هرجا که پا بذاری، برات پناهی هست. این منم که تو این دنیا بی پناهم. رها کردمت تا آزاد باشی و غم به سراغت نیاد. برای من اما دو سال خاطره مونده، خاطراتی که پاک شدنی نیست، و توی دلم حسرت ای کاش میموندی جا خوش کرده. حیف از این حس...حیف که دیگر تکرار نمیشه.
پ.ن: کوه باشین و دل نبندین