AİLEYİ KORUYACAĞIZ DERKEN AİLEYİ İNCELEYEN BİLİMİ NEDEN DIŞLIYORUZ?
7 Kasım 2026’da yayımlanan Aile Danışma Merkezleri Yönetmeliği’nde sosyoloji, aile danışmanlığına kabul edilen temel lisans alanlarından çıkarıldı!
Bu kararın bilimsel gerekçesi nedir?
Aile yalnızca psikolojik bir birliktelik değildir. Aynı zamanda ekonomik, kültürel, tarihsel ve toplumsal bir kurumdur.
Aile içi çatışmaları psikolojiyle, çocuk gelişimini pedagojiyle, sosyal ihtiyaçları sosyal hizmetle anlamaya çalışırken; boşanmayı, evlilik eğilimlerini, kuşak çatışmalarını, göçü, yoksulluğu, toplumsal cinsiyet rollerini ve aile yapısındaki dönüşümü inceleyen sosyolojiyi nasıl dışarıda bırakabiliriz?
Daha da düşündürücü olan şu: Yönetmelik aile danışmanlığını tanımlarken ailenin içinde bulunduğu sosyal çevrenin değerlendirilmesini öngörüyor; ancak bu çevreyi bilimsel olarak inceleyen sosyologları temel yeterlilik listesinden çıkarıyor.
Bu nasıl bir bilimsel tutarlılıktır?
Elbette aile danışmanlığı özel eğitim, uygulama ve mesleki yeterlilik gerektirir. Hiçbir lisans diploması tek başına yeterli sayılmamalıdır. Ancak sosyologların gerekli lisansüstü eğitimi ve uygulamalı yeterlilikleri kazanarak bu alanda çalışmalarının önü neden kapatılıyor?
Üstelik yıllardır bu alanda çalışan, eğitim ve sertifika almış insanların mesleki gelecekleri de söz konusu.
Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına çağrımızdır:
Sosyolojinin dışarıda bırakılmasının bilimsel gerekçesi açıklanmalı, sosyoloji mezunlarına gerekli uzmanlık eğitimleriyle mesleğe giriş imkânı yeniden tanınmalı ve mevcut çalışanların hakları güvence altına alınmalıdır.
Aileyi güçlendirmek istiyorsak bilimleri yarıştırmamalı, buluşturmalıyız.
Çünkü aileyi bireyden ibaret görmek de toplumsal bağlarından koparmak da aileyi eksik anlamaktır.
Aileyi anlamadan aileyi koruyamayız. Sosyolojiyi dışlayarak aileyi bütün boyutlarıyla anlayamayız!
🚨 SOSYOLOJİ MEZUNLARINA BİR DARBE DAHA! BU GENÇLERİ DE Mİ YURT DIŞINA GÖNDERMEK İSTİYORSUNUZ?
Sayın Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanı Mahinur Özdemir Göktaş, Sayın YÖK Başkanı Prof. Dr. Erol Özvar!
7 Kasım 2026 tarihli Aile Danışma Merkezleri Yönetmeliği ile sosyoloji mezunlarını aile danışmanlığının yeni mesleki yeterlilikleri arasından neden çıkardınız?
Yıllardır üniversitelerde sosyoloji bölümleri açıyorsunuz, binlerce genç yetiştiriyorsunuz, diplomalar veriyorsunuz. Sonra zaten sınırlı olan istihdam alanlarından birini daha daraltıyorsunuz!
Bu nasıl yükseköğretim planlaması? Bu nasıl insan kaynağı yönetimi?
Üstelik tam da aile kurumunun ciddi dönüşümler yaşadığı bir dönemde!
📌 Boşanmalar, kuşak çatışmaları ve aile içi iletişim sorunları...
📌 Göç, kentleşme, yoksulluk ve toplumsal eşitsizlikler...
📌 Kimlik, aidiyet, sosyal dışlanma ve değişen aile ilişkileri...
Bütün bu mselelerin toplumsal boyutunu araştıran, aileyi sosyal çevresiyle birlikte analiz eden sosyologları aile danışmanlığından neden dışlıyorsunuz?
Elbette aile danışmanlığı uzmanlık ve nitelikli eğitim gerektirir. Ama çözüm sosyologları dışlamak değil, gerekli lisansüstü eğitim ve mesleki yeterliliklerle sisteme kazandırmaktır!
Dahası, daha önce tanınmış bir mesleki imkânın yeni mezunlara kapatılması, yükseköğretime duyulan güveni de zedelemektedir. Geçiş hükümleri bu temel sorunu ortadan kaldırmıyor!
Bir de ülkenin genel tablosuna bakalım:
📉 Lisans mezunlarının kayıtlı istihdam oranı %73,9'a geriledi.
🌍 Beyin göçü oranı %2,2'ye yükseldi.
✈️ Göç eden mezunlarımızın %22'si Almanya'ya, %16,9'u ABD'ye, %10,5'i İngiltere'ye yöneliyor.
🎓 GEURS 2027'de Türkiye'den yalnızca 6 üniversite ilk 300'e girebildi!
Şimdi soruyorum:
Bu ülkenin parlak sosyoloji mezunları da mı geleceklerini Almanya'da, Amerika'da, İngiltere'de arasın?
Gençlerimizin önüne yeni istihdam kapıları açmanız gerekirken mevcut kapıları neden kapatıyorsunuz?
Üniversiteler, YÖK ve ilgili bakanlıklar arasında istihdam ve mesleki yetkinlik planlaması neden zamanında yapılmıyor?
Aileyi güçlendirmek istiyorsanız aileyi anlamaya çalışan bilim insanlarını ve yetişmiş gençleri dışlamayın!
Sosyoloji lüks değil, toplumun kendisini anlama bilimidir!
Aileyi psikolojisiz anlayamazsınız; sosyolojisiz de anlayamazsınız!
🇹🇷 GENÇLERİMİZE YENİ KAPILAR AÇIN, VAR OLANLARI KAPATMAYIN!
@tcailesosyal@MahinurOzdemir@Ykskgrtm@erolozvar
Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi, Ankara Üniversitesi, Hacettepe Üniversitesi, ODTÜ ve İstanbul Üniversitesi yönetimlerini de sosyoloji mezunlarının mesleki geleceği konusunda seslerini yükseltmeye davet ediyorum.
#Sosyoloji #AileDanışmanlığı #YÖK #BeyinGöçü #İstihdam
İnsan, dünyada bir misafir olduğunu ve kimin misafiri olduğunu hatırladığında; dünyanın yükü hafifliyor, güzelliği daha görünür oluyor. Bize kalan misafirliğin tadını çıkarmak oluyor ...
bazı lütufların gecikmesi gerekir. çünkü belki de erken gelseydi onları koruyamazdık.
“ve ne zaman olgunluk çağına erişti… ona verdik.”
(yûsuf sûresi, 22)
Biten dostlukların ardından da yas tutar insan. Gençliğin o hesapsızca birlikte vakit geçirdiğimiz zamanlarının yerini, hayatın her dakikasını hesapladığımız daha aritmetik bir düzen almıştır.
Yetişkinlikte dostluklar, romantik ilişkiler gibi büyük dramalarla değil; yoğun iş temposu, mesafeler ve hayat koşturmacası arasında sessizce, kopuk kopuk ertelemelerle tükenir. Azar azar eksilir ilişkiler. Toplum aşk acısına büyük anlamlar yüklerken, bir zamanlar bizi en iyi tanıyan dostlarımızı kaybetmenin yarattığı bu sessiz hüznü görmezden gelir.
Bugün sosyal medya sayesinde birbirimizin hayatından haberdar olsak da, aslında duygusal olarak birbirimizden uzaklaşıyoruz; çünkü modern hayat bizi her anımızı verimli kılmaya zorluyor ve dostluğun temeli olan "birlikte plansızca vakit geçirme" özgürlüğünü elimizden alıyor. Bu yüzden, tüm bu koşturmacanın ve yorgunluğun arasında bir arkadaşın bizi çıkarsızca araması, yetişkinliğin maskelerinden sıyrılıp gerçek kendimizi hatırlamamızı sağlayan en değerli direniş.
Şairin dediği gibi : ‘ Karlı bir gece vakti bir dostu uyandırmak’.
ailede rol paylaşımını dizilerden öğrendik biz. babalar mutlaka baba koltuğuna oturtulur ve her şeyi “en son babalar” o koltuktan duyardı.
hatırlarsınız…
babayı köpek, anneleri de “SİHİRLİ” yaptık biz aynı dönem.
yalanı, yalancıyı, saygısızlığı, ahlaksızlığı ellerimiz patlayana kadar alkışladığımızı görerek büyüdü şimdinin çocukları.
gelinen noktada “kavvam erkek bulamıyoruz” diye dövünüyoruz.
kadınsılaştırılmış adamlar ve kadınlığını zaaf telakki eden kadınlar panayırında cinnet getiriyoruz toplum olarak.
herkesin her şey olabileceği yalanını söylediler bize. cinsiyetleri, rolleri, hakikatleri birbirine katarak büyük bir bulamaç sundular önümüze.
yalan yok, kulağımıza hoş geldi başlarda. şimdi ellerimize tutuşturulmuş kırık dökük aidiyet parçalarıyla ortada kaldık.
akışkan kimlikler yalanıyla, baba koruyuculuğunu zorbalık, anne şefkatini gerilik sayan bir zihin tutulmasına yakalandık maalesef.
adımlarını takip edeceğimiz roller azaldı yani artık.
yaşlarının 13 yaş altı olduğunu tahmin ettiğiniz gençler, “bugün pembe giyindim, dilimi burnuma değdirdim” videolarının altında hayran çığlıkları atıyor. evde örnek alacağı anneler ve babalar daha kendileri tam olarak ne olmak ve kim olmak istediklerine karar vermiş değil.
kadın kocasının çilek gibi görünüp tadının muza benzemesini istiyor, adam da karısının bulut olup zeytin yağdırmasını.
koşa koşa gidip evimize sığınmak zorundayız. yani fıtratımıza yani dişi oluşumuza yani erkek oluşumuza.
sonra da yanımızdaki gözlerin fıtratına saygı duyup onun fıtratını sevmeyi öğrenmek zorundayız.
bizim “SİHİRLİ” olan annelere de köpek olmuş babalara da ihtiyacımız yok. dizlerine uzanabileceğimiz güvenli limanlara ihtiyacımız var.
ezgi akgül
ankara
20 mart 2026
“Zaman öğretti: Huzur dış dünyada değil, insanın içindedir. ‘Kalpler ancak Allah’ı anmakla mutmain olur’ hakikatini bana yaşayarak gösterdiğin için Elhamdülillah.” ✨