Chiron…
Bazı yaralar kapanmaz.
İnsan yalnızca onların etrafında yaşamayı öğrenir.
Astrolojide “yaralı şifacı” derler ona.
Ama bence Chiron daha çok gece yarısı bir tren istasyonunda tek başına sigara içen adamdır.
Çünkü bazı insanlar hayatı hiçbir zaman tamamen geride bırakamaz.
Doğu Ekspresi kalkmak üzereydi.
Ankara Garı soğuktu.
Çay buharı havaya karışıyordu.
Peronda insanlar vardı ama herkes kendi yalnızlığının içindeydi.
Bir kadın ağlıyordu uzakta.
Bir asker annesine sarılmıştı.
Yaşlı bir adam elindeki bavulu yere bırakıp nefesleniyordu.
Ve insan o an anlıyor:
Bazı vedalar insanın içine ömür boyu yerleşiyor.
Chiron budur.
İlk kayıp mesela…
Bazıları bunu çocuk yaşta yaşar.
Bir babanın eve bir daha dönmemesi.
Bir annenin hastane kokusuna karışıp yavaş yavaş silinmesi.
Bir çocuğun, yetişkinlerin yüzündeki korkuyu ilk kez fark etmesi.
İnsan o gün tamamen büyümüyor belki.
Ama çocukluğu çatlıyor.
Sonra hayat devam ediyor görünür.
Okullar.
İşler.
Aşklar.
Şarap masaları.
Kahkahalar.
Ama insanın içinde bir oda hep karanlık kalıyor.
İşte Chiron o odadır.
Bir kadın vardı bir zamanlar.
Bana “neden bazen bu kadar uzaklaşıyorsun?” diye sormuştu.
Cevap veremedim.
Çünkü bazı insanlar sevgisizlikten değil,
kaybetme korkusundan sevilmesi zor hâle gelir.
Chiron bunu yapar.
İnsan tam mutlu olacakken içinde eski bir alarm çalar.
“Sakın alışma,” der.
“Sakın güvenme.”
“Bir gün bu da gidecek.”
Ve en kötüsü şu:
Bazen gerçekten gider.
Bir hastane koridorunda öğrenirsin bazen hayatı.
Beyaz ışık altında.
Doktor konuşurken zamanın yavaşlamasında.
Bir sandalyede sabahlarken.
Kahve makinesinin metal sesinde.
İnsan bazı acıları yaşarken ağlamaz bile.
Sadece içinden bir şey sessizce çöker.
Chiron tam oradadır.
Küçük İskender bunu severdi belki.
Çünkü Chiron kırık insanların gezegenidir.
Topallayan ruhların.
İçinde eski bir ölüm taşıyanların.
Kalabalıkta bile eksik hissedenlerin.
Bazı insanlar neden durup dururken hüzünleniyor sanıyorsun?
Çünkü beden unutur bazen…
ama ruh unutmaz.
Doğu Ekspresi gece ilerliyordu.
Camdan dışarı baktım.
Karanlık Anadolu bozkırı geçiyordu.
İçeride herkes uyuyordu.
Bir tek ben ve sigaram uyanıktık sanki.
Ve insan bazen hayatı trenlerde daha iyi anlıyor.
Kimse kimsenin yanında sonsuza kadar kalmıyor.
Bir istasyonda annen iniyor.
Bir istasyonda sevdiğin kadın.
Birinde gençliğin kalıyor.
Birinde sağlığın.
Birinde eski hâlin.
Tren devam ediyor sadece.
İşte Chiron’un gerçek acısı budur:
İnsan bazı kayıplardan sonra iyileşmez.
Sadece eskisi kadar kolay gülememeye başlar.
Ve gecenin sonunda,
vagon camında kendi yansımanı görürken şunu anlarsın:
Bazı yaralar kapanmaz.
İnsan yalnızca onları kimse fark etmeden taşımayı öğrenir.
〰️ Aydın Efeler'de yaşayan 67 yaşındaki Leyla Demirkafa, 2'nci doğumdan sonra karnında büyümeye başlayan ve yaklaşık 40 kiloya ulaşan dev kitle yüzünden 15 yıldır bir çekyatın üzerinde oturarak hayata tutunmaya çalışıyor.
〰️ 170 kiloya ulaşan, kronik rahatsızlıkları yüzünden ameliyat edilemeyen ve 7 metrekarelik derme çatma bir odada yaşam mücadelesi veren talihsiz kadının tek isteği ise kendisine uzanacak bir yardım eli.
〰️ Karnındaki kitlenin sürekli apse yaptığını ve çok çaresiz durumda olduğunu belirten Demirkafa, odanın bir köşesinde bulunan ocakta yiyecek bir şeyler bulunur ve pişirilirse karnını doyurabiliyor.
11 Şubat seni sonsuzluğa uğurladığımız gün
Son kez sana dokunduğum..kefenin üstünden de olsa başını okşadığım..
Her an dualarımdasın Arif’im her an kalbimde
Huzur içinde ol annem
Sebep olanlarsa huzur bulamasın
Hiçbir adli karar sensizliğin yerini dolduramaz
#isiasortakdavamız
Özgür'üm bugün seni sonsuzluğa yolculadığımız gün😢
O günden sonra hiç birşey eskisi gibi olmadı
Seni çok seviyorum koca yürekli Oğlum
Her zaman sol yanımdasın koca yüreklim
Can parçam Özgürüm Ömrüüm 😢
#isiasortakdavamız#isiasolasıkast#Özgürİçme💫
10 Şubat gecesi karşıladık sizi..yağmurlarla geldiniz..sabahında adli tıp..göstermediler seni..öyle hatırlamayın dediler..ne hale getirdiler sizi annem.!cenaze aracı önde biz arkada..hakkınızı helal ediyor musunuz dediler..peki siz ediyor musunuz..!etmeyin.!!
#isiasortakdavamız
Kaybettiğimiz masum çocuklar için adalet mücadelemiz sürecek. Hesap sorulmalı, ihmaller cezalandırılmalı!
Adalet olmadan geçen 1100 kara gün. Bu nöbet, adalet sağlanana kadar devam edecek.
#isiasadaletnöbeti#isiasortakdavamız#isiasolasıkast
Özgür'üm senden sonra hiç birşey eskisi gibi olmadı,Çaresizliği iliklerimize kadar hissettik,Acımızı yaşamadan Adelet peşine düştük 3 yıldır O katil binayı nasıl otele çevirdiklerini tek tek belgeledik ama
Adalet gelmedi görmezden geldiler
Adalet Nerede?
#isiasolasıkast#Özgür
3 yıl önce bugün öldüm annem...
Artık gamzeli gülüşleri, hayalleri, umutlarımız yok. Sensiz nefessiz kaldık.
Sen yok, biz yok....😭
Ahhhh Özgür'üm 💫
#isiasolasıkast
Gönderirken yanında olamadım..özür dilerim
Son nefesini verirken uyandın mı ümitle bekledin mi seslendin mi..cevap veremedim özür dilerim
Seni bu dünyanın adaletsizliğinden koruyamadım sarıp sarmalayamadım..özür dilerim
10 Şubat sabahı ümitlerimizin bittiği gün
#isiasortakdavamız
Benim güzel evladımı, canımı sonsuz yolculuğa uğurladığım ve bir daha hiç birşeyin eskisi gibi olmadığı o kara gün.
10 şubat..
O gün nasıl darmadağınsam, bugün de içim aynı yanıyor anneciğim.
Seni kalbimde büyütmeye devam ediyorum bebeğim
#isiasortakdavamız
Değil üç yıl üç ömrüm olsa her anı seni anmakla ve özlemekle geçecek
Bir an bile kalbimden aklımdan çıkmayacaksın güzel evladım
Acın ilk günkü gibi taze sevgin sonsuz
Cennetin en güzel yerinde huzur içinde ol Arif’im
#isiasortakdavamız#isiasolasıkast#mehmetarifaltak#6subat2023
3 yıldır ne adalet gördük, ne de sorumluluk alan. Zamanında verilen yıkım emrini uygulamayıp, kaçak ruhsat imzalayıp ceza almayanlar, ceza aldığı halde savcı eliyle hapisliği istenmeyenler hala o belediyelerde çalışıyor!
Cezasızlık duygusuyla, ‘nasıl olsa bir şey olmaz’ denilerek ülkenin her yerinde bu imzalar atılmaya devam ediliyor. Unutmayın: Oturduğunuz evlere bir şey olursa, devletin imzasının sorumluluk değeri yok!
6 Şubat bitmiyor, daha yeni başladı. Ben çocuğumu tam 5 gün sonra çıkaracağım toprak altından mesela!
Bir kız giderse bu dünyadan,
anne yarım kalmaz,
anne eksik kalır.
Zaman geçer, günler değişir,
ama bir annenin içindeki o boşluk
hiçbir şeye benzemez.
Ne sözle dolar, ne sabırla.
#isiasortakdavamız