Bugün Türkiye siyasetinde büyük bir deprem yaşanıyor. CHP, dünyanın en eski ve köklü partilerinden biri. Cumhuriyet'in ilanından günümüze kadar, 12 Eylül darbesi sonrasındaki ara dönem dışında, iktidarda veya ana muhalefette Türkiye siyasetini şekillendiren en önemli aktörlerden biri olmuş. Bu partiyi bırakmanın çok ağır bir tarihi ve siyasi sorumluluğu var. Ancak gelinen noktada Özgür Özel, iktidar yargısıyla yönetiminin değiştirildiği ve göreve getirilen yönetimin parti içi muhaliflerini tasfiye etmek için tüzüğü askıya aldığı bir ortamda, mücadelenin artık CHP içinde yürütülemeyeceğini belirterek yeni bir parti çağrısı yaptı.
Özel konuşmasında, ülkede iktidarı kaybedip parti içi iktidarla yetinmek yerine, sonu belirsiz olsa da ülke iktidarını hedefleyen yeni bir yol tarif etti. Bu hamle aynı zamanda iktidarın kontrol edebileceği ve sandıkta başarı kazanma kapasitesi düşük bir ana muhalefet yaratma stratejisini boşa çıkarma girişimi olacak. Tahminen Kılıçdaroğlu ekibi de Özel grubunun ayrılmasını istiyordu; ancak bölünmenin boyutu beklediklerinin üzerinde olacak gibi görünüyor. Kulis bilgileri doğruysa, istifa edecek 80 küsur vekille birlikte kurulacak yeni parti daha ilk günden ana muhalefet partisi olurken, Kılıçdaroğlu yönetimindeki CHP Meclis'in en küçük gruplarından birine düşecek. Bunun önemli bir psikolojik eşik olacağı açık.
Bundan sonraki süreçte Özel ve ekibi gerçekten ateşten gömlek giydi. Normal şartlarda toplumsal hoşnutsuzluğun tavan yaptığı bir ortamda yeni siyasi oluşumların önü açık olur. Ancak yeni partinin büyümeden önünü kesmek için partiye geçmeyi düşünen belediye başkanlarına ve yöneticilere yönelik operasyonlar yapılabilir. Toplumsal desteğin iktidarın baskı hamlelerinden daha hızlı biçimde örgütsel kapasiteye dönüştürülüp dönüştürülemeyeceği şu noktada çok belirleyici olacak.
Özel ve ekibi, mevcut kurumsal zemini terk ederek sonucu belirsiz ama iktidarı hedefleyen yeni bir siyasi mücadele başlatıyor. Bu nedenle işgal altındaki İstanbul'dan bütün riskleri göze alarak Anadolu'ya çıkan Mustafa Kemal vurgusu hiç bu kadar anlamlı olmamıştı.
CHP genel merkez bahçesinde “araba sergilemek”,
1- AKP’nin “hırsız CHP” propagandasına destek sağlamaktır,
2- AKP’ye değil, CHP’ye muhalefet etmektir,
3- Tepeden tırnağa suça bulaşmış bir hükümeti aklamaktır,
4- CHP genel başkanı değil, kayyum olduğunu itiraf etmek demektir.
Dalga geçiyor sanıyorsunuz ama değil; bahsettiği başarı milyar dolarlarımızı harcayarak dövizi baskılama bu sayede çökmek üzere olan bir sistemi göstermelik ayakta tutma ve halkın yoksulluğunu derinleştirme pahasına kendi elitlerine global zenginlik devşirme başarısı.
Yıllardır g.tümüzü yırtıyoruz.
Galatasaray şampiyonluk yarışı için hep Fenerbahçe’yi ister çünkü Fenerbahçe loser bir takımdır.
Bu yüzden de ligin başında hakemler Beşiktaş’ı harcar ve ligden kopartır.
Galatasaray ile Fenerbahçe’yi başbaşa bırakırlar.
Fenerbahçe bir şekilde zaten puan kaybeder diye son haftalara kadar hakemle ittirilir.
Baktılar fener gidiyor hakemler onlarında kafasını kopartır.
Bu düzeni bile bile geçen hafta Beşiktaş maçında haksız penaltıya ses çıkartmayıp sevinen fenerliler hiç ağlamasınlar.
Sizde bu düzenin bir parçasısınız demek ki.
Farkında mısınız?
Ülke olarak cinnet geçiriyoruz. Marmaray’da son 10 günde 4 kişi rayların üzerine atlayarak intihar etti. Sürekli polis ve jandarmadan intihar haberleri alıyoruz. İnsanlarımızın antidepresan kullanma miktarı son 10 yılda iki katına çıktı. Hapishanelerimiz %140 doluluk oranına ulaştı. Son olarak daha önce hiç görmediğimiz okullardaki silahlı saldırılar…
Bu ülke bu hale nasıl geldi? Eğitimde yapılan hatalar, gençlerin içine düşürüldükleri ümitsizlik, adalete olan inancın tamamen kaybolması, ekonomik güçlüklerle boğuşan insanımızın kolay çıkış yolları araması, TV dizilerinde yer altı dünyasına yapılan güzellemeler, şiddet sahnelerinin sıradanlaştırılması gibi bir seri hata ve bunları çözecek bir siyasi iradenin olmaması toplumsal bir buhran yaşamamıza neden oluyor. Maalesef iktidar hiçbir sorunu çözemiyor, olaylar karşısında tepkisel küçük adımlar atmanın ötesine geçemeyen, meseleleri temelden çözecek yaklaşımları geliştirmekten aciz liyakatsiz kadroların yukarıdan talimat almadan karar alamadığı bu rejimde problemlerimiz sadece katlanıyor. Ekonomimiz kötü, trafiğimiz kötü, eğitimimiz kötü, beslenmemiz kötü, güvenliğimiz kötü, adaletimiz yok.. ama dış politikada, savunma sanayinde süper işler yapılıyor cakası satılıyor. Bir fizik öğretmeni olarak söylüyorum: bir sistemin parçaları iyi çalışmıyorsa bütünü de çalışmaz ve sonunda dağılır. Gözümüzle gördüğümüz ve ölçebildiğimiz sorunlarda beceriksiz olan bir iktidarın ölçülemeyen ve görülemeyen alanlarda başarılı olması imkansızdır.
Ekonomiden sorumlu değiller, Adaletten sorumlu değiller, güvenlikten sorumlu değiller, sınırlardan sorumlu değiller, kadın cinayetlerinden, okullarda yaşanan olaylardan sorumlu değiller e abi bunlar neyden sorumlu? Kimi sorumlu tutacağız biz? Mozambik devlet başkanını mı?