شمارو نمیدونم ولی روان من به کل نابود شده.
یکی حرفمو نمیشنوه عصبی میشم، یکی دیر میرسه عصبی میشم، یکی دیر جواب پیام میده عصبی میشم یا یکی بیشتر از دوبار صدام میکنه بازم عصبی میشم. امیدوارم درنهایت قاتل نشم.
هر وقت مراسم اسکاره یا مثلا المپیک و جام جهانی و غیره تو دنیا برگزار میشه حسم بیشتر از همیشه اینجوریه که عباس معروفی میگفت:
تمام مردم جهان زندگی میکردند و ما، فقط داشتیم زنده میماندیم.
قیصر رو آوردن تو تجمعات تهران. بیضایی چقدر قشنگ گفته بود: "گویی مردمان دیگری وارد کردهاند و ما در وطن خویش بیگانهایم. دنیا به دست اوباش است و نیکان به گناه لیاقت میمیرند."
زندگی واقعا ناعادلانهست. شاید برای همینه که قشر کمبرخوردار اعتقاد بیشتری به جهان پس از مرگ داره. فکر اینکه همینیه که هست و تو هیچوقت قرار نیست یه زندگی کافی داشته باشی دیوانه کنندهست.