Sabır hayatın bir mücevheridir. Gittikçe değerlenir ve parlaklığından gözünü alamazsın. Ne zaman ki paha biçmeye kalktın ,işte o zaman değeri ortadan kaybolur. Hiç var olmamış gibi. Bu yüzden ebedileşir. Ve sen her dönüp baktığında sabır ile zamanı satın almış olursun.
Gamsız biri olmayı çok isterdim böyle mal mal dolaşayim yiyip içeyim sıfır dert sıfır düşünce hicbiseye faydam olmasın geberip gideyim ne olacak sanki elime bişey geçse ne geçmese ne aq çok saçma
Ben bu hayatta en dibi gördüm. Hem ruhen hem madden. Belki başkası için olduğum konum zirvedir. Bilemem. Ama benim için bu az şey değil. Çıkmaz sokak ve dar ruhlar. Kör gözler. Dejavu yaşayan sözler. Hepsi birer hapishane benim içimde. Ve ben hala gökyüzüne özgürce bakmadım.
İlerde oğlum olursa 6 yaşına bastığı an sanayiye vericem görsün dünya kaç bucakmiş yok öyle beleşten yan gelip yatmalar pabçi oynamalar falan ben buralara gelene kadar az mı ter döktüm aq yok öyle dünya
Hayatım boyunca yaptığım aptalca şeylerden pişmanlık duymadım. O anki kafayla yaptıysam yapmışımdır. Değiştiremem ya. İnsan her yaşta aynı akıl idrakinde olabilir mi? Olabilir mi böyle saçmalık? Veya gözüne perde inen anlarda. Ne demeli kendisine.
Sal gitsin.....