@sadeghZibakalam در انتخابات ۱۴۰۳، ۲۲ درصد از مجموع ۶۱.۵ میلیون نفر واجدین شرایط به آقای سعید جلیلی رأی دادند. فرض میکنیم الباقی هم تماماً جزو ۹۵ درصد مدنظر شما. (که مثال نقض زیاد دارد)
لطفاً مشخص بفرمایید کدام ۱۷ درصد از آن ۲۲ درصد نظرشان با شما همراه شده و جزو اقلیت ۵ درصد نیستند؟
@morteza_nozari اولی: تو خصوصی عرض میکنم.
دومی: بله، مگر اینکه آ��ارشیست باشیم. :)
دولت در عموم تعاریف علم سیاست تنها صاحب مشروع اعمال محدودیت و خشونت هست. مثلاً من و شما رو به خاطر نبستن کمربند ایمنی میتونه جریمه کنه و مهم نیست چقدر با نبستنش راحتتر تنفس میکنیم.
@r_omidvar خدا قوت
کارهای زیادی برای تحول سطح ارتباط با مردم در نهاد ریاست جمهوری میشه (و میشد) انجام داد. لطفاً به سامانه و روشهای فعلیش اکتفا نکنید. ایدههای جدیدترین مکانیزمهای فعلی، متعلق به دو دهه قبل هستند.
آنقدر ناجوانمرد بودند که بعد از پاره شدن برجام، همه جا به دروغ گفتند: چون فلانی مجوز حضور آمریکاییها را نداد برجام به نتیجه نرسید.
شش سال بعد آقای شهید دوباره مجوز داد و با وعدهی هزار میلیارد دلار سرمایهگذاری سر کار رفتند و شد این که شده.
حالا یاد «علی الاصول» افتادهاند...
فردا به دعوت احمد عطارزادهی عزیز در الکام تاکس حضور خواهم داشت تا کمی بیتعارفتر دربارهی چالشهای نه چندان دیدنی اما بسیار جدی مسیر توسعه اقتصاد دیجیتال ایران صحبت کنم. اگر دوست داشتید تشریف بیاورید.
@25sharivar@eslamihossein1@Srasoulof
از ارزشمندترین فرصتهای دوران فعالیتم در مناطق آزاد، آشنایی با شادروان محمد معزالدین بود.
«بزرگتر» شریفی که در آموختن تجربیاتش به جوانان ذرهای مضایقه نداشت.
همیشه او را با تصویر همان آموزگار خیرخواه به یاد خواهم آورد.
روانش قرین رحمت حق ب��د.
@ali_hedielou تأیید بله، اما رضایت از کلیپ در نمیاد. یه جورایی پیشفرض ذهنی شما در خصوص ایشون مبنی بر تفسیرتون از سایر حوادث در این برداشت مؤثره... نیست؟
مدتی است در فضای شبکههای اجتماعی ایران گونهی تازهای از «متخصص و پدر تشریفات» پیدا شده است. کسانی با لباسهایی عامدانه اغراقشده، دستمالگردن، ساعتهای چشمگیر، ژستهای حسابشده و لحنی که قرار است اشرافی به نظر برسد، مقابل دوربین مینشینند و به مردم میآموزند چگونه قاشق در دست بگیرند، چگونه بنشینند، چه لباسی بپوشند، در مهمانی چه کنند، با چه کسی دست بدهند و ظاهراً چگونه «باوقار» باشند. گاهی تماشای این صحنهها این تصور عجیب را ایجاد میکند که گویا با ملتی روبهرو هستیم که تا دیروز نه ادب میشناخته، نه آیین معاشرت، نه دربار دیده و نه سنتی برای رفتار اجتماعی داشته است و اکنون باید از نو، از طریق چند ویدئوی یکدقیقهای، با چیزی به نام «تشریفات» آشنا شود.
طنز ماجرا اینجاست که این نمایش درست در یکی از کهنترین حوز��های فرهنگی جهان در زمینهی ادبدانی، آیین، رفتار درباری و تربیت اجتماعی اتفاق میافتد. زبان فارسی دری، زبانی که قرنها زبان دیوان، دربار، مکاتبه، شعر، سیا��ت و دانش در بخش بزرگی از آسیا بود، خود یکی از بزرگترین مخازن تاریخی ادبیات مربوط به رفتار انسانی است. از بلخ و بخارا و هرات تا اصفهان و شیراز و دهلی و لاهور، نسلهایی از شاعران، دبیران، وزیران، دانشمندان و درباریان دربارهی یک پرسش نوشتهاند: آدمی چگونه باید در حضور دیگری رفتار کند؟
و پاسخ آنان بسیار پیچیدهتر از دانستن محل قرار گرفتن کارد و چنگال بود.
ما امروز واژهی «ادب» را معمولاً در دو معنای محدود به کار میبریم: یا منظورمان ادبیات است، یا میگوییم فلانی «مؤدب» است. اما در سنت فارسی، مفهوم ادب بسیار وسیعتر بود. ادب با آموزش، فرهنگ، رفتار نیک، نزاکت، منش درست و اخلاق پیوند داشت. خالقی مطلق در مدخل «ادب» دانشنامه ایرانیکا، بر اساس شاهنامه و سنتهای ایرانی، آن را نوعی پالایش و کمالیافتگی در اندیشه، گفتار و کردار توصیف میکند که یکی از اصول محوری آن رعایت اندازه و میانهروی است.
همین نکته تفاوت بنیادین «ادب» با نمایش امروزی تشریفات را روشن میکند. در فرهنگ ایرانیمآب، ادب از ظاهر آغاز نمیشد. از مهار نفس آغاز میشد. آدم باادب کسی نبود که گرانتر میپوشید، بلکه کسی بود که میدانست کجا سخن بگوید و کجا سکوت کند؛ چگونه مخالفت کند بیآنکه دیگری را خرد کند؛ چگونه قدرت داشته باشد اما تحقیر نکند؛ چگونه میزبان باشد؛ چگونه مهمان باشد؛ چگونه نامه بنویسد؛ چگونه به بزرگتر، کوچکتر، همرتبه، دوست، دشمن، سلطان و زیردست خطاب کند.
اتفاقاً در سنت ایرانی، افراط در هر چیز میتوانست نشانهی فقدان ادب باشد. کسی که برای نشان دادن وقار بیش از اندازه خودنمایی میکرد، از همان اصلی فاصله میگرفت که ادب بر آن استوار بود: اندازه.
این شاید همان چیزی باشد که بخشی از «تشریفاتفروشی» امروز نمیفهمد. وقار هرچه بیشتر نیازمند نمایش شود، معمولاً کمتر وقار است.
ما پیش از «Etiquette» آیین داشتیم
واژهی «اتیکت» الب��ه واژهای اروپایی است و در ایران نسبتاً متأخر رواج پیدا کرد. اما پدیدهای که امروز با آن توصیف میشود، برای ایرانیان تازه نبود. در فارسی مفاهیمی مانند آیین، رسم، ادب، آداب معاشرت، نزاکت و مروت وجود داشت.
در ایران پیش از اسلام، واژهی پهلوی ēwēn که در فارسی «آیین» شده، به قواعد و شیوههای درست رفتار اشاره داشت. پس از اسلام بخش بزرگی از این میراث وارد مفهوم گستردهی «ادب» شد. عبدالحسین زرینکوب در بررسی تاریخی آداب معاشرت ایرانی نشان میدهد که این قواعد رفتار، حوزههای بسیار متنوعی چون سخن گفتن، خوردن، نامهنگاری، سفر و روابط اجتماعی را شامل میشد و بخشی ا�� سنت ساسانی از طریق دستگاه خلافت و دولتهای بعدی ادامه پیدا کرد.
بنابراین اگر کسی امروز به ایرانی میآموزد که «هنگام ورود مهمان چه باید کرد»، در واقع وارد قلمرویی شده که دستکم هزار سال دربارهاش متن فارسی داریم.
کافی است تاریخ بیهقی را بخوانیم.
بیهقی فقط تاریخ نمینویسد. او دائماً جای ایستادن آدمها، ترتیب ورودشان، نوع سخن گفتنشان، مناسبات میان سلطان و وزیر، شیوهی انتقال پیام، سکوتها، احترامها و حتی ظرایف کوچک رفتار در فضای قدرت را ثبت میکند. در آن جهان، یک جمله ممکن است سرنوشت سیاسی کسی را تغییر دهد، زیرا ادب فقط زیبایی رفتار نیست؛ دانستن مناسبات قدرت است.
کافی است قابوسنامه را بخوانیم.
عنصرالمعالی برای فرزندش توضیح میدهد که چگونه غذا بخورد، مهمانداری کند، سخن بگوید، دوست انتخاب کند، در مجلس بنشیند، سفر کند، کار کند و با صاحبان قدرت رفتار کند. این کتاب در قرن پنجم هجری نوشته شده است، یعنی حدود هزار سال پیش.۱👇
@3eyedamir مولا علی میفرمایند:
انحطاط دولتها را به چهار چیز میتوان شناخت: ضایع کردن مسائل اصولی و پرداختن به مسائل فرعی و گزینش افراد فرومایه و به عقب راندن عناصر لایق و شایسته.
در عمل به فرمایشات مولا علی علیه السلام موفق باشند انشاءالله...
تشکر از @HosseinDalirian عزیز
چند هفتهای هست که گزارش «رادار فضای مجازی» را با محوریت تحلیل ذائقهی عمومی کاربران (و نه ذائقهی رسانهها و چهرهها) تهیه میکنیم.
انشاءالله منشأ اثر باشد.
مرکز پایش و فراداده مرکز ملی فضای مجازی @aminallahdad میزان بازدید 237 هزار کانال در پیامرسانهای بله و ایتا را در بازه 7 تا 13 مرداد بررسی کرده است
این کانالها، جمعا 15 میلیارد بازدید داشتهاند
متن کامل گزارش: https://t.co/oe5GrnVvJN