Κάθε φορά που οι γείτονες θα σας εμφανίζουν ψευδογενετιστές και ψευδομελέτες εσείς θα τους εμφανίζεται αυτή που είναι η επίσημη και πιο έγκυρη έρευνα και η οποία ξεκαθάρισε το τοπίο για το DNA της Τουρκίας... Δημοσιεύτηκε το 2021 στο κορυφαίο αμερικανικό επιστημονικό περιοδικό PNAS (Proceedings of the National Academy of Sciences) με τον τίτλο: "The Genetic Structure of the Turkish Population" (Η Γενετική Δομή του Τουρκικού Πληθυσμού).
Πρόκειται για την πρώτη και μεγαλύτερη έρευνα στην ιστορία, όπου επιστήμονες από διεθνή πανεπιστήμια (μαζί με το Πανεπιστήμιο Bilkent της Άγκυρας) ανέλυσαν το πλήρες γονιδίωμα από 3.362 πολίτες και από τις 81 επαρχίες της Τουρκίας, κάνοντας σύγκριση με δεκάδες άλλους πληθυσμούς.
Σας δίνω τα 4 Κύρια Συμπεράσματα της Έρευνας:
- Γενετική συνέχεια με την Αρχαία Ανατολία (~85%-90%): Το DNA των σημερινών κατοίκων της Τουρκίας δείχνει ότι είναι η άμεση συνέχεια των πληθυσμών που ζούσαν εκεί εδώ και χιλιάδες χρόνια. Υπάρχει τεράστια γενετική ταύτιση με τους αρχαίους πληθυσμούς της Ανατολίας (Χετταίους, Φρύγες), τους Βυζαντινούς/Ρωμιούς, τους Αρμένιους και τους λαούς του Καυκάσου.
- Ελάχιστη συνεισφορά από την Κεντρική Ασία (~9%-13%): Η γενετική συνεισφορά των νομαδικών τουρκικών φύλων που ήρθαν από τη Μογγολία και τη Σιβηρία τον 11ο αιώνα, κυμαίνεται κατά μέσο όρο μόλις στο 9% με 13%. Αυτό σημαίνει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των σημερινών Τούρκων είναι στην πραγματικότητα εξισλαμισμένοι γηγενείς πληθυσμοί και όχι Ασιάτες.
- Υψηλή συγγένεια με τη Νότια Ευρώπη και ��α Βαλκάνια: Λόγω της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των ανταλλαγών πληθυσμών, το DNA των Τούρκων (ειδικά στη δυτική Τουρκία και την Ανατολική Θράκη) παρουσιάζει πολύ στενή γενετική συγγένεια με τους κατοίκους της Ελλάδας, της Βουλγαρίας και της Ιταλίας.
- Δεν υπάρχει "Τουρκικό Γονίδιο": Η έρευνα απέδειξε ότι η Τουρκία είναι ένα γενετικό μωσαϊκό. Οι άνθρωποι εκεί είναι ενωμένοι λόγω κοινής γλώσσας και κουλτούρας, αλλά γενετικά είναι Μεσογειακοί και Ανατολίτες.
Και για να μη σας πουν άρες μάρες κουκουνάρες, ας τα μεταφράσουμε και ιστορικά :
Όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν την Μικρά Ασία, δεν εξόντωσαν τα εκατομμύρια των ντόπιων (Ελλήνων, Αρμενίων κλπ.) για να τους αντικαταστήσουν, διότι οι ίδιοι ήταν μερικές δεκάδες χιλιάδες πολεμιστές. Αυτό που συνέβη ανά τους αιώνες ήταν ένας μαζικός πολιτισμικός και θρησκευτικός εξισλαμισμός. Οι ντόπιοι άλλαξαν θρησκεία και γλώσσα για να γλυτώσουν τους φόρους και τις διώξεις, αλλά το DNA τους παρέμεινε το ίδιο.
Η ειρηνική ή αναγ��αστική αφομοίωση και οι εξισλαμισμοί αφορούν κυρίως τους πρώτους αιώνες της οθωμανικής κυριαρχίας (11ος - 18ος αιώνας). Όταν όμως η Οθωμανική Αυτοκρατορία άρχισε να καταρρέει και γεννήθηκε ο σκληρός τουρκικός εθνικισμός (Νεότουρκοι και Κεμάλ), η στρατηγική άλλαξε ριζικά.Από την αφομοίωση, πέρασαν στην προμελετημένη φυσική εξόντωση με σκοπό τη δημιουργία ενός "καθαρού" τουρκικού κράτους:
- Η Γενοκτονία των Αρμενίων (1915): 1,5 εκατομμύριο Αρμένιοι σφαγιάστηκαν ή πέθαναν σε πορείες θανάτου στην έρημο.
- Η Γενοκτονία των Ελλήνων (Πόντος και Μικρά Ασία, 1914-1923): Πά��ω από 350.000 Έλληνες του Πόντου και εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι στη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη εξοντώθηκαν συστηματικά μέσω σφαγών και των διαβόητων "ταγμάτων εργασίας".
- Η Γενοκτονία των Ασσυρίων: Εκατοντάδες χιλιάδες χριστιανοί Ασσύριοι σφαγιάστηκαν την ίδια περίοδο.
Το γεγονός ότι το DNA των σημερινών Τούρκων παραμένει ~90% ντόπιο ανατολιακό, δεν αναιρεί τις γενοκτονίες, αλλά τις εξηγεί θα έλεγα με έναν ανατριχιαστικό τρόπο:
- Κατά τη διάρκεια των σφαγών των Αρμενίων και των Ελλήνων, εκατοντάδες χιλιάδες χριστιανικά ορφανά παιδιά και νεαρές γυναίκες ενσωματώθηκαν με το ζόρι σε τουρκικές οικογένειες, εξισλαμίστηκαν και μεγάλωσαν ως Τούρκοι. Το γονίδιό τους πέρασε στις επόμενες γενιές της Τουρκίας.
- Ολόκληρα χωριά άλλαξαν επιφανειακά πίστη για να γλυτώσουν τη σφαγή και την απέλαση, παραμένοντας κρυφά πιστά στις ρίζες τους, αλλά οι απόγονοί τους σήμερα δηλώνον��αι ως Τούρκοι.
Επομένως, το υψηλό ποσοστό ντόπιου DNA στην Τουρκία δεν είναι ένδειξη "ειρηνικής συνύπαρξης" (που συχνά μας λένε και υπερηφανεύονται κιόλας) αλλά το ζωντανό αποτύπωμα των θυμάτων που αφομοιώθηκαν βίαια, τη στιγμή που τα αδέλφια τους και οι γονείς τους σφαγιάζονταν στις γενοκτονίες...
Και πάλι την καλημέρα ��ου!
Αυτή ήταν η αντίδραση περισσότερων από δέκα χιλιάδων ογκολόγων στο συνέδριο της American Society of Clinical Oncology #osca που πραγματοποιήθηκε χθες στο Ιλλινόις, μετά την παρουσίαση του daraxonrasib, όπου όλοι χειροκρότησαν όρθιοι τα αποτελέσματα.
Το #daraxonrasib είναι μια πειραματική θεραπεία που κατάφερε να αναστείλει τον πολλαπλασιασμό των καρκινικών κυττάρων και να διπλασιάσει την επιβίωση ασθενών με μεταστατικό καρκίνο, οι οποίοι είχαν ήδη εξαντλήσει όλες τις διαθέσιμες θεραπευτικές επιλογές. Η μέση επιβίωση αυξήθηκε από 6,6 μήνες σε 13,2 μήνες.
Τα αποτελέσματα αυτά παρουσιάζονται εδώ. Πρόκειται για μια σημαντική πρόοδο απέναντι σε μία από τις πιο δύσκολες και θανατηφόρες μορφές καρκίνου που αντιμετωπίζει σήμερα η ιατρική κοινότητα
#pancreaticcancer #study #medicine
Διαβάζω αυτές τις μέρες όλες τις απόψεις για το περιβόητο πλέον θέμα της Οδύσσειας. Ας πω και εγώ τα δικά μου...
Οι αρχαίοι Έλληνες, όπως έχουμε πει πάρα πολλές φορές, ανέπτυξαν μια βαθύτατα ανθρωπομορφική θρησκεία, πλάθοντας τους θεούς τους καθ' ομοίωσιν του δικού τους κόσμου, της μεσογειακής φύσης και της κοινωνικής τους δομής. Στην αρχαία ελληνική γραμματεία και θρησκεία, η χρήση των κοσμητικών επιθέτων που αφορούν την εξωτερική εμφάνιση των θεών και των ηρώων δεν αποτελεί ποτέ μια απλή, επιφανειακή περιγραφή. Ειδικά τα ομηρικά επίθετα δεν λειτουργούν ως φυλετικά διαβατήρια με τη σ��γχρονη έννοια, αλλά ως φορείς βαθύτερων ιδιοτήτων, κοινωνικής ισχύος και κοσμογονικών δυνάμεων.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ταξικού και κοινωνικού συμβολισμού στα έπη είναι το επίθετο "λευκώλενος" (δηλαδή αυτή με τα λευκά μπράτσα), το οποίο αποδίδεται στην Ήρα και την Ωραία Ελένη και το διαβάζουμε αυτές τις μέρες συνεχώς. Στην αρχαϊκή και κλασική εποχή, η λευκότητα του δέρματος αποτελούσε το απόλυτο "χαρακτηριστικό" για τις γυναίκες της αριστοκρατίας. Δήλωνε μια γυναίκα της ανώτερης κοινωνίας, προστατευμένη στα ανάκτορα, η οποία δεν χρειαζόταν να εργαστεί στα κτήματα κάτω από τον μεσογειακό ήλιο, σε αντίθεση με τις δούλες ή τις γυναίκες των χαμηλότερων στρωμάτων.
Μάλιστα, η τάση αυτή για "χλωμάδα" ήταν τόσο έντονη, που οι ευγενείς γυναίκες χρησιμοποιούσαν το ψιμύθιο�� (μια τοξική σκόνη μολύβδου) για να ασπρίζουν τεχνητά το πρόσωπό τους, ρισκάροντας την υγεία τους για να επιβεβαιώσουν την ανώτερη κοινωνική τους θέση.
Θα την λέγαμε κάτι σαν χλωμάδα αλλά ο Όμηρος δεν χρησιμοποιεί τη λέξη "χλωρός" (χλωμός) παρά μόνο με αρνητική χροιά, καθώς συνδεόταν με το "χλωρόν δέος", εκείνον τον τρόμο που διώχνει το αίμα από το πρόσωπο του πολεμιστή ή με την ασθένεια (για να το πω διαφορετικά, δεν σήμαινε απλώς "άσπρος", αλλά είχε μια κιτρινωπή ή πρασινωπή απόχρωση. Να θυμίσω εδώ και τον Ιπποκράτη που αργότερα χρησιμοποιεί τη λέξη για να περιγράψει τα συμπτώματα της αναιμίας ή του ίκτερου).
Η αντίληψη για το σώμα στην αρχαία Ελλάδα διέφερε ριζικά από εκείνη πολλών αφρικανικών ή ασιατικών πολιτισμών, γεγονός που αποτυπώνεται έντονα στις κοινωνικές δομές.
Για παράδειγμα, σε πολλούς μαύρους και ασιατικούς πολιτισμούς, η πάχυνση και το αποθηκευμένο λίπος θεωρούνταν (και σε κάποιους θεωρούνται ακόμα να λέμε την αλήθεια) δείγμα ακραίου πλούτου, ευμάρειας, υψηλής κοινωνικής ελίτ και γονιμότητας (καθώς έδειχνε ότι κάποιος έχει περίσσεια τροφής). Αντίθετα, οι αρχαίοι Έλληνες, λόγω της εμμονής τους με το μέτρο και την αρμονία, έβλεπαν την παχυσαρκία ως έλλειψη αυτοελέγχου, δείγμα βαρβαρότητας, λαιμαργίας και τεμπελιάς. Το ιδανικό γυναικείο σώμα ήταν "εύσαρκον" (γεμάτο και υγιές, αλλά όχι παχύ), ενώ το ανδρικό έπρεπε να είναι αθλητικό και γυμνασμένο.
Σε πολλού�� αφρικανικούς πολιτισμούς, η δερματοστιξία ή οι τεχνητές ουλές στο δέρμα, αποτελούσαν δείγμα αριστοκρατικής καταγωγής, πολεμικής αρετής και ένταξης στην ελίτ της φυλής. Στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, η δερματοστιξία (το λεγόμενο "στίγμα") είχε την ακριβώς αντίθετη σημασία: ήταν μέσο τιμωρίας, υ��οτίμησης και ελέγχου. Στιγμάτιζαν με πυρακτωμένο σίδερο μόνο τους δούλους, τους αιχμαλώτους πολέμου ή τους δραπέτες για να αναγνωρίζονται. Η καθαρότητα και η αψεγάδιαστη φύση του δέρματος ήταν ο μόνος αποδεκτός κώδικας για τους ελεύθερους πολίτες και τους ήρωες!
Ο Όμηρος γνώριζε πολύ καλά την ύπαρξη των μαύρων πληθυσμών και είχε τη γλωσσική δυνατότητα να τους περιγράψει αν το ήθελε. Το έκανε άλλωστε αφού στα έπη του, τους αναφέρει ρητά ως "Αιθίοπες" (από το ρήμα αίθω=καίω και τη λέξη ώψ=όψη=πρόσωπο, δηλαδή οι άνθρωποι με το "καμμένο/σκούρο πρόσωπο").
Αυτό αποδεικνύει ότι η αρχαία ελληνική γλώσσα διέθετε συγκεκριμένη ορολογία για να αποδώσει το σκούρο δέρμα, τα διαφορετικά χαρακτηριστικά ή τη "λαμπερή, λεία μαύρη επιδερμίδα" (το κύριο χαρακτηριστικό της Ελίτ των μαυρών πληθυσμών). Αν η Ελένη ή η Αθηνά είχαν τέτοια καταγωγή, ο Όμηρος θα είχε χρησιμοποιήσει τις αντίστοιχες ��έξεις, όπως έκανε για τον βασιλιά των Αιθιόπων, Μέμνονα. Το γεγονός ότι επέλεξε εντελώς διαφορετικούς κώδικες για τους Μυκηναίους ήρωες επιβεβαιώνει ότι περιέγραφε το μεσογειακό ιδανικό της δικής του κοινωνίας!
Έτσι ντύνει τους ήρωες και τους θεούς με τα χρώματα και τα στοιχεία της μεσογειακής φύσης και διαβάζουμε για τον "Ξανθό" Μενέλαος και Αχιλλέας. Που είχαν δηλαδή το χρώμα του ώριμου σιταριού και του χρυσού.(να πούμε εδώ ότι αν και υπήρχε ως φυσικό χαρακτηριστικό στη Μεσόγειο, χρησιμοποιούνταν συμβολικά για να υπογραμμίσει τη θεϊκή καταγωγή (ημίθ��οι), την ηλιογενή λάμψη και την ηγετική αριστεία των ηρώων).
Ή για τον "Κυανοχαίτη" Ποσειδώνα...ο οποίος, ως θεός της θάλασσας, αποκτά τα βαθιά, γαλαζόμαυρα μαλλιά των κυμάτων του Αιγαίου, αποτελώντας την τέλεια ενσάρκωση του υγρού στοιχείου.
Αλλά και η "Γλαυκώπις" Αθηνά, που κατά την άποψή μου, ενώ συνδέεται με το ιερό πτηνό της, τη γλαύκα (κουκουβάγια) δεν συμβολίζει το χρώμα της ίριδας αλλά τη σοφία και τη διόραση (δηλαδή την ικανότητα της Αθηνάς να βλέπει καθαρά την αλήθεια μέσα στο πνευματικό σκοτάδι και να ενεργεί με στρατηγική σύνεση).
Στο δια ταύτα για να μη σας ζαλίζω άλλο...οι αρχαίοι Έλληνες δημιούργησαν μια πλούσια γλώσσα και έναν αυστηρό κοινωνικό κώδικα για να αποτυπώσουν με ακρίβεια τους κανόνες του κόσμου τους (σε αυτούς άλλωστε απευθυνόταν ο Όμηρος). Η βίαιη αλλαγή αυτών των χαρακτηριστικών ανατρέπει τους λεπτούς ταξικούς, σωματικούς και κοινωνικούς ��υμβολισμούς (λευκότητα, αθλητικότητα, καθαρό δέρμα) που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ομηρικής ποίησης!
«Δάσκαλε, έχω διαβάσει τόσα βιβλία.. κι όμως έχω ξεχάσει τα περισσότερα. Ποιο είναι τότε το νόημα της ανάγνωσης;»
Ο γέροντας δεν απάντησε. Τον κοίταξε μόνο σιωπηλά.
Λίγες μέρες αργότερα περπατούσαν δίπλα σε
ένα ποτάμι. Ξαφνικά
ο δάσκαλος σταμάτησε.
Στην αρχαία ελληνική γραμματεία και μυθολογία, η ανάσταση θνητού αποτελούσε την απόλυτη υπέρβαση των φυσικών νόμων και της "μοίρας". Η δε ερμηνεία της ταυτιζόταν με τρεις όρους :
- Ως ύβρις. Μια τέτοια ερμηνεία έχουμε στην περίπτωση του Ασκληπιού με τον Ιππόλυτο, που μας την δίνει ο Πίνδαρος, Πυθιόνικοι, αλλά και ο Παυσανίας, Ελλάδος Περιήγησις.
Ο Ιππόλυτος, γιος του Θησέα, πέθανε βίαια όταν τα άλογά του τρόμαξαν από ένα θαλάσσιο τέρας και παρέσυραν το άρμα του. Η θεά Άρτεμις, που τον προστάτευε, ζήτησε από τον Ασκληπιό να τον επαναφέρει και εκείνος χρησιμοποίησε το αίμα της Γοργόνας Μέδουσας που του είχε δώσει η Αθηνά (το αίμα από τη δεξιά πλευρά της Γοργόνας είχε τη δύναμη να ανασταίνει νεκρούς, ενώ από την αριστερή ήταν θανατηφόρ�� δηλητήριο).
Αυτή η πράξη προκάλεσε την οργή του Άδη (που έχανε "πελάτες") και του Δία. Ο Δίας, φοβούμενος ότι οι άνθρωποι θα έπαυαν να είναι θνητοί και θα διαταρασσόταν η κοσμική τάξη, κεραυνοβόλησε τον Ασκληπιό.
- Ως αποκάλυψη. Εδώ έχουμε την περίπτωση του Ηρός, ο οποίος ήταν ένας στρατιώτης που σκοτώθηκε σε μάχη. Μετά από δώδεκα ημέρες, ενώ το σώμα του παρέμενε άφθαρτο, τον τοποθέτησαν στην πυρά για την κηδεία. Τη στιγμή που άναβαν τη φωτιά, ζωντάνεψε! Όμως δεν επέστρεψε απλώς στη ζωή, αλλά ήρθε για να μεταφέρει ένα μήνυμα. Περιέγραψε με λεπτομέρειες τι είδε στον άλλο κόσμο (τη δικαιοσύνη των ψυχών, την μετενσάρκωση και το "Αδράχτι της Ανάγκης" - Πρόκειται για ένα τεράστιο αδράχτι που συγκρατεί όλες τις περιφορές των ουράνιων σωμάτων και συμβολίζει την κοσμική τάξη, τη μοίρα και την αμετάκλητη δικαιοσύνη που διέπει το σύμπαν).
Αυτή η ιστορία χρησιμοποιήθηκε από τον Πλάτωνα για να δείξει ότι η ψυχή είναι αθάνατη!
- Ως επιστημονικό κατόρθωμα. Εδώ έχουμε την περίπτωση της Άπνου (αυτής που δεν αναπνέει). Πρόκειται για μια γυναίκα από το Πανθεία, η οποία παρέμενε σε κατάσταση νεκροφάνειας για τριάντα ημέρες χωρίς σφυγμό και αναπνοή, αλλά χωρίς το σώμα της να αποσυντίθεται.
Ο Εμπεδοκλής κατάφερε να την "ξυπνήσει". Αν και οι θαυμαστές του το θεώρησαν ανάσταση νεκρού (ο κόσμος δε άρχισε να τον λατρεύει σαν θεό), οι μελετητές πιστεύουν ότι ο Εμπεδοκλής είχε τις γνώσεις να διακρίνει ότι η γυναίκα βρισκόταν σε βαθύ κώμα ή καταληψία και χρησιμοποίησε μεθόδους ανάνηψης.
Ο ίδιος ο Εμπεδοκλής στο έργο του "Καθαρμοί" υποστήριζε ότι μπορούσε να διδάξει στους μαθητές του πώς να φέρουν πίσω από τον Άδη την ψυχή ενός πεθαμένου ανθρώπου!
----------------------
Τώρα θα μου πείτε γιατί δεν αναφέρω και την περίπτωση (που δεν ήταν και η μοναδική φυσικά) του Μ.Αλεξάνδρου, του οποίου το σώμα, μετά τον "θάνατό" του έμεινε εκτεθειμένο στη ζέστη για αρκετές ημέρες χωρίς να παρουσιάσει κανένα σημάδι σήψης ή αποσύνθεσης και οι αρχαίοι το απέδωσαν στη θεϊκή του φύση;
Γιατί σας το φυλάω ως "κάτι τις παραπάνω στο περιβόητο βιβλίο μου που λίγο ακόμη και θα καταφέρουν να το εκδόσουν οι κληρονόμοι μου, έτσι όπως πάει το σύστημα.
-------------------------
Θα κλείσω όμως αυτή τη μικρή αναφορά μου με μια διατύπωση ένεκα της ημερός.
Είναι σημαντικό να διευκρινιστεί ότι η αναδρομή σε αυτές τις αρχαίες αναφορές και τα ιστορικ�� παράδοξα δεν αποσκοπεί σε καμία περίπτωση στην υποτίμηση ή την άμεση σύγκριση με το γεγονός της Ανάστασης του Λαζάρου. Ενώ τα αρχαία παραδείγματα κινούνται στα όρια του μύθου, της φιλοσοφικής αλληγορίας ή της ανεξήγητης για την εποχή ιατρικής κατάστασης, η περίπτωση του Λαζάρου κατέχει μια μοναδική θέση στην παράδοση ως ένα αμιγώς ��νευματικό και δογματικό γεγονός. Η αναζήτηση κοινών μοτίβων αφθαρσίας ή επιστροφής στη ζωή αναδεικνύει απλώς τη διαχρονική αγωνία του ανθρώπου απέναντι στο μυστήριο του θανάτου, χωρίς να αμφισβητεί την ιδιαίτερη σημασία και το μέγεθος του βιβλικού θαύματος!
Καλημέρα σε όλους!
Η #NASA εκτόξευ��ε σήμερα την αποστολή #Artemis II στη Σελήνη. Λίγοι όμως γνωρίζουν το ρόλο που έπαιξε η Ελλάδα και ένα συγκεκριμένο τηλεφώνημα στη διαμόρφωση της αποστολής. Σύντομο 🧵
Χθες θα ήταν τα 90α γενέθλια του Γουόλτερ Γουίλιαμς.
Ακολουθούν έξι από τις πιο οξυδερκείς διαπιστώσεις του.
1) «Η πράξη του να βάζεις το χέρι σου στην τσέπη για να βοηθήσεις έναν συνάνθρωπό σου που έχει ανάγκη είναι αξιοθαύμαστη και αξιέπαινη. Το να βάζεις το χέρι σου στην τσέπη κάποιου άλλου είναι απαράδεκτο.»
2) Ο Γουόλτερ Γουίλιαμς για τον καπιταλισμό
��Πριν από τον καπιταλισμό, ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι συσσώρευαν μεγάλο πλούτο ήταν λεηλατώντας, λεηλατώντας και υποδουλώνοντας τους συνανθρώπους τους. Ο καπιταλισμός κατέστησε δυνατό να γίνει κανείς πλούσιος υπηρετώντας τον συνάνθρωπό του.»
3) Ο Γουόλτερ Γουίλιαμς για την κοινωνική δικαιοσύνη
«Επιτρέψτε μ��υ να σας προσφέρω τον δικό μου ορισμό της κοινωνικής δικαιοσύνης: Κρατάω ό,τι κερδίζω και εσύ κρατάς ό,τι κερδίζεις. Διαφωνείτε; Λοιπόν, πείτε μου πόσα από αυτά που κερδίζω σας ανήκουν — και γιατί;»
4) Ο Γουόλτερ Γουίλιαμς για τον κεντρικό σχεδιασμό
«Ο οικονομικός σχεδιασμός δεν είναι τίποτα περισσότερο από την αναγκαστική αντικατάσταση των σχεδίων άλλων ανθρώπων από την ισχυρή ελίτ, η οποία υποστηρίζεται από την ωμή βία της κυβέρνησης».
5) Ο Γουόλτερ Γουίλιαμς για την αλαζονεία και τον καταναγκασμό «Να είσαι πάντα καχύποπτος με εκείνους που προσποιούνται ότι τα ξέρουν όλα, ισχυρίζονται ότι ο δικός τους τρόπος είναι ο καλύτερος και είναι πρόθυμοι να επιβάλουν τον δικό τους τρόπο σε εμάς τους υπόλοιπους».
6) Ο Γουόλτερ Γουίλιαμς για την αληθινή δέσμευση στην ελευθερία
«Η αληθινή δοκιμασία της αφοσίωσης κάποιου στην ελευθερία και τα δικαιώματα ιδιωτικής ιδιοκτησίας έρχεται όταν επιτρέπουμε στους αν��ρώπους να είναι ελεύθεροι να κάνουν εκείνα τα εθελοντικά πράγματα με τα οποία διαφωνούμε».