ناصر، یکی از هزاران کودکِ قطعِ عضو شده در غزه است.
بر اساس گزارشهای رسمی نهادهای وابسته به سازمان ملل متحد، حداقل ۲۱,۰۰۰ کودک فلسطینی در جریان حملات و بمبارانهای جنایتکارانه رژیم صهیونسیتی در نوار غزه دچار معلولیتهای جدید و دائمی شدهاند. همچنین به دلیل شدت جراحات ناشی از تسلیحات انفجاری، نوار غزه اکنون به عنوان بزرگترین تجمع کودکان قطع عضو شده در تاریخ معاصر شناخته میشود و ناصر یکی از آن کودکان است.
یادتونه کمآبی رودهای ایران، به شهرهای موشکی ربط میدادن؟
حالا رودخونه معروف راین تو آلمان خشک شده؛
و دارن میگن علتش گرما و تبخیر آبه!
به همین راحتی با رسانههاشون بازیمون میدن :))
«اگر موقعیتها جابهجا میشد... اگر فلسطینیها در طول هشت دهه گذشته خانههای یهودیان را میدزدیدند، آنها را بیرون میراندند، سرکوب و زندانی و مسموم میکردند، شکنجه میدادند، میکشتند و به آنها تجاوز میکردند.
اگر فلسطینیها در یک سال حدود ۳۰۰ هزار یهودی را میکشتند. خبرنگاران، متفکران، کارکنان حوزه سلامت، ورزشکاران و هنرمندانشان را هدف قرار میدادند. اگر همه بیمارستانها، دانشگاهها، کتابخانهها، موزهها، مراکز فرهنگی و کنیسههای اسرائیل را بمباران میکردند و همزمان سکوهایی برای تماشا برپا میکردند تا مردم بیایند و قتلعام آنها را همچون یک نمایش تماشا کنند.
اگر فلسطینیها صدها هزار نفر از آنها را در اردوگاههایی از چادرهای سست و موقت محبوس میکردند، آنها را در مناطق بهاصطلاح امن بمباران میکردند، زنده زنده میسوزاندند و آنها را از آب، غذا و دارو محروم میکردند.
اگر فلسطینیها کودکانشان را به جایی میرساندند که با پای برهنه و قابلمههای خالی در دست، برای یافتن غذا سرگردان شوند. مجبور شوند بقایای پدر و مادرشان را جمع کنند و عزیزانشان، از خواهر و برادر گرفته تا خویشاوندان و دوستانشان، را دفن کنند.
اگر آنقدر آنها را در ترس و رنج فرو میبردند که شبها پنهانی از چادرهایشان بیرون بیایند و کنار مزار عزیزانشان بخوابند، مرگ را آرزو کنند تا شاید دوباره در کنار خانوادههای ازدسترفتهشان باشند و مجبور نباشند در این جهان وحشتناک، تنها بمانند.
اگر ما آنقدر بیرحمانه آنها را وحشتزده میکردیم که کودکانشان، موها، حافظه و عقل و توانایی ذهنیشان را از دست بدهند و حتی در چهار یا پنج سالگی بر اثر حملات قلبی بمیرند.
اگر ما بیرحمانه نوزادان تازهمتولدشده آنها را مجبور میکردیم تنها روی تختهای بیمارستان جان دهند، آنقدر گریه کنند تا دیگر توان گریستن نداشته باشند و همانجا جان دهند و پیکرشان متلاشی شود.
اگر فلسطینیها با کامیونهای آرد، یهودیان گرسنه را فریب میدادند و وقتی برای گرفتن نان روزانه جمع میشدند، به سوی آنها تیراندازی میکردند.
اگر فلسطینیها سرانجام اجازه ورود یک محموله غذا به پناهگاهی پر از یهودیان گرسنه را میدادند، اما پیش از آنکه کسی حتی بتواند کمی از غذا را بچشد، کل پناهگاه و کامیون کمکرسانی را آتش میزدند.
اگر یک تکتیرانداز فلسطینی با افتخار میگفت که در یک روز زانوهای ۴۲ یهودی را هدف قرار داده، همانطور که یک سرباز اسرائیلی در ۲۰۱۹ چنین حرفی زده بود.
اگر یک فلسطینی در مصاحبه با سیانان اعتراف میکرد که با تانک خود صدها یهودی را زیر گرفته و گوشت لهشده آنها زنجیرههای تانک باقی مانده بود.
اگر زنان یهودی مجبور میشدند در شرایط آلوده و غیرانسانی زایمان کنند. سزارین یا قطع پا را بدون بیهوشی تحمل کنند.
اگر ما کودکان آنها را نابود میکردیم و بعد تانکهایمان را با اسباببازیهای آنها تزئین میکردیم…»
بخشی از سخنرانی سوزان ابوالهوا، نویسنده فلسطینی-آمریکایی، در تاریخ ۲۸ نوامبر ۲۰۲۴ در اتحادیه آکسفورد که سانسور شد.
نهاد خیریهای ناظر بر ساختمان اتحادیه تهدید کرده بود اگر انجمن دانشجویی نسخه کامل ویدئو را دوباره منتشر کند، با خطر تخلیه از محل روبهرو خواهد شد.
چندین سال ۸۰ درصد فعالیتم در خصوص جنایت های اسراییل بوده
اما این یک مورد رو برای اولین باره میبینم
بزرگ ترین زندان کودکان دنیا در اسراییل
کودکانی که هیچ کس ازشون خبر نداره عمدتا مورد تعرض جنسی قرار میگیرند
زمان دادگاهشون بیشتر از ۶۰ ثانیه نمیشه و در ۹۸ درصد مواقع دادگاه حکم به محکومیت میده ، کودکانی که با زنجیر و دستبند در محوطه زندان قدم میزنن اکثر مواقع قاضی حتی به صورت کودکان نگاه نمیکنه و رای میده
مراکش، متحد اسرائیل، ظرف یک شب هزاران مهاجر را با کامیون به اسپانیا فرستاد.
اسرائیل میخواهد از طریق ایجاد بحران مهاجرت دولت سانچز (منتقد اسرائیل) را زمین بزند تا راست افراطی اسپانیا (ضد مهاجر و طرفدار اسرائیل) به قدرت برسد.
لابی صهیونیست هیچ مخالفتی را در جهان تحمل نمیکند.
میدانستند و گفتند بیایید!!
از صبح که این گزارش را دیدم در شوکم. چند بار عقب زدم، دوباره گوش دادم، گفتم شاید اشتباه میشنوم. اشتباه نمیشنیدم.
فرنوش فرجی، امروز صبح، روی آنتن اینترنشنال، درباره خرمآباد. کلمه به کلمه:
«در روز هجدهم و نوزدهم ما صداهایی دریافت کردیم، تصاویری دریافت کردیم که نشان میدهد در میدان کیو دوشکا گذاشته بودند، مردم را به رگبار بستند.»
به فعل دقت کنید. دریافت کردیم. در روز هجدهم و نوزدهم. نه بعدا. نه این هفته. همان شب.
حالا یادتان بیاید شب نوزدهم دی از همان آنتن چه پخش میشد: فردا بیایید. مراکز شهرها را تسخیر کنید و نگه دارید. دستگاه سرکوب دارد فرومیریزد.
یعنی در یک ساختمان، همزمان: اتاق خبری که صدای دوشکا در هدفونش بود، تصویر سردخانه بیمارستان عشایر را داشت و میدانست زمین میدان رازی آنقدر غرق خون است که آتشنشانی حریفش نشد و آنتنی که به همان مردم وعده فروریختن دستگاهی را میداد که همان لحظه، در فایلهای صوتی خودشان، داشت با سلاح ضدهوایی به جمعیت شلیک میکرد.
میدانستند دوشکا کار میکند. گفتند بیایید جلوتر.
من مدرک تبانی با رژیم ندارم و ادعایش را نمیکنم ، بیسند حرف زدن کار آنهاست، نه من. ولی برای چیزی که سندش را امروز خودشان پخش کردند، اسم دارم: فرستادن آدم بیسلاح به سمت رگباری که صدایش را داری، با برآورد غلط، از پشت شیشه استودیو.
به نظر من این یک جنایت است. جنایت رژیم سر جای خودش ،ماشه دست او بود، خون به گردن او، ذرهای کم نمیشود. این جنایت دوم است، از جنس دیگر: مثل کسی که با علم به بریدن ترمز، مسافر سوار کند. قاتل نیست. ولی هیچ دادگاهی هم رهایش نمیکند.
و هفت ماه گذشته. یک نفر از آن ساختمان، یک بار، نگفت: صدا را داشتیم و باز گفتیم بیایید. برآورد ما غلط بود. به جایش هر کس پرسید فحش خورد، هر کس تناقض را نشان داد مزدور شد.
آن شب را میشد خطای مرگبار نامید. هفت ماه دفاع از خطای مرگبار، خطا نیست. انتخاب است.
«در روز هجدهم و نوزدهم دریافت کردیم.» ثبت شد.
ما هم دریافت کردیم. و فراموش نمیکنیم.
#به_کجا_رسید #خرمآباد #ایران_اینترنشنال
نوید کرمانی، روشنفکر ایرانی-آلمانی، در مراسم سوگند ارتش آلمان:
- اگر دولتی بخواهد شما را به جنگی خلاف حقوق بینالملل بکشاند، مانند جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، وظیفه شماست سرپیچی کنید.
- تهدید نابودی یک تمدن یا حمله به زیرساختهای غیرنظامی نقض حقوق است.
ما همانی میشویم که تکرار میکنیم.
🔴ویدیوی زیر نشان میدهد که
هرچه تکرار رفتاری بیشتر، اتصالات نورونها بیشتر.
هرچه اتصالات نورونها بیشتر، رفتارها اتوماتتر.
و به مجموعه رفتارهای اتومات، سرنوشت میگویند؛ به همین خاطر است که بهشت نزیسته، امکان تحقق بعداز مرگ را ندارد.
یه سری مشنگ منجمله نوع فارسی زبانش چنان حسرت عربستان را میخورند انگار مهد دمکراسی و ازادی بیان هست . اونجا نه مجلس دارند نه انتخابات نه حزب که تازه اپوزیسیون داشته باشه چه روزنامه مخالف چه برسه از دیکتاتورهای ال سعود انتقاد کنه
کارشناس عربستانی :
حشد الشعبی به زور به پارلمان عراق رفته
😂 مجری :
میشه بگی اخرین باری که در عربستان انتخابات برگزار شده کی بوده؟