Victor Osimhen: "Kendim için değil. Benim gibi olanlar için. Bizden milyonlarca, milyonlarca var. Bir sonraki öğününü kazanmak için çalışmak zorunda olan çocuklar. Trafikte su satanlar. Çöplükte satacak bir şey arayanlar. Hayatta kalmaya çalışanlar. Dua edenler. Hayal kuranlar.
Bana huzur veren şey para değil. Virgüller değil. Saatler değil. Kesinlikle şöhret de değil; dürüst olmam gerekirse o epey sıkıcı.
Bana gerçek huzuru veren şey; Nijerya’ya eve dönmek ya da İstanbul’da bir sokakta yürümek. Üzerimde sadece normal bir kapüşonlu var. Ve ben hala BEN’im.
Çocuklarla konuşabiliyorum ve onlara şunu diyebiliyorum: ‘Hey, ben sendim. Sana benziyordum anlamında değil. Hayır, hayır. Ben direkt sendim..."