پل اسپایکر، استاد بازنشسته سیاست عمومی دانشگاه رابرت گوردون آبردین، یک تست جالب انجام داده. اولین مقاله آکادمیکش را که ۴۵ سال پیش در سال ۱۹۸۱ در مجله Trent Law Journal منتشر شده، داده به ابزارهای تشخیص محتوای AI. نتیجه؟ ۷۷ درصد AI تشخیص داده شده.
مقالهای که سالها قبل از وجود هرگونه هوش مصنوعی مولد نوشته شده.
این پست در واقع واکنش به تجربه مشابه پروفسور Devi Sridhar بود که مقالات قدیمی خودش را هم تست کرده و گاهی تا ۹۰ درصد AI نشان داده بود.
نکتهای که هر دو دارند میگویند ساده است. این ابزارهای تشخیص AI نوشتار رسمی، ساختارمند و آکادمیک انسانی را با محتوای تولیدشده توسط هوش مصنوعی اشتباه میگیرند. هرچه نوشتار منظمتر و حرفهایتر باشد، احتمال برچسب اشتباه AI بیشتر میشود.
این یعنی چه برای ما؟ دانشگاهها و سازمان���هایی که صرفاً بر اساس خروجی این ابزارها درباره اصالت کار افراد ق��اوت میکنند، دارند بر پایه سیستمی تصمیم میگیرند که ثابت شده قابل اعتماد نیست. یک نویسنده خوب لزوماً یک ربات نیست.