@mirela_stath Ξέρω πως θα 'ρθει και δε θα 'μαι όπως είμαι,
να τον δεχτώ με το καλύτερο παλτό μου.
Μήτε σκυμμένος στις σελίδες κάποιου τόμου,
εκεί που υψώνομαι να μάθω ότι κείμαι.
Δε θα προσεύχομαι σε σύμπαν που θαμπώνει,
δε θα ρωτήσω αναιδώς, πού το κεντρί σου;
Δεν είναι κάτι «μακρινό». Συμβαίνει εδώ. Και πιο συχνά απ’ όσο νομίζουμε.
Το λεγόμενο «χάπι του βιασμού» μπορεί να μη αφήσει σημάδια, αλλά αφήνει κενά μνήμης, σύγχυση και φόβο.
Γι’ αυτό μιλάμε ανοιχτά.