باورم نمیشه تو شرایطی که اساسا باید در حال بگا رفتن باشم انقدر زیبا و آروم و بالغانه دارم مدیریت میکنم خودم و احساسات و فکرامو. ممنون از سلف لاو، بزرگسالی، و تجربه.
۸۵ روز قطع اینترنت یعنی؛
فریلنسری که اجاره خونه نداره،
کارآموزی که کلاسش قطع شده،
مادری که فروش آنلاینش خوابیده،
و جوانی که تنها امیدش برای فرار از بیکاری، اینترنت بود.
این فقط قطع اینترنت نیست؛
قطع نان و امیدِ مردمه!
#DigitalBlackOutIran#نه_به_اینترنت_طبقاتی
مهم نیست چندتا فالوور داری
مهم نیست چند نفر توییتتو میبینه
مهم نیست چند تا فیو میخوره
م��م نیست کسی برات منشن نمیذاره
مهم اینه که تو با شرفی و از اینترنت حرف میزنی
پس بجنب…
#اینترنت_حق_منه
#DigitalBlackOutIran
توهم زدیم با گیگی ۲۰۰ تومن به اینترنت دسترسی پیدا کردیم، بخوای یه کار تخصصی بکنی که نیاز به پایداری و سرعت داره تازه میفهمی این چیزی که بهش وصلی ی�� آب باریکه است، عملا نمیشه هیچ کاری انجام داد.
آنچه آنها از قطعی اینترنت میخواهند: روزها بگذرند، ما خسته شویم، همهچیز عادی شود و به فراموشی سپرده شود.
آنچه ما انجام میدهیم: فراموش نمیکنیم، عادت نمیکنیم، و حق مسلم مردم ایران را فریاد می زنیم.
من اینترنت میخوام که آموزش ببینم یا سوالات و مشکلات روزمرهمو حل کنم
من اینترنت میخوام که روزمرگیامو به اشتراک بذارم و زندگی دیگرانو تماشا کنم
من اینترنت میخوام که فیلم ببینم،موزیک بشنوم و با Chat Gpt درددل کنم
اصلا چرت وپرتای اینستا رو ببینم
این حق ساده رو کدوم گوری فریاد بزنم؟
«حالا یه بار کافه نری که نمیمیری»، «چندتا آهنگ نتونی تو اسپاتیفای گوش ندی که نمیمیری»
اتفاقاً کمکم میمیریم. زندگی فقط زنده بودن نیست؛ همین خوشیهای کوچیکه: ��هوه، موسیقی، دورهمی، شبگردی، خریدای الکی. وقتی یکییکی ازت گرفته بشن، فقط نفس میکشی
یکی از چیزایی که این روزا خیلی داره اذیتم میکنه احساس هدر رفتنه. هدر رفتن جوونیم،کاراییم، روزها و زمان. انگار همشون دارن هدر میرن و من هیچ کاری از دستم برنمیاد.
به عنوان ایرانی بودن بدبختی کم نداریم ولی واقعا یکی از صحنههای تلخی که دارم میبینم نا امیدی و ذره ذره آب شدن محتوای گیمینگ، رسانهها و کلی محتواساز و ژورنالیستن که یا نا امیدن یا مجبورن علاقشون رو ترک کنن.