من همیشه خرداد که میشد توییت میزدم
ما به خرداد پر از حادثه عادت داریم
ولی این خرداد یجوری نابود شدم که تا آخر عمرم یادم نمیره.
واقعاً انسان بودن سراسر عذاب و بدبختیه.
سال ۹۹ در چنین روزی در اوج بیماری کرونا رفتم بیمارستان رجایی تنکابن.
دکتر بعد از دیدن سیتیاسکنم، رو به همراهم گفت: “این تا صبح نمیمونه، ارزش نداره ICU رو اشغال کنه.”
چنان روح و روانم را به هم ریخت که وقتی به تهران رسیدم، خیلی زود به کما رفتم.
حالا بعد از ۶ سال:به یاد سکانس پایانی فیلم پاپیون خطاب به آقای دکتر م…..:
آهای حرومزاده من هنوز زندهام!😃