Σαν να έπεσε ένας σπόρος σε έδαφος σκληρό, αλλά βρήκε τρόπο να τρυπώσει και φυτρώνει σιγά σιγά. Τον ποτίζεις. Τον φροντίζεις. Μεγαλώνει κάθε μέρα και πιο πολύ. Ανθίζει και η μυρωδιά απ'τα λουλούδια του είναι μαγική. Τόσο όμορφο, μεγάλο, δυνατό έγινε. Και τι κάνεις; Το ξεριζώνεις.
Τρέχουν
οι σκέψεις ασταμάτητα...
τα μάτια ανεξέλεγκτα...
μόνο ο γαμημένος χρόνος "ο γιατρός" δεν τρέχει. Έμεινε εκεί παγωμένος να κυλάει βασανιστικά αργά περιμένοντας μια λέξη που δεν έρχεται.
Without you I keep
slipping into bad dreams
Where there's no you and I No sound when I cry
(only to wake up to an even worse reality)
https://t.co/BFGAk8V5lI
It's getting heavy in my chest, the silence louder than your voice. I'm drowning in the space you left, like I never had a choice.
I'm losing my grip
Slipping piece by piece
You were the calm in the chaos
Now there's no release...
https://t.co/ICfvqmxSKm
Τα "όμορφα" τα κρατάς σφιχτά αγκαλιά.Εφαρμοστά.Δεν τα καις.Εγώ αυτό ξέρω.Γιατί τότε μένουν μόνο στάχτες και άψυχα,άδεια κορμιά παραμορφωμένα να ουρλιάζουν αλλά δεν ακούγεται η φωνή τους.Ψάχνουν για ανάσα και δε βρίσκουν,αφού το οξυγόνο τους το σπατάλησες όλο στη φωτιά που έβαλες.