همزمان با نخستوزیر شدن دکتر محمد #مصدق، پسرش مهندس احمد مصدق که مدیر کل در وزارت راه بود بیخبر، پست خود را ترک کرد. همکارانش میپنداشتند احتمالأ مقام وزارت و یا پست مهمی به او ابلاغ شده.
بعد از فوت دکتر مصدق، رونوشت نامهای در اسناد او پیدا شد؛
«فرزند دلبندم، احمد. مادامیکه من عهدهدار ریاست دولت هستم، شما هیچ سمتی در هیچ دستگاه دولتی نخواهید داشت. فیش حقوقی شما را از وزارت راه گرفتم و به پیشکارم دستور دادم تا حقوق شما را هر ماهه، معادل و مطابق فیش حقوقیات، از درآمد شخصیم پرداخت نماید.»
اینکه با اموال دزدیده شده از یک ملت، در آنسوی مرزها به عیش و طرب مشغول باشند و با بیگانگان علیه ایران همدستی کنند، نامش «مبارزه» نیست؛ حراملقمگی و خیانتپیشگی است.
ارتش اسرائیل (IDF) در سال ۱۹۴۸، با ادغام و انحلال رسمی شبهنظامیان تروریستی و گروههای مسلح زیرزمینی در دوران قیمومیت بریتانیا بر فلسطین تأسیس شد. هسته اصلی و ساختار اولیهی آنرا عمدتاً چهار سازمان و گروه اصلی تروریستی (هاگانا، پالماخ، ایرگون و لحی) تشکیل میدادند که تا آن تاریخ به اقدامات تروریستی و خرابکارانه مشغول بودند و در ادبیات سیاسی و تاریخی جهان عرب، از آنها با عنوان «گروههای تروریستی صهیونیستی» یاد میشد. پس از ادغام این گروهای تروریستی و تشکیل ارتش اسرائیل، به دامنه جنایات صهیونیسم در فلسطین افزوده شد و شکل دولتی به خود گرفت؛ از زمان تأسیس ارتش اسرائیل تا به امروز، جنایات نظامی متعدد و هولناکی توسط این نیرو صورت گرفته که بر اساس گزارشهای سازمان ملل متحد، نهادهای حقوق بشری بینالمللی نظیر دیدهبان حقوق بشر و عفو بینالملل، و همچنین دادگاههای بینالمللی، به عنوان مصادیق نقض فاحش حقوق بشر، جنایات جنگی، کشتار تعمدی غیرنظامیان، کوچ اجباری، بمباران فرشی و نسلکشی ثبت شدهاند.
(ویدئو از صفحه اینستاگرامی خانم شقایق نوروزی)
چند دهه است که ایالات متحده بیوقفه به جنگافروزی و حمایت بیقید و شرط از جنایات رژیم صهیونیستی ادامه میدهد. آمریکا مسئول مرگ میلیونها انسان و رنج بسیاری ملتهاست... فرو ریختن ایگو برای آمریکا اینبار، برابر خواهد بود با فروپاشی پکس امریکانا و هژمونی پترودلار؛ فرایندی که به پایان امپراتوری خواهد انجامید.
سناتور دموکرات ایالت نیوجرسی، کوری بوکر در جریان جلسه کمیته روابط خارجی سنا، انتقادات شدیدی را علیه مارکو روبیو مطرح کرد و با لحنی انتقادی گفت: «ما قویترین کشور روی سیاره زمین هستیم، اما اکنون با ایران در یک بنبست (Stalemate) قرار گرفتهایم.»
روبیو در پاسخ ادعا کرد جنگ تمام شده است، بوکر با رد این ادعا تأکید کرد که جنگ پایان نیافته، هزینههای سنگینی به مالیاتدهندگان تحمیل شده، جان سربازان به خطر افتاده و مردم آمریکا عواقب آن را در افزایش قیمت سوخت و هزینههای خود لمس میکنند. دولت فعلی آمریکا اکنون در حال «التماس» برای بازگشت به توافقی است که خودشان در ابتدا آن را ویران کرده بودند.
#آپارتاید
وقتی بزرگ شدن به معنای عبور از سیم خاردار و زندگی تحت تهدید مداومِ اسارت است؛ پیش از هر چیز، خودِ دوران کودکی است که به محاصره درآمده.
«بازداشت اداری» کودکان فلسطینی توسط رژیم صهیونیستی و نگهداری آنها در مراکز مخوف، واقعیتی روزمره است که دهههاست توسط سازمانهای حقوق بشر و آژانسهای سازمان ملل متحد مستند شده است. هر ساله، صدها کودک خردسال در جریان هجوم نظامیان به خانهها پیش از طلوع آفتاب از رختخوابهایشان بیرون کشیده میشوند یا در ایستهای بازرسی دستگیر میشوند و وارد سیستم «دادگاه نظامی» میشوند که آنها را از حمایتهای اولیه نوجوانان محروم میکند. برخی تحت بازداشت اداری نگهداری میشوند؛ به این معنی که آنها به طور نامحدود بدون اتهام رسمی، بدون محاکمه، بدون حق برخورداری از وکیل و بدون اجازه والدینشان در اتاق بازجویی برای زمان نامشخص حبس میشوند.
🍉💔
سیاستگذاران آمریکایی تحت استیلای کامل صهیونیسم قرار دارند. این نفوذ به حدی است که اسرائیل مستقیماً در انتخابات آمریکا دخالت میکند و با بودجهای که از جیب مالیاتدهندگان آمریکایی تأمین میشود، به جنابات نظامی خود در منطقه ادامه میدهد؛ روندی که عملاً اعتبار بینالمللی آمریکا را مخدوش و استقلال این کشور را زیر سؤال برده است.
ایران «ارث پدریِ» هیچکس نیست، بلکه «میراث ملی» و موطن ایرانیان است؛ وطن امانتی است بیننسلی با هویت، فرهنگ و جغرافیای مشترکِ یک ملت که برخلاف ارث پدری، نمیتوان آنرا، خرجکرد، هدیه داد، تخریب کرد و یا فروخت.
اساساً همین نگاه مالکانه و مادی به ایران و عدم درکِ مفهوم وطن است که مدعیان را وامیدارد تا در سراب قدرت، کشور را تسلیم بیگانگان کنند، به ورطه جنگ و تخریب بکشانند، یا وطنفروشی کنند.
مزدور علیحسین قاضیزاده در جملهی آخرِ این توییتِ خود، ناخواسته اقرار میکند که رژیم صهیونسیتی در پی فروپاشی و تجزیهی ایرانِ بزرگ است؛ رویایی که به گور خواهند برد...
مگر جز این است که ایران در جغرافیای غرب آسیا (خاورمیانه) جای دارد؟!
ایران؛ ارث پدری یا میراث ملی؟
تفاوت بنیادین میان «حق مالکیت مطلق بر یک دارایی شخصی» (ارث پدری)، و «مسئولیت امانتداری از یک هویت جمعی» (میراث ملی)، مرز اصلی میان این دو دیدگاه نسبت به فهم از تفهیم وطن است؛ وطن در اصیلترین معنای خود یک «میراث ملی» است؛ گنجینهای از هویت، فرهنگ و جغرافیای مشترک. وقتی وطن به یک دارایی مادی موروثی تشبیه میشود، ارزشهای معنوی، تاریخی و پیوندهای عاطفی ملت به حاشیه میروند و نگاه ابزاری و منفعتگرایانه به خاک و منابع ملی مسلط میشود.