para naman akong nanay ni jawo sa tuwa na finally makakapagsabi na siya ng totoong nararamdaman niya kay alexis 😩 mahal ang magmahal pero ngayon kahit keep the change na raw kaya na ni jawo 😭
i truly believe that crying over a book is one of the strongest indicators of empathy for mankind. you are mourning for a character who does not actually exist, yet you still care for them as though you have known them for your whole life.
bakit parang gusto mong limitahan ang saklaw ng panitikan? hindi ko gets kung bakit may mga espasyong hindi kinikilala bilang bahagi nito dahil lang sa kung saan inilathala ang mga akda. hindi ba’t ang panitikan ay patuloy na umuunlad at nagbabago kasabay ng panahon?