امروز جنگنده از رو سرمون رد میشد، انفجارها نزدیکمون بودن و کل خونه ۲۰ دقیقه تمام لرزید و موج انفجار خورد تو سر و صورتمون.
ولی تمام این مدت پناه گرفته بودیم و من میخندیدم و به نور سبک و خوشحالی که از پنجره میتابید به اتاق خواب فکر میکردم.
هرچیزی که قبلا برام معنی داشت، معناشو از دست داده و چیزهای جدید برای پرمغز و پر معنان! نمیدونم این یعنی پیشرفت یا پسرفت! نمیدونم چقدر از مسیرو دارم درست میرم. نمیدونم اینکه به نظرم خیلی از کارایی که قبلا میکردم بیهوده بودن یعنی گذر کردم ازشون یا نکنه من چیزیمه؟؟؟
اثبات نظریههایی علمی در تاریخ اینقدر کشته گرفته بعد شما پفیوزا هنوز میاید راجع به واکسن نزدن و زمین تخت و محصولات ارگانیک حرف میزنید!
خدا بسوزوندتون که جون اون همه آدم به خاطر شما پلشتا حیف و میل شده!
بچههای مردم دارن همو پاره میکنن که این ۱۵ میشه یا ۳۰ بعد اون وقت معلم ما از این سوالا میداد و چون به لحاظ چشمی نه اون زوایه، ۱۳۰ بود نه اون یکی ۸۰، مغز من دستور میداد اینو حل نکن اصلا! در شان تو نیست!
«حزب اعلام کرده بود که اوشینیا هرگز با اوراسیا متحد نبوده است و او، وینستن اسمیت، میدانست که اوشینیا تا چندی قبل، تا چهار سال پیش، با اوراسیا اتحاد داشته. اما این اطلاعات کجا وجود داشت؟ تنها در مغز و فکر او، که در هر حال خیلی زود میبایست نابود شود و از میان برود.»