İnsanın böyle bi hassas yeri var, haksızlığa uğradığında, gözünün karardığı, her şeyi yapabileceği! O geliyor bana yavaş yavaş, gemileri yakmalık çünkü bazı terbiyesizlikler var. Austen demiş ya, suskunum ama kör değilim. Sonuçta ben bir şey kaybetmem.
Yaş aldıkça şuna daha çok inanıyorum: Kaygı ve depresyon her zaman kişisel bir zayıflık değildir. Bazen adaletsizliğin, belirsizliğin ve insanı yoran bir düzenin karşısında verilen doğal tepkilerden biri. Sorun bazen insanın içinde değil, yaşamak zorunda bırakıldığı şartlardadır.
Bakın hiç şaşmaz yengeç, akrep, balık etkili kadınlar bir şeye gerçekten ah etsin, bir haksızlığa uğrasın, gözyaşını içine akıtıp sessizce geri çekilsin hayat bir şekilde hesabı önünüze koyar. Çünkü bu kadınlar kolay kolay beddua eden insanlar değildir. Çok sabreder, çok görmezden gelir, çok kez ikinci şans verirler ama özellikle de iyi niyetleri suistimal edildiğinde, o kırgınlığın enerjisi dönüp dolaşıp sahibini bulur.