اما مارکی دوساد مینویسد به رویا پناه ببریم:
آه ژولیت! چقدر لذتهای تخیل دلپذیرند. در این لحظات دلپذیر تمام زمین مال ماست، هیچ موجودی در مقابل ما مقاومت نمیکند. ما جهان را ویران میکنیم... ابزار تمام جنایات در دست ماست. ما از همه چیز استفاده میکنیم. ما وحشت را صدچندان میکنیم
بعد چند هفته وصل شدم، امیدوارم وصل بمونه، تصمیم گرفتم و استوارم روی تصمیمم که یک قرون هم حاضر نیستم به مافیا و آقازادههای فیلترشکن فروش یک ریال هم بدم.
با یکی از همکاران صحبت میکردم و حرف درستی میزد، از سال ۹۸ تا به الان چیزی که نسل ما تجربه کرد، هیچ یک از پدر و مادران ۵۰۰ سال اخیر با این همه گسست تجربه نکردن.
تجربه اپیدمی، سه اعتراض گسترده و کشتار معترضان، دو حمله هوایی با شدت بمبهایی که احساس کردیم، موجهای تورمی و مهاجرت.
@Parisa_s_f بابا گه تو دین، من اصلا پوینتم این نیست، همون جمهوریخواههای آمریکایی هم مذهبیان، اما سکولاریسم مرز باریک مراقبت کننده بین آزادی و زوره؛
پوینت من مشخص بود، خیلی از مذهبیها هم سالهاست مشکل دارن با این حاکمیت و دین رسمی اینها با اون فاصله داره.
@Parisa_s_f البته چه مزخرف رو تو میگی، شما تحت تأثیر پروپاگاندای ج.ا هستی که میگه همه مردم دینمدار هستن، تعداد خانوادههای غیرمذهبی کم نیست در ایران.
از طرف دیگه من در تحلیل دوستان مذهبی دیدم که سالهاست دینمدارهای سکولار سرکوب میشن، پول زیادی هم خرج میشه بابت خوانش مذهب از نگاه رسمی.
این وسط دارم آثار فریدون رهنما رو میخونم، تمام چیزهایی که نوشته و کیف میکنم.
«هرچه دست دارم به تو میدهم، هرچه زبان دارم به تو میدهم، هر چه چشم دارم به تو میدهم، که هر زخم معنی برادری میدهد»
زندگی در جنگ دوازدهروزه ادامه نداشت، تهران تبدیل شده بود به قبرستان ساختمانها و ماشینها و خیابانهای بیعبور
صبح رفتم بیرون، مردم رو دیدم که تو پارک ورزش میکنن، یک عدد ورق بازی میکردن، یک سری چای و قهوه میخوردن، صفهای نانوایی شلوغه، کنسرو لوبیا هم کم پیدا میشه. همین