Dün yine bacıma bir şeyler anlatırken bana, 'Çok sabır dileme, sınanırsın,' dedi. Ben de yaşadığım her olay sonrası Allah'ım, tevekkülüm sanadır deyip sabır dilerdim. Bir aydınlanma yaşadım ne yalan söyleyeyim
m5 metrosu dertlilerin yuvası sanki ya iki gram mutlu uyanıyoruz onuda bitiriyorlar sanatçı abilerimiz
biri geliyor;
-bir umut lazım şimdi bana bir güneş bir kayık
diğeri;
-soğuuuk soğuuuk odalar
en son;
deblüman klarnet
yani ne diyim hocam
az önce çok güzel ama bir o kadar da düşündüren bir duaya denk geldim şöyleydi;
“Herkes kalbi ile nafakalansın…”
Düşündüm…Düşündürttü…
Elhamdülillah,çok şükür :)
hiçbir şey yapmam. dostluk konusunda derin düşünme işini bıraktım. isterse arar sorar, istemezse aramaz sormaz. uzun süre sonra tekrar arar sorarsa aynı samimiyetimle cevap yazarım. onu zorlamam, kendimi de bunu düşünerek yormam. ağır bir olay olmadığı sürece iletişimi kesmem.
bir kız arkadaşımla iddiaya girmiştik ortaokuldayken kim önce bitirecekse o hediye alacaktı bilin bakalım kim kazandı 😁 1 günde sefilleri yalayıp yutmuştum annem dominant bir doğu kadını olduğu için bir elimde toz bezi bir elimde kitapla birde…
@mucibasak Allah’ım, onlardan razı olsun. Bizleri de onlara ve ümmet-i Muhammed’e layık nesiller yetiştirmede öncü olabilecek kişiler olmakla nasiplendirsin.
Bu devletin, vatana ve millete hayırlı nesillere ihtiyacı var.
Korkaklıkla “yapamam, edemem” diyen değil; “yapacağım” diyen bir nesil olmak zorundayız.
Müslümanca yaşamak ise bir tercih değil, boynumuzun borcudur.!!
Şükürler olsun ki ailelerimiz bizi “dert” edindi.Hatırlarım; ortaokul ve lise yıllarımda, korona öncesi, saat 21.00’den sonra ayakta kalmak yoktu. Uyku vakti kesindi. Telefon bize ancak liseye geçiş yılında verildi. Her kapıya girip çıkamazdık. +
Bilgisayarı ise ancak üniversiteye geçince alabildik.O zamanlar “çocuk aklıyla” şikâyet ederdik. Ama bugün dönüp bak��nca şükrediyorum.Çocuklarınızı dert edinin. Çünkü bu ülkenin, başıboş bırakılmış değil; sorumluluk bilinciyle yetiştirilmiş evlatlara ihtiyacı var. +