد. و اما این ماجرا درس تلخی برای جهان اسلام است. بسیاری از کشورهای مسلمان به جای موضع‌گیری بر اساس اصول اسلامی، تنها نظاره‌گر ماندند؛ نه شانه‌به‌شانه ایران، نه در برابر امریکا. سیاست‌های پراگماتیک کوتاه‌مدت و پراکندگی سیاسی، امت را در چرخه‌ای از ضعف و وابستگی باقی گذاشته است. تنها راه برون‌رفت از این ��ضع، وحدت سیاسی و فکری امت و بازگشت به اسلام به عنوان معیار اصلی تصمیم‌گیری و سیاست‌گذاری است؛ نه اسلامی که وسیله توجیه منافع آنی باشد، بلکه اسلامی که اساس حکمرانی و مقاومت را شکل دهد. تنها در این صورت است که امت می‌تواند از تکرار این شکست‌های تاریخی رهایی یابد. نویسنده: سیف‌الله عدیل https://t.co/UJo3TzfpDh https://t.co/JN1JEFrwYi

Oqab1453's tweet photo. تفاهم‌نامه‌ای که امریکا را نجات داد

امریکا شاید در میدان جنگ نتوانست به اهداف خود در برابر ایران برسد، اما پشت میز مذاکره، آنچه را با بمب، موشک و زور به دست نیاورد، با دیپلماسی و مذاکره دنبال کرد. این، تلخ‌ترین و واقعی‌ترین تصویر از حوادث ماه‌های اخیر است.

ترامپ در پایان فبروری ۲۰۲۶، رهبر ایران علی خامنه‌ای و ده‌ها تن ��ز مقامات ارشد را هدف قرار داد و بخش‌هایی از تأسیسات هستوی و نظامی این کشور را ویران کرد. هدف فروپاشی نظام یا تغییر آن با حکومتی کاملاً وابسته به امریکا بود که به واقعیت نپیوست و امریکا نتوانست به هدفی که تعیین کرده بود برسد. سپاه پاسداران ثبات خود را حفظ کرد، مقاومت نشان داد و جنگی که قرار بود چهار روز باشد، چهل روز ادامه یافت و در نتیجه امریکا به تغییر رژیم نرسید.

در این میان، جناح سیاسی ایران یعنی رئیس‌جمهور پزشکیان، رئیس مجلس و وزیر خارجه، مسیر دیگری برگزید. آنها رهبر جدید مجتبی خامنه‌ای را متقاعد کردند که تفاهم‌نامه به نفع کشور است. سرانجام در ۱۸ جون ۲۰۲۶، سندی در کاخ ورسای امضا شد که آتش‌بس برقرار کرد. نتیجه؟ بازگشت نسبی ایران به مدار امریکا، بدون آنکه استقلال کاملی که سپاه برایش می‌جنگید، محقق شده باشد.

محتوای این تفاهمنامه، تصویر روشن‌تری از موازنه قدرت ارائه می‌دهد. ایران مجدداً بر عدم دستیابی به سلاح هستوی تأکید کرد و پذیرفت که ذخایر غنی‌شده‌اش بر اساس سازوکاری مشترک مدیریت شود. در مقابل، امریکا وعده ۳۰۰ میلیارد دالر برای بازسازی داد، اما مشروط به امضای توافق نهایی. بخشی از دارایی‌های مسدودشده آزاد می‌شود، اما با شرط خرید محصولات زراعتی امریکایی. تنگه هرمز دوباره باز شد، اما ابهامات حقوقی آن همچنان به عنوان اهرم فشار باقی مانده است. ترامپ آنچه را که در جنگ از دست داد، در دیپلماسی به دست آورد. ایران با وجود مقاومت نظامی، به موقعیتی بازگشت که پیش از جنگ داشت: کشوری در مدار امریکا، نه کاملاً تابع، اما فاقد استقلال استراتژیک.

ویرانی گسترده، صدها کشته و ماه‌ها بی‌ثباتی اقتصادی در سراسر منطقه نتیجه‌ی چهل روز جنگی بود که ایران را در همان جای قبلی خود قرار داد. و اما این ماجرا درس تلخی برای جهان اسلام است. بسیاری از کشورهای مسلمان به جای موضع‌گیری بر اساس اصول اسلامی، تنها نظاره‌گر ماندند؛ نه شانه‌به‌شانه ایران، نه در برابر امریکا. سیاست‌های پراگماتیک کوتاه‌مدت و پراکندگی سیاسی، امت را در چرخه‌ای از ضعف و وابستگی باقی گذاشته است. تنها راه برون‌رفت از این ��ضع، وحدت سیاسی و فکری امت و بازگشت به اسلام به عنوان معیار اصلی تصمیم‌گیری و سیاست‌گذاری است؛ نه اسلامی که وسیله توجیه منافع آنی باشد، بلکه اسلامی که اساس حکمرانی و مقاومت را شکل دهد. تنها در این صورت است که امت می‌تواند از تکرار این شکست‌های تاریخی رهایی یابد.

نویسنده: سیف‌الله عدیل

https://t.co/UJo3TzfpDh
https://t.co/JN1JEFrwYi

328

alyasin2020 retweeted

@HizbutTahrirCMO

3 days ago

میانجی‌گری میان ایران و امریکا: ذهنیت تنگ‌نظرانه‌ای که بر حفاظت از منافع قدرت‌های جهانی در برابر گرفتن امتیازات سیاسی، نظامی و اقتصادی استوار است، مانع آن می‌شود که پاکستان به یک ابرقدرت تبدیل گردد! حکومت و رسانه‌های پاکستان، میانجی‌گری پاکستان در جنگ میان ایران و امریکا را به‌عنوان یک دستاورد بزرگ جلوه می‌دهند؛ اما در حقیقت، هدف این میانجی‌گری فراهم‌ساختن راه خروجی برای حفظ آبروی امریکاست؛ امریکایی که در بحران‌ها غرق شده و به‌سوی شکست حتمی روان است. این کار از طریق کشاندن ایران به میز مذاکره صورت می‌گیرد تا تنگۀ هرمز دوباره باز شود و ایران از توانایی‌های خود برای دست‌یابی به سلاح هسته‌ای دست بردارد؛ بی��آن‌که شروط مشابهی بر امریکا و رژیم یهود تحمیل گردد. میانجی‌گری پاکستان ��ه نیابت از امریکا، حضور پایگاه‌های نظامی امریکا در منطقه را طولانی‌تر خواهد ساخت؛ پایگاه‌هایی که بزرگ‌ترین آن خود رژیم یهود است. همچنان این میانجی‌گری راه را برای توافق‌نامه‌های ابراهیم هموار می‌سازد تا امنیت رژیم یهود تضمین گردد. در مقابل، ایران به آزادسازی بخشی از دارایی‌های منجمدشدۀ خود و رفع تحریم‌های وضع‌شده بر آن دست خواهد یافت. اما پاکستان انتظار دارد که به بازارهای غربی دسترسی پیدا کند، کمک‌های مالی بگیرد، سرمایه‌گذاری‌های خارجی افزایش یابد، انتقال تکنالوژی صورت گیرد، شروط صندوق بین‌المللی پول تخفیف یابد، قرضه‌هایی با شرایط آسان فراهم شود، تجهیزات نظامی خریداری گردد، حمایت در سازمان ملل به‌دست آید و در برابر هند از پشتیبانی سیاسی برخوردار شود. این همان دیدگاه نخبۀ حاکم در پاکستان است؛ دیدگاهی که رهبری نظامی و سیاسی بر آن توافق دارند. این دیدگاه در حقیقت بر اعتماد کامل به نظام بین‌المللی امریکایی، اطاعت از آن و خدمت به آن در برابر گرفتن امتیازات استوار است. چنین دیدگاهی زندگی سیاسی و اقتصادی پاکستان و نیز مسلمانانی را که در آن زندگی می‌کنند، تابع سلطه و ت��میم‌های این نظام می‌سازد. از زمان تقسیم شبه‌قارۀ هند و به‌دست‌آوردن استقلال محدود در سال ۱۹۴۷م، نخبۀ حاکم و صاحبان قدرت در پاکستان که در غرب پرورش یافته است، اسیر تفکر تنگ‌نظرانه‌ای بر بنیاد سیاست محوربندی بوده است. وضعیت کنونی پاکستان نتیجۀ همین ذهنیت وابسته است؛ ذهنیتی که مانع تحقق ظرفیت‌های واقعی پاکستان شده و نگذاشته است این سرزمین، با وجود قدرت نظامی و توانایی‌های هسته‌ای‌اش که آن را شایستۀ قرارگرفتن در شمار کشورهای پیشتاز جهان می‌سازد، به یک قدرت بزرگ تبدیل گردد. جز جدال بر سر هم‌سویی با محور امریکایی یا سوسیالیستی، هیچ مسیر دیگری اجازه ظهور نیافته است. در نتیجه، طی هفتاد سال گذشته، خدمت به منافع امریکا در برابر گرفتن امتیازات مشخص اقتصادی و نظامی، به ستون اصلی تفکر استراتژیک در پاکستان و عامل اصلی تعیین‌کنندۀ جهت‌گیری آن تبدیل شده است. کامیابی یا ناکامی هر حاکمی نیز با میزان توانایی او در گرفتن امتیازات بهتر اقتصادی و نظامی در برابر خدمت به یک قدرت جهانی سنجیده شده است! برای مطالعه کامل این مطلب به لینک زیر مراجعه کنید: 🔗 https://t.co/d9U68bWZ3l یا به کانال تلگرام ما بپیوندید: 📷 https://t.co/V6HPYDH5JN

HizbutTahrirCMO's tweet photo. میانجی‌گری میان ایران و امریکا: ذهنیت تنگ‌نظرانه‌ای که بر حفاظت از منافع قدرت‌های جهانی در برابر گرفتن امتیازات سیاسی، نظامی و اقتصادی استوار است، مانع آن می‌شود که پاکستان به یک ابرقدرت تبدیل گردد!

حکومت و رسانه‌های پاکستان، میانجی‌گری پاکستان در جنگ میان ایران و امریکا را به‌عنوان یک دستاورد بزرگ جلوه می‌دهند؛ اما در حقیقت، هدف این میانجی‌گری فراهم‌ساختن راه خروجی برای حفظ آبروی امریکاست؛ امریکایی که در بحران‌ها غرق شده و به‌سوی شکست حتمی روان است. این کار از طریق کشاندن ایران به میز مذاکره صورت می‌گیرد تا تنگۀ هرمز دوباره باز شود و ایران از توانایی‌های خود برای دست‌یابی به سلاح هسته‌ای دست بردارد؛ بی��آن‌که شروط مشابهی بر امریکا و رژیم یهود تحمیل گردد.

میانجی‌گری پاکستان ��ه نیابت از امریکا، حضور پایگاه‌های نظامی امریکا در منطقه را طولانی‌تر خواهد ساخت؛ پایگاه‌هایی که بزرگ‌ترین آن خود رژیم یهود است. همچنان این میانجی‌گری راه را برای توافق‌نامه‌های ابراهیم هموار می‌سازد تا امنیت رژیم یهود تضمین گردد. در مقابل، ایران به آزادسازی بخشی از دارایی‌های منجمدشدۀ خود و رفع تحریم‌های وضع‌شده بر آن دست خواهد یافت.

اما پاکستان انتظار دارد که به بازارهای غربی دسترسی پیدا کند، کمک‌های مالی بگیرد، سرمایه‌گذاری‌های خارجی افزایش یابد، انتقال تکنالوژی صورت گیرد، شروط صندوق بین‌المللی پول تخفیف یابد، قرضه‌هایی با شرایط آسان فراهم شود، تجهیزات نظامی خریداری گردد، حمایت در سازمان ملل به‌دست آید و در برابر هند از پشتیبانی سیاسی برخوردار شود.

این همان دیدگاه نخبۀ حاکم در پاکستان است؛ دیدگاهی که رهبری نظامی و سیاسی بر آن توافق دارند. این دیدگاه در حقیقت بر اعتماد کامل به نظام بین‌المللی امریکایی، اطاعت از آن و خدمت به آن در برابر گرفتن امتیازات استوار است. چنین دیدگاهی زندگی سیاسی و اقتصادی پاکستان و نیز مسلمانانی را که در آن زندگی می‌کنند، تابع سلطه و ت��میم‌های این نظام می‌سازد.

از زمان تقسیم شبه‌قارۀ هند و به‌دست‌آوردن استقلال محدود در سال ۱۹۴۷م، نخبۀ حاکم و صاحبان قدرت در پاکستان که در غرب پرورش یافته است، اسیر تفکر تنگ‌نظرانه‌ای بر بنیاد سیاست محوربندی بوده است. وضعیت کنونی پاکستان نتیجۀ همین ذهنیت وابسته است؛ ذهنیتی که مانع تحقق ظرفیت‌های واقعی پاکستان شده و نگذاشته است این سرزمین، با وجود قدرت نظامی و توانایی‌های هسته‌ای‌اش که آن را شایستۀ قرارگرفتن در شمار کشورهای پیشتاز جهان می‌سازد، به یک قدرت بزرگ تبدیل گردد.

جز جدال بر سر هم‌سویی با محور امریکایی یا سوسیالیستی، هیچ مسیر دیگری اجازه ظهور نیافته است. در نتیجه، طی هفتاد سال گذشته، خدمت به منافع امریکا در برابر گرفتن امتیازات مشخص اقتصادی و نظامی، به ستون اصلی تفکر استراتژیک در پاکستان و عامل اصلی تعیین‌کنندۀ جهت‌گیری آن تبدیل شده است. کامیابی یا ناکامی هر حاکمی نیز با میزان توانایی او در گرفتن امتیازات بهتر اقتصادی و نظامی در برابر خدمت به یک قدرت جهانی سنجیده شده است!

برای مطالعه کامل این مطلب به لینک زیر مراجعه کنید:
🔗 https://t.co/d9U68bWZ3l

یا به کانال تلگرام ما بپیوندید:
📷 https://t.co/V6HPYDH5JN

552

alyasin2020 retweeted

Ummat Production _ امت پرودکشن @UmmatPro

6 days ago

https://t.co/MWwAUS4pdL https://t.co/olyJU2lLot

851

alyasin2020 retweeted

6 days ago

مخالفت با تکنولوژی عقب ماندگی جامعه

647

alyasin2020 retweeted

5 days ago

https://t.co/MWwAUS4pdL https://t.co/olyJU2lLot

218

alyasin2020 retweeted

5 days ago

نبض: ولې متقدمو فقهاوو د اسلامي دولت د اقامې د طریقې په اړه بحث نه دی کړی؟ ډاکټر الیاس مایار یوه له هغو پوښتنو څخه چې د خلافت د دولت د بیا اقامې د شرعي طریقې په اړه مطرح کېږي، دا ده: که اسلام د اسلامي دولت د اقامې لپاره ځانګړې شرعي طریقه ټاکلې وي، نو ولې فقهاوو د تابعینو له دورې څخه د خلافت تر سقوط پورې په دې ��ړه خپلواکه څېړنه نه ده کړې؟ آیا دا چوپتیا د دې معنا لري چې شریعت د دې مسئلې لپاره کومه ځانګړې طریقه نه ده ټاکلې؟ د دې پوښتنې ځواب د اسلامي فقهې په ماهیت او د لومړنیو فقهاوو د اجتهاد په منهج کې نغښتی دی، نه د شرعي طریقې په نشتوالي کې. فقه، لکه څنګه چې د اصولو علماوو تعریف کړې، «له تفصیلي دلایلو څخه د عملي شرعي احکامو پېژندنه» ده. له همدې امله، په اسلام کې فقه یوازې نظري پوهه یا د ذهني فرضیو ټولګه نه ده؛ بلکې داسې علم دی چې د ژوند په واقعیت کې د شرعي احکامو د پېژندنې او پلي کولو لپاره رامنځته شوی دی. له همدې کبله، هرکله چې کومه پېښه رامنځته کېده یا نوې مسئله راپیدا کې��ه، علماوو به کتاب الله، د رسول الله ﷺ سنت، د صحابه‌وو اجماع او شرعي قیاس ته په رجوع کولو سره د هغې شرعي حکم یا طریقه استنباطوله، څو د مسلمانانو په ژوند کې عملي شي. له همدې امله، اسلامي اجتهاد تل د نوازلو (نوو راپیدا شویو مسئلو) په اړه و، نه د هغو موضوعاتو په اړه چې لا یې په واقعیت کې وجود نه درلود. امام شافعي رحمه الله په خپل کتاب الرسالة کې فرمایي: «د الله د دین پر هېڅ پیرو داسې نازله نه راځي، مګر دا چې د الله په کتاب کې یې د هدایت لارښوونه شته.» دا د اسلامي اجتهاد اساسي اصل بیانوي؛ یعنې هرکله چې یوه نازله (نوې راپیدا شوې مسئله) رامنځته شي، د مجتهد دنده ده چې د هغې شرعي حکم یا طریقه له شرعي دلایلو څخه استنباط کړي. د لومړنیو فقهاوو عملي منهج هم همدا و؛ هغوی به د موجودو واقعیتونو او راپیدا شویو مسئلو په اړه اجتهاد کاوه، نه د هغو موضوعاتو په اړه چې لا یې په واقعیت کې وجود نه درلود. (الشافعي، الرسالة) له همدې ځایه د پوښتنې ځواب هم څرګندېږي. تر هغه چې اسلامي خلافت قائم و او شریعت د ژوند په چارو کې پلی کېده، په اصل کې د «اسلامي دولت د بیا اقامې د طریقې» په نوم کومه مسئله نه وه موجوده، څو د یوې نازلې (نوې راپیدا شوې مسئلې) په توګه پرې اجتهاد وشي. لکه څنګه چې هېڅ فقیه د هغه څه د بیا رامنځ ته کولو په اړه خپلواکه څېړنه نه کوي چې لا هم موجود وي، د هغه وخت فقهاوو هم د دې موضوع په اړه د جلا بحث اړتیا نه احساسوله. خو د اسلامي خلافت له سقوط، د ژوند له واقعیت څخه د اسلام د حاکمیت د لیرې کېدو او نړۍ ته د اسلام د دعوت د لېږد له درېدو سره، اسلامي امت له داسې واقعیت سره مخ شو چې تر هغه مخکې یې ساری نه درلود. دا د اسلامي امت په تاریخ کې تر ټولو ستره او خطرناکه نازله (نوې راپیدا شوې مسئله) وه؛ ځکه د لومړي ځل لپاره هغه اسلامي دولت له منځه ولاړ چې شریعت یې پلی کاوه او د اسلام نړیوال دعوت یې نړۍ ته رساوه. له هماغه وخته د اسلامي دولت د بیا اقامې شرعي طریقه خپله په یوې نازلې بدله شوه او د هرې بلې نوې مسئلې په څېر یې د شرعي دلایلو پر بنسټ اجتهاد او استنباط ته اړتیا پیدا کړه. پر همدې بنسټ، د حزب التحریر مجتهدینو د شرعي دلای��و په رڼا کې، په مدینه منوره کې د رسول الله ﷺ د لومړي اسلامي دولت د تأسیس سیرت په ډېر دقت وڅېړه او دې پایلې ته ورسېدل چې هماغه طریقه او عملي بهیر چې رسول الله ﷺ د اسلامي دولت د اقامې لپاره غوره کړی و، د دې مسئلې شرعي طریقه ده. هغوی د امت اوسنی واقعیت هم وڅېړه او دې پایلې ته ورسېدل چې هماغه نبوي طریقه د ننني واقعیت لپاره هم د تطبیق وړ ده. له همدې امله، د لومړنیو فقهاوو په آثارو کې د اسلامي دولت د اقامې د طریقې په اړه د خپلواک بحث نشتوالی، د دې معنا نه لري چې شریعت د دې مسئلې لپاره کومه طریقه نه ده ټاکلې او نه هم د هغې د بې‌اهمیتۍ نښه ده؛ بلکې طبیعي علت یې دا و چې دا موضوع تر هغه وخته لا نازله (نوې راپیدا شوې مسئله) نه وه ګرځېدلې. خو د خلافت له سقوط وروسته، دا هم د نورو نوازلو په څېر یوه نوې مسئله شوه او شرعي طریقه یې باید د کتاب الله، د رسول الله ﷺ له سنتو او د صحیح اجتهادي منهج پر بنسټ وپېژندل شي.

HTAFMediaOffice's tweet photo. نبض:
ولې متقدمو فقهاوو د اسلامي دولت د اقامې د طریقې په اړه بحث نه دی کړی؟

ډاکټر الیاس مایار
یوه له هغو پوښتنو څخه چې د خلافت د دولت د بیا اقامې د شرعي طریقې په اړه مطرح کېږي، دا ده: که اسلام د اسلامي دولت د اقامې لپاره ځانګړې شرعي طریقه ټاکلې وي، نو ولې فقهاوو د تابعینو له دورې څخه د خلافت تر سقوط پورې په دې ��ړه خپلواکه څېړنه نه ده کړې؟ آیا دا چوپتیا د دې معنا لري چې شریعت د دې مسئلې لپاره کومه ځانګړې طریقه نه ده ټاکلې؟
د دې پوښتنې ځواب د اسلامي فقهې په ماهیت او د لومړنیو فقهاوو د اجتهاد په منهج کې نغښتی دی، نه د شرعي طریقې په نشتوالي کې.

فقه، لکه څنګه چې د اصولو علماوو تعریف کړې، «له تفصیلي دلایلو څخه د عملي شرعي احکامو پېژندنه» ده. له همدې امله، په اسلام کې فقه یوازې نظري پوهه یا د ذهني فرضیو ټولګه نه ده؛ بلکې داسې علم دی چې د ژوند په واقعیت کې د شرعي احکامو د پېژندنې او پلي کولو لپاره رامنځته شوی دی. له همدې کبله، هرکله چې کومه پېښه رامنځته کېده یا نوې مسئله راپیدا کې��ه، علماوو به کتاب الله، د رسول الله ﷺ سنت، د صحابه‌وو اجماع او شرعي قیاس ته په رجوع کولو سره د هغې شرعي حکم یا طریقه استنباطوله، څو د مسلمانانو په ژوند کې عملي شي. له همدې امله، اسلامي اجتهاد تل د نوازلو (نوو راپیدا شویو مسئلو) په اړه و، نه د هغو موضوعاتو په اړه چې لا یې په واقعیت کې وجود نه درلود.

امام شافعي رحمه الله په خپل کتاب الرسالة کې فرمایي: «د الله د دین پر هېڅ پیرو داسې نازله نه راځي، مګر دا چې د الله په کتاب کې یې د هدایت لارښوونه شته.» دا د اسلامي اجتهاد اساسي اصل بیانوي؛ یعنې هرکله چې یوه نازله (نوې راپیدا شوې مسئله) رامنځته شي، د مجتهد دنده ده چې د هغې شرعي حکم یا طریقه له شرعي دلایلو څخه استنباط کړي. د لومړنیو فقهاوو عملي منهج هم همدا و؛ هغوی به د موجودو واقعیتونو او راپیدا شویو مسئلو په اړه اجتهاد کاوه، نه د هغو موضوعاتو په اړه چې لا یې په واقعیت کې وجود نه درلود. (الشافعي، الرسالة)

له همدې ځایه د پوښتنې ځواب هم څرګندېږي. تر هغه چې اسلامي خلافت قائم و او شریعت د ژوند په چارو کې پلی کېده، په اصل کې د «اسلامي دولت د بیا اقامې د طریقې» په نوم کومه مسئله نه وه موجوده، څو د یوې نازلې (نوې راپیدا شوې مسئلې) په توګه پرې اجتهاد وشي. لکه څنګه چې هېڅ فقیه د هغه څه د بیا رامنځ ته کولو په اړه خپلواکه څېړنه نه کوي چې لا هم موجود وي، د هغه وخت فقهاوو هم د دې موضوع په اړه د جلا بحث اړتیا نه احساسوله.

خو د اسلامي خلافت له سقوط، د ژوند له واقعیت څخه د اسلام د حاکمیت د لیرې کېدو او نړۍ ته د اسلام د دعوت د لېږد له درېدو سره، اسلامي امت له داسې واقعیت سره مخ شو چې تر هغه مخکې یې ساری نه درلود. دا د اسلامي امت په تاریخ کې تر ټولو ستره او خطرناکه نازله (نوې راپیدا شوې مسئله) وه؛ ځکه د لومړي ځل لپاره هغه اسلامي دولت له منځه ولاړ چې شریعت یې پلی کاوه او د اسلام نړیوال دعوت یې نړۍ ته رساوه. له هماغه وخته د اسلامي دولت د بیا اقامې شرعي طریقه خپله په یوې نازلې بدله شوه او د هرې بلې نوې مسئلې په څېر یې د شرعي دلایلو پر بنسټ اجتهاد او استنباط ته اړتیا پیدا کړه.

پر همدې بنسټ، د حزب التحریر مجتهدینو د شرعي دلای��و په رڼا کې، په مدینه منوره کې د رسول الله ﷺ د لومړي اسلامي دولت د تأسیس سیرت په ډېر دقت وڅېړه او دې پایلې ته ورسېدل چې هماغه طریقه او عملي بهیر چې رسول الله ﷺ د اسلامي دولت د اقامې لپاره غوره کړی و، د دې مسئلې شرعي طریقه ده. هغوی د امت اوسنی واقعیت هم وڅېړه او دې پایلې ته ورسېدل چې هماغه نبوي طریقه د ننني واقعیت لپاره هم د تطبیق وړ ده.

له همدې امله، د لومړنیو فقهاوو په آثارو کې د اسلامي دولت د اقامې د طریقې په اړه د خپلواک بحث نشتوالی، د دې معنا نه لري چې شریعت د دې مسئلې لپاره کومه طریقه نه ده ټاکلې او نه هم د هغې د بې‌اهمیتۍ نښه ده؛ بلکې طبیعي علت یې دا و چې دا موضوع تر هغه وخته لا نازله (نوې راپیدا شوې مسئله) نه وه ګرځېدلې. خو د خلافت له سقوط وروسته، دا هم د نورو نوازلو په څېر یوه نوې مسئله شوه او شرعي طریقه یې باید د کتاب الله، د رسول الله ﷺ له سنتو او د صحیح اجتهادي منهج پر بنسټ وپېژندل شي.

alyasin2020 retweeted