Şimdi oturmuş sessizce ağlıyorum bu karanlık oda da. Biliyorum bu dünyada yanımda duran biri olmayacak. Yapayalnız öleceğim böyle bir evde.
Soruyorum, sorguluyorum yine kendimi. Ben neden böyleyim, neyi yanlış yapıyorum bu hayatta.
Sabah olacak biliyorum. Ama İçimdeki kavga...
Bu dünyada gerçekten içimi döküp, rahat rahat konuştuğum tek insan vardı. Artık onunla da konuşamıyorum. Çünkü beni artık anladığını düşünmüyorum. Tekrar içe dönüş yapmalıyım, yine sadece kendi içimde bir şeyleri yaşamalıyım.